nina>_< (จิตรลดาวดี ฮะเจริญ)

ฉันรีบจัดการเก็บกระเป๋า เพื่อเตรียมเดินทาง ว่าไปฉันซื้อของเยอะมาก

ต้องซื้อกระเป๋าใส่ของเพิ่ม ไม่อย่างนั้นหอบกันตายแน่ ฉันยัดของเข้ากระเป๋า

ด้วยอาการเหนื่อยล้า  เก็บของด้วยสติที่ไม่อยู่กับร่องกับรอย

ว่าไปฉันปวดท้องด้วย เพราะเค้าบอกว่าคนเครียดน้ำย่อยจะออกมาเลย

ทำปวดท้อง กระเพาะบิดเป็นเกลียว แถมยังปวดหัวอีก จะเป็นลมอยู่รอมร่อ

ฉันหยิบเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้( มีตู้คนละใบ )( มีบางส่วนอยู่ในกระเป๋าอยู่แล้ว )

ไปวางข้างกระเป๋าบนเตียงเล็ก ๆ เมื่อฉันไม่มีสติ มือฉันจึงไปปัดโดนบางอย่างเข้าแล้วมันก็ข่วนข้อมือฉัน 

 

“โอ้ย! ”  ฉันร้อง

 “ดาเป็นอะไรรึเปล่า " สาเข้ามาถามด้วยท่าทีร้อนรน เนื่องจากเห็นฉันแปลกๆ

มานานแล้วแต่ก็ไม่กล้าเข้ามาได้แต่  เก็บของอยู่เงียบๆ ด้วยท่าทีร้อนรน

ซึ่ง สากับลินก็ไม่ต่างกัน พวกนั้นก็เสียใจพอๆกับฉัน แต่ไม่มีโรคแบบฉัน

ฉันจึงอาการหนักที่สุด

“ ม.....เอ่อ....ไม่เป็นไรจ้ะ " ฉันฝืนใจตอบ

" แน่นะ " ลินถาม

" จ้ะ " ไม่อยากให้ใครเป็นห่วง ขอโทษนะ แต่ เอ๊ะ นี่มันกล่องรวมของที่ระลึกของสิงคโปร์นี่ ( กล่องคิตตี้ใบนั้นแหละค่ะ )

มาอยู่นี่ได้ไง เหมือนกับว่ามันจะเตือนว่าอย่าลืมเอามันไปด้วย ฉันยยิ้มแล้วเก็บกล่องใบนั้นไว้ที่กระเป๋าถือ( หลุยใบใหญ่ )

แล้วฉันก็เก็บของต่อ เพื่อน ๆก็เช่นกัน ' ถึงอยากจะลืม แต่เธอก็ตามรังควานไม่เลิกเลยนะ ' ฉันนึกในใจ

แล้วฉัรก็ไม่สนใจมันอีก ดูเหมืนมันจะทำให้อาการของฉันดีขึ้นมาก  ทำไมนะ

ฉันเก็บของเสร็จก็ดึกแล้ว  วันนี้ไม่หิวเลย  กินอะไรไม่ลง แต่ถ้าไม่กิน คงแย่แน่ ฉันก็เลยชวนเพื่อนไปหาไรกินเล่นๆ

" นี่ เราไปหาอะไรกินกันเถอะ " ฉันว่าพร้อมใบหน้าที่เหนื่อยอ่อน

" อืม " เพื่อนฉันก็ตอบด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าเช่นกัน

" เก็บของเสร็จแล้วหรอ ฉันยังไม่เสร็จเลย เดี๋ยวขอโทรบอกครูก่อนนะ " ลินพูด

เออ  ใช่ แฮะ ยังไม่ได้บอกครูนี่นา ว่าจะกลับไทย ต้องกลับแล้วหรอ ฉัน.....................แน่ใจแล้วหรอ

" ค่ะ ๆ ได้ค่ะ ขอโทษจริง ๆค่ะ ค่ะ ๆ สวัสดีค่ะ " นี่คือเสียงที่ลินพูดกับครูมิ้น

" ไม่ต้องห่วง  เดี๋ยวครูไปขออาจารย์ที่โรงเรียนให้ ค่าที่พักจ่ายแล้ว แต่เราต้องไปขอออกก่อนกำหนดเอง " ลินพูด

" งั้น  ไปหาของกินกันเถอะ " สาพูด

" อืม " ลินและฉันตอบพร้อมกัน

พวกเราได้ ขนมเล็ก ๆ น้อย ๆเพียบเลยพอกินเสร็จแล้ว เราก็อาบน้ำ เข้านอน เฮ่อ........ยิ่งพูดยิ่งเซ็ง

ถึงจะพูดอย่างนี้ แต่ใจฉันหดหู่ยิ่งกว่า เฮ่อ.........ไม่ไหว  ม่ายไหว ไม่ได้ ไม่ได้ จะมาเสียใจเพราะเรื่องแบบนี้ไม่ได้

 ฉันพยายามพูดให้กำลังใจตัวเอง  แม้มันยากจะยอมรับ ตอนนี้ดึกมากแล้ว เพื่อน ๆหลับกันหมดเพราะ เพลีย

แต่ฉันก็ยังไม่หลับซะที เค้าบอกว่าวิธีทำให้หลับ คือต้องไม่บังคับตัวเองให้หลับ ฉันจึงลุกจากเตียง

แล้วก็ไปนั่งบนม้านั่งตรงระเบียง  มองดาวบนฟ้า ฟ้าที่สิงคโปร์แตกต่างจากที่ไทยนิดหน่อย ซึ่งฉันก็เคยดูกับฟาร์มาแล้ว

พอนึกถึงชื่อนี้เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเราก็โผล่เข้ามาในห้วงความคิด ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ฉันและฟาร์

รวมถึงเพื่อน ๆไปเล่นสวนน้ำกัน ตอนนั้นฉันกำลังเตรียมตัวจะเดินลงไปเล่นน้ำวน จู่ ๆก็มีคนมาผลักฉันตกลงไป

แล้วเค้าก็ไปด้วย คือ กอดกันตกไปอย่างนั้นเลย  ตอนแรกก็ตกใจแต่พอรู้ว่าเป็นฟาร์ เดือดสุดๆเจ้าค่ะ

ฉันก็เลยวิ่งไล่ฟาร์ในน้ำวน แล้วก็สาดน้ำกันไปมา ไม่มีใครชนะสักที  หนีกันไป หนีกันมา สาดไปสาดมา

งงไปหมด  แต่ก็สนุกมาก เพื่อน ๆก็มาแจมด้วย เราต่างก็อยู่ในสภาพสุด ๆกันหมด

 แล้วก็จบด้วยการ จู่ ๆฟาร์ก็หายไปดื้อๆ หาเท่าไหร่ก็ ไม่เจอ แล้วจู่ ๆ ก็โผล่มาสวมกอดทางด้านหลังทำเอาตกใจหมด

ฉันพยายามขืน แต่เค้าก็กอดแน่นขึ้น แล้วก็เอาหน้าซุกกับซอกคอฉันแล้วก็บอกว่า " sorry ขอโทษ..ครับ "

น่ารักอ่า....... ฉันก็เลยโกรธไม่ลง

แล้วก็ยังมีเหตุการณ์ตอนที่ครูพาไปเที่ยวห้างแล้วเค้าขอตามไปด้วย โดยจะบริการให้ใช้รถรีสอร์ทได้ตามสบาย

ไม่จำกัดเวลา ฟรีๆ ( ปกติ รถของรีสอร์ทจะมาเป็นช่วง ๆ ไม่มีตลอดเวลา บางครั้งต้องรอนานเหมือนกันกว่าจะได้ขึ้น )

ครูก็เลยให้ไปด้วย พอถึงห้าง ครูก็นัดแนะจุดนัดพบ แล้วก็ให้ไปเดินกันตามสบายเรา 6 คน ก็เลยไปเดินด้วยกัน

มีโดรกับสเปรย์ด้วยอ่ะ  แล้วจู่ ๆ ฟาร์ก็ฉุดฉันเข้าไปในร้าน เครื่องประดับร้านหนึ่ง นายนั่นเลือกสร้อยให้ฉันเส้นหนึ่ง

นัดแนะกับเจ้าของร้านหรือเปล่านะ เป็นสร้อยรูปหัวใจระยิบระยับ มีเด็กผู้ชายมอบหัวใจให้เด็กหญิงซึ่งกำลังเขินอายอยู่

ตัวเล็ก ๆกลางสร้อย แล้วที่เสื้อของเด็กผู้ชายมี ตัว f อยู่ และที่สร้อยของเด็กผู้หญิงมีตัว d อยู่ แล้วฟาร์ก็สวมให้ฉัน >///<

ถึงจะรู้จักกันมานาน แต่ก็ยังละลายอยู่เลย อยากลงไปกองกับพื้น นายนี่เอาใจสาวเก่งแฮะ

แล้วคืนนั้นฉันก็เลยนอนจับสร้อยอมยิ้มตลอด แล้วก็เหม่ออย่างกับคนบ้าจนหลับไป

แล้วก็มีอีก หลาย ๆอย่างที่ผ่านมาใน ห่วงความคิด ทำเอา ฉันต้องอมยิ้ม

แล้วพอคิดได้  แล้วนี่เราไปนึกถึงนายนั่นทำไมนะ ไม่จำเป็นต้องไปคิด เพราะ ฉันก็เป็นแค่คนฆ่าเวลาไปวันๆ

สำหรับหมอนั่นอยู่แล้วนี่  หึ นึกแล้วก็สมน้ำหน้าตัวเองที่ดันโง่ ไปหลงคารมผู้ชาย เพียงเพราะไม่เคยรักใคร

เรานี่ เหลือกินจริง ๆ

 

 

 

 

ยังไม่มีงานเขียน

ยังไม่มีงานเขียน

nina>_<
(จิตรลดาวดี ฮะเจริญ)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 110 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 1 เดือน
แบ่งปันความรู้ 31 ครั้ง
ได้รับดาว 70 ดวง

โหวตเพิ่มดาว