"ฮือ ฮือ แม่ค่ะเค้าจะทำอะไรเราค่ะแม่"

"ไม่ต้องกลัวลูกไม่ต้องกลัว"

"หึ หึ มันไม่น่ากลัวอย่างที่คิดหรอกหนูน้อยอีกไม่นานก็จะไม่ทรมานแล้ว"

...เปี้ยง...

ลูกกระสุนอัดเข้าที่หัวสมองของผู้ที่เป็นแม่เด็กสาว

ร้องไห้ฟูมฟายพร้อมกอดร่างที่ไร้วิญาณของผูที่เป็นแม่

"มานี่นังหนู"  ชายผู้เหี้ยมโหดที่พึ่งลงมือสังหารแม่ของเด็กสาวกระชากร่างของเด็กสาวขึ้นมา

"ไปอยู่กับฉันนะ  ฉันจะคอยดูแลเธอเอง

"เย้ ปะป๊าค่ะพวกเรา 4 คนจะมีเพื่อนนคนใหม่แล้วใช่มั้ยค่ะ ^^"

สาวน้อย 1 ใน 4 พูดด้วยคววามตื่นเต้นดีใจโดยที่เธอไม่สะทกสะท้านกับภาพที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เลย

"เย้ดีใจจังค่ะเราจะมีเพื่อนใหม่แล้ว"

"ไปกันเถอะกับบ้านเรา" ชายผู้เป็นพ่อของเด็กทั้ง 4 เอ่ย

ในขณะที่นั่งรถอยู่นั้นเด็กสาวผู้ที่พึ่งเสียแม่ไปก็

ก็นั่งร้องไห้ฟูมฟายโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

จนเด็กคนหนึ่งเอ่ย

"นี่เธอเงียบซะที่ได้มั้ย ฉันรำคาญนะที่ต้องฟังเธอนั่งร้องไห้เนี่ย"

"ใช่ฉันก็รำคาญนะ" เด็กสาวอีกคนหนึ่งพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด

"นี่ พวกเธอไม่เข้าใจหรอกว่าคนที่เห็นแม่ตัวเองตายต่อหน้าต่อตารู้สึกยังไง" เด็กสาวคนนั้ยตวาดออกมาด้วยความไม่พอจัย

"เคยสิ  แล้วก็เข้าจัยด้วย" เด็กสาวคนหนึ่งซึ่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น

"เฮ้ เธออ่ะเงียบได้แล้ว แล้วก็เช็ดน้ำตาซะ" เด็กสาวว่าพลางส่งกระดาษทิชชูให้

"แล้ว พะ พะ พวกเธอชื่ออะไรกันหรอฉัน 'นาโอมิ' "

"ฉัน 'เซียวซามิ' "

"ฉัน 'ซาเซมิ' "

"ฉัน 'มินามิ' "

"ฉัน 'โอฮามิ' "

.................................................