“เป็นไงบ้างคาอัส” เรอาถามขึ้นขณะที่รีบลุกจากเก้าอี้ขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปหาเพื่อนที่มอมแมมไปทั้งตัว

“ไม่เป็นอะไรหรอก”คาอัสตอบพลางเสยผมสีน้ำตาลที่เปียกน้ำขึ้น

          “เปล่า ฉันถามว่ากุญแจหน่ะ เป็นไงมั่ง” พูดจบก็ก้มลงดูกุญแจโบราณที่ตกอยู่บนพื้นบริเวณที่เคยเป็นร่างของนักเวทย์ปริศนา

                “โห นิสัยเสีย ไอ้เรารึก็นึกว่าจะห่วงเพื่อน ไม่มีหละ”  ทำหน้ามุ่ยลงนิดๆ แต่ก็เห็นด้วยกับการกระทำของเรอาที่เริ่มเพ่งมองกุญแจที่ตกอยู่อย่างกับว่าจะมองทะลุเข้าไปข้างในได้

                “ไม่เห็นมีอะไรเลย” เรอาบ่นพลางถอนหายใจยาวเหยียด ไม่รู้ว่าเหนื่อยใจหรือก้มมองจนเหนื่อย

                “แล้วทำไมนายไม่ ‘จับ’ มันขึ้นมาดูเล่า” คนที่ยังไม่หายเปียกส่ายหัวกับความงี่เง่าของเจ้าเพื่อนตัวดี

                “อื้อ ใช่” เรอารับคำ แล้วหันหลังก้มลงไปเตรียมจะคว้า แต่สิ่งที่จับได้มีเพียงอากาศธาตุ

                “เฮ้ย!! หายไปไหนวะ” แล้วคนไม่รู้เรื่องก็หันซ้ายทีขวาทีอย่างงงๆ ที่อยู่ๆ ของที่จะหยิบหายไปไหนแล้วไม่รู้

                เปรี้ยง !!

ต่อ

                เสียงอะไรบางอย่างกระแทกกันอย่างแรง อย่างแรกคือ มือของคาอัสที่ทำหน้าเหมือนจะฆ่าคนได้ ส่วนอีกอย่างก็คือหัวของใครบางคนที่บัดนี้ก้มลงไปเนื่องจากมึนเกินกว่าที่จะเงยขึ้นมาได้ในเวลาอันรวดเร็ว

                “แกจะทำอะไรให้มันเหมือนๆ กับคนอื่นเค้าบ้างได้ไหมเรอา ” คาอัสทำเสียงลอดไรฟันอย่างเหลืออดเต็มที “พีออสหยิบมันขึ้นมาตั้งแต่ที่แก ยังไม่ได้หันหลังไปเลย”

                คนโดนว่าคำหัวปอยๆ ทำหน้าเหมือนสำนึกผิด แต่ก็ยังไม่วายเถียงกลับเสียงอ่อย

                “แต่ก็ไม่เห็นต้องทำร้ายร่างกายกันเลยนี่ หรือว่านายชอบความรุนแรง”

ยัง ๆ ยังไม่จบ