ประเทศอินเดียเป็นประเทศที่มีประวัติศาสตร์ความเป็นมาอย่างยาวนานเป็นแหล่งอารยธรรมหลักของเอเชีย ในอดีตนั้นอินเดียเปรียบเสมือนตักศิลาหรือศูนย์รวมแห่งความรู้ทั้งมวลของภูมิภาคแถบนี้  อารายธรรมแถบลุ่มแม่น้ำสินธุถือเป็นอารยธรรมที่มีความเก่าแก่มากที่สุดในโลก  นั้นหมายความว่าดินแดนแถบนั้นอันเป็นที่ตั้งของอินเดียในปัจจุบันเคยเจริญมาแล้วในช่วงหลายพันปีที่ผ่าน  มีการค้นพบเครื่องปั้นดินเผาในบริเวณแถบลุ่มแม่น้ำสินธุที่มีอายุย้อนกลับไปราว 4000 ปี ก่อนพุทธศาสนาจะอุบัติขึ้น ณ ดินแดนในแว่นแคว้นเดียวกันนั้นเอง ย่อมแสดงถึงความเจริญรุ่งเรื่องได้เป็นอย่างดีทั้งยังถ่ายทอด ความรู้ ความเชื่อ แนวคิดให้แก่ประเทศที่อยู่รอบข้างประเทศไทยและประเทศรอบข้างในแถบนี้สามารถสร้างภาษา สร้างวัฒนธรรมขึ้นมาโดยอาศัยรากเหง้าของอารยธรรมจากอินเดียด้วยกันทั้งนั้น

หรือในยุคอารยันก็มีคัมภีร์โบราณต่างๆที่กล่าวถึงศาสตร์ต่างๆปรากฎอยูอย่างมากมายอันถือได้ว่าเป็นต้นธารแห่งศาสตร์ในแขนงต่างๆ เช่น

-  พระธรรมศาสตร์ก็เป็นต้นตำหรับแห่งวิชากฎหมาย

-  อายุรเวทเป็นศาสตร์ทางด้านการแพทย์

-  ธนุรเวทเป็นศาสตร์ทางด้านการยิธนู

- คานธรวเวท เป็นศาสตร์แห่งการดนตรีและขับร้อง

- อถรวเวท ศาตร์แห่งการใช้อาวุธ

เป็นต้น

เหล่านี้ล้วนสะท้อนถึงความรุ่งโรจน์และความเป็นมาอย่างยาวนานในอดีตแต่ในปัจจุบันภาพของอินเดียที่ถูกสื่อออกสู่คนภายนอกคงหนีไม่พ้นสภาวะที่ประชาชนอยู่กันอย่างยากจน มีขอทานเต็มเมือง และมูลวัวกราดเกลื่อนอยู่ทั่วไป ซ้ำร้ายความรู้หรือความเจริญรุ่งเรืองเก่า ๆ ของอินเดียที่นำมากล่าวอ้างกันนั้นออกจะดูล้าสมัยไปซะแล้วในปัจจุบัน

อินเดีย

ภาพจาก http://patrickstack.com/

อินเดียในปัจจุบัน

ปัจจุบันอินเดียถูกจัดให้เป็นประเทศที่อยู่ในบริเวณตอนทวีปเอเชียใต้ อินเดียมีประชากรอยู่หลากหลายเผ่าพันธุ์ มีภาษาพูดที่แตกต่างกันราว 800 ภาษาเลยทีเดียว  มีขนาดพื้นที่มากกว่าประเทศไทยราว 6 เท่าแต่จำนวนประชากรของประเทศอินเดียกลับมีมากนับพันล้านคน ดังนั้นปัญหาหนึ่งที่ปรากฏออกมาอย่างเด่นชัดและเกือบจะกลายเป็นภาพลักษณ์ของอินเดียคือการที่มี ความแตกต่างกันระหว่างคนจนกับคนรวยอย่างมาก

ในขณะที่ความเจริญรุ่งเรืองที่เคยปรากฏอยู่ในอินเดียก็แทบจะหมดความหมายในสถานการณ์ของโลกยุคปัจจุบัน ที่ต้องอาศัยวิทยาการเทคโนโลยีเป็นตัวขับเคลื่อนประเทศชาติให้มีความก้าวหน้าและความมั่นคงทางเศรษฐกิจ  ดูเหมือนว่าอินเดียจะพยายามเร่งรัดตัวเองเพื่อให้ก้าวขึ้นมาเป็นประเทศในแถวหน้าอีกครั้งอย่างที่พวกเขาเคยรุ่งเรืองในอดีตอย่างไม่เป็นสองรองใคร แม้ว่าองค์ความรู้ในแบบเก่าของอินเดียจะมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์แต่เมื่อนำมาใช้ในปัจจุบันบางวิชาออกจะดูเก่าคร่ำคร่าแต่กระนั้นวิทยาศาสตร์ของอินเดียก็กำลังเจริญก้าวหน้าอย่างมาก

วิทยาศาสตร์อินเดียหาใช่วิทยาศาสตร์ที่ล้าสมัย และนับวันก็เพิ่มความแข็งแกร่งมากขึ้นตามลำดับจนกลายเป็นหนึ่งประเทศที่ใกล้จะมีสภาพของผู้นำในด้านเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์สำหรับภูมิภาคในแถบนี้

อินเดียกับนิวเคลียร์ 

อินเดียเป็นอีกประเทศหนึ่งในจำนวนไม่กี่ประเทศในโลกที่มีอาวุธนิวเคลียร์ไว้ในครอบครอง อินเดียจัดเป็นประเทศที่มีโครงการพัฒนาทางด้านนิวเคลียร์อย่างต่อเนื่องไม่ว่าใช้เพื่อการสงครามหรือเพื่อเป็นแหล่งพลังงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการที่อินเดียต้องทำสงครามกับปากีสถานด้วยแล้วอาวุธนิวเคลียร์หรือความรู้ทางด้านนิวเคลียร์ก็ยิ่งจำเป็นสำหรับอินเดิยในมุมมองของพวกเขา

ความรู้เกี่ยวกับนิวเคลียร์ของอินเดียมีการทดลองและเรียนรู้ด้วยตัวเองมาอย่างต่อเนื่อง อินเดียมีโรงงานต่างๆซึ่งจำเป็นเกี่ยวกับนิวเคลียร์เรียกได้ว่าครบวงจรเลยทีเดียวเพราะพวกเขามีทั้ง โรงงานประกอบมัดเชื้อเพลิง โรงงานผลิตน้ำมวลหนัก การสกัดเชื้อเพลิงและการขจัด ทั้งยังมีโรงงานไฟฟ้านิวเคลียร์ขนาดเล็กที่จะพัฒนาเป็นโรงงานขนาดใหญ่ต่อไปในอนาคต โดยอาศัยต้นแบบจากหลายประเทศไม่ว่าจะเป็นสหรัฐ แคนานดา หรือรัสเชีย

ทอเรียม

ภาพจาก http://www.galleries.com

ประเทศอินเดียแทบจะไม่พึ่งพาการการนำเข้ายูเรเนียมจากที่ไหนเพราะตนเองสามารถผลิตเชื้อเพลิงโดยการใช้ธอเรียมซึ่งมีอยู่อย่างมากมายในประเทศอินเดีย จึงมีความหวั่นกันว่าอินเดียจะสามารถสร้างหัวรบนิวเคลียร์ได้เป็นจำนวนมาก การนำธอเรียมมาใช้เพื่อผลิตพลังงานนี้ประเทศต่างๆก็ไดทำการศึกษามาแล้วเช่นกันเพียงแต่ขาดการนำไปใช้งานจริง

หากจะย้อนไปดูถึงพัฒนาการเกี่ยวกับนิวเคลียร์ของอินเดียแล้วต้องนับว่ายาวนานมากพอสมควร ประเทศอินเดียทดสอบนิวเคลียร์ลูกแรกตั้งแต่ปีพ.ศ. 2517  ในโครงการ "พระพุทธองค์ทรงแย้มพระโอษฐ์" (Smiling Buddha) บริเวณทะเลทรายธาร์ (Thar Desert) ที่เมืองโพคะราน (Pokhran) และประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี

ปัญหาของอินเดียอีกประการหนึ่งคือการไม่ยินยอมลงนามในสนธิสัญญาว่าด้วยการไม่เผแพร่อาวุธนิวเคลียร์ จึงทำให้เกิดการหวั่นเกรงว่าอินเดียอาจจะใช้นิวเคลียร์ในการก่อสงครามซึ่งนั้นย่อมหมายถึงภยันตรายที่โลกอาจะได้รับ แต่สถาการณ์เกี่ยวกับนิวเคลียร์ของอินเดียในระดับโลกก็ดีขึ้นตามลำดับเมื่อได้เข้าร่วมโครงการความร่วมมือกับ IAEA และโครงการ International Thermonuclear Experimental Reactor (ITER) ได้ ซึ่งเหตุผลที่สามารถชิกทั้งสององค์กรยอมให้ยอมให้อินเดียเข้าร่วมเพราะสองโครงการเน้นไปที่การสร้างพลังงานไม่ได้ทำการพัฒนาวิจัยไปเพื่อการสงคราม

อินเดียกับอวกาศ

อวกาศเป็นงานอีกแขนงหนึ่งที่อินเดียทุ่มสรรพกำลังเพื่อพัฒนาขึ้นมาให้ทัดเทียมกับนานาประเทศ ในราวปลายปีที่แล้ว(ต.ค. พ.ศ.2551) อินเดียเพิ่งส่งยานอวกาศขึ้นไปสำรวจอวกาศเป็นผลสำเร็จซึ่งนับเป็นประเทศที่ 3 ของเอเชียต่อจาก ญี่ปุ่นและจีนที่ส่งยานขึ้นสู่ห้วงอวกาศได้

จันทรายานของอินเดียนับเป็นก้าวย่างที่สำคัญและเป็นการแสดงให้เห็นถึงศักยภาพทางด้านอวกาศของอินเดียได้เป็นอย่างดี โดยภารกิจสำคัญของจันทรายาน ยานอวกาศสัญชาติอินเดียนี้ต้องการจะทำการสำรวจและทำแผ่นที่ดวงจันทร์พร้อมทั้งค้นหาแร่ธาตุต่างๆบนดวงจันทร์จันทรายานได้รับความร่วมมือจากยุโรปในการช่วยกันสร้างยานอวกาศลำนี้   ซึ่งยุโรปได้ส่งส่วนประกอบที่สำคัญ 3ชิ้นมาประกอบเข้าด้วยกันกับจันทรายานคือ

จันทรายาน-1

ภาพจาก http://lh5.ggpht.com

     1. SIR-2   สเปคโตรมิเตอร์ในย่านอินฟราเรดความยาวคลื่นสั้น(near-infrared spectrometer) อุปกรณ์ชิ้นนี้ทำหน้าที่สำรวจองค์ประกอบทางธรณีวิทยาของดวงจันทร์ และศึกษาผลกระทบของสภาพอวกาศต่อพื้นผิวดวงจันทร์

    2. SARA (Sub-kilo electron volt Atom Reflecting Analyser) อุปกรณ์ชิ้นนี้ทำหน้าที่วัดการแผ่รังสีของอะตอมอันเนื่องมาจากอันตรกิริยาของลมสุริยะ(solar wind)กับผิวดวง

    3. สเปคโทรมิเตอร์รังสีเอกซ์ (Chandrayaan-1 X-ray Spectrometer -C1XS) ทำการถ่ายสเปคโตรกราฟในย่านรังสีเอกซ์ของดวงจันทร์

จันทรายานนับเป็นการพัฒนาทางด้านอวกาศที่สำคัญของอินเดียนอกจากนี้อินเดียยังมีโครงการทั้งนี้สร้างยานอวกาศเพื่อทำการสำรวจดาวอังคารอีกด้วย

นักวิทยาศาสตร์อินเดียกับโนเบล

ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ของอินเดียนั้นมีการพัฒนามาอย่างต่อเนื่องอินเดียเป็นชาติแรกของเอเชียที่คนในชาติของเขาได้รับรางวัลอันทรงเกียรตินี้ คนแรกคือรพินทรนาถ ฐากูร (Rabindranath Tagore) นักปราชญ์-นักประพันธ์ชื่อก้องที่ได้รับรางวัลโนเบลได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมเมื่อปี พ.ศ. 2456 การคว้ารางวัลโนเบลในครั้งนั้นของรพินทรนาถ ฐากูร ความสามารถในการคิดใคร่ครวญและเป็นเรื่องความสามารถในเชิงจิตวิญญาณของชาวอินเดีย และสำหรับโนเบลทางวิทยาศาสตร์ด้วยแล้วบนเวทีนี้อินดียกลับไม่น้อยหน้าชาติมหาอำนาจทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของเอเชียเลย นักวิทยาศาสตร์คนแรกของเอเชียที่ได้รับรางวลโนเบลก็เป็นชาวอินเดียเช่นกันนักวิทยาสาสตร์ผู้นั้นคือ จันทรสิกขา วี. รามาน (Chandrasekhara V. Raman) เขาเกิดในเมืองเมืองมัดราส ประเทศอินเดีย

จันทรสิกขา วี. รามาน

ภาพจาก http://www.3rd1000.com

จันทรสิกขา วี. รามาน ผู้ค้นพบหลักการกระเจิงของแสง ซึ่งปรากฎการณ์ดังกล่าวถูกเรียกว่าการกระเจิงของรามาน ซึ่งต่อมาองค์ความรู้ที่เกิดขึ้นจากมันสมองชาวอินเดียผู้นี้ถูกเรียกในทางการศึกษาว่า รามานสเปกโตรสโคปี (Raman Spectroscopy)ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการศึกษาถึงการกระเจิงของแสงในตัวกลางต่างๆทำให้ให้สามารถวิเคราะห์ถึง โครงสร้างและคุณสมบัติของวัสดุตัวกลางได้  จากผลงานดังกล่าวของเขาทำให้ จันทรสิกขา วี. รามานได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ประจำปี พ.ศ. 2473 ซึ่งถือว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวเอเชียคนแรกที่ได้รับรางวัลอันทรงเกียรตินี้

อินเดียถือว่าเป็นประเทศที่พัฒนาทางวิทยาศาสตร์ได้อย่างรวดเร็วมากที่สุดประเทศหนึ่ง องค์ความรู้หลายๆด้านในทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่องโดยเฉพาะทางด้านนิวเคลียร์และคอมพิวเตอร์ หากเปรียบอายธรรมที่เคยยิ่งใหญ่ของอินเดียในอดีต ที่มีแต่เรื่องราวความรุ่งโรจน์แต่หนหลัง ในปัจจุบันที่วิทยาศาสตร์มีส่วนสำคัญและยึดโยงต่อระบบต่างของโลกไม่ว่าจะเป็นสังคมและเศรษฐกิจแล้ว มหาอำนาจทางด้านอารยธรรมประเทศนี้ก็กำลังผันตัวเองให้ไปยืนแถวหน้าเทียบเคียง กับมหาอำนาจชาติอื่นๆ ยิ่งพิจารณาถึงการพัฒนาแบบก้าวกระโดดด้วยแล้ว ไม่นานนักประเทศอินเดียก็อาจจะกลายมาเป็นแหล่งอารยธรรมแห่งโลกยุคใหม่อีกครั้งได้อย่างไม่ยากเย็น