หน้าใหม่ (Rungtiwa Punyaroj)

ดิฉันไปจำมาจากไหนก็ไม่ทราบว่า   คนเป็นโรคจิต  น่ากลัว กว่าเป็นบ้าเสียอีก    คิดแล้วมันก็ใช่นะ    เพราะว่าถ้าบ้าไปแล้วจะมีอาการให้เราเห็น  แต่โรคจิตนี่  บางทีแฝงอยู่....อ้าว นี่เผลอคิดดังไปไหมเนี่ย

นั่งคิดเรื่องหนังสือแล้วก็ฟุ้งซ่าน   เพราะว่า ช่วงนี้มีข่าวการเมือง เยอะมาก แล้วก็ เป็นเรื่องที่ไม่ชอบใจนัก    ดิฉันต้องขออภัย  ท่านผู้ที่มาอ่านด้วยค่ะ   เพราะมักจะนำเรื่องการเมืองมาปะปนอยู่ร่ำไป

แต่จะเรียนว่า  มันเกี่ยวข้องกัน   ทุกเรื่องแหละ  ไม่ว่าจะเป็นการคิดแบบคนรุ่นใหม่  ความพยายามในการเลียนแบบวัฒนธรรมที่มิใช่ของดั้งเดิมของประเทศเรา    กับอีกหลายสิ่งหลายอย่าง    ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องเดียวกันทั้งสิ้น    เป็นสิ่งทีเหมือนกับอยู่ในวงกลมเดียวกัน    หาจุดเริ่มต้นไม่พบว่ามันเริ่มเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่   

เรื่องหนังสือ  คิดแบบแผลงๆ  ว่า ถ้าทำเล่มแรก  ควรเขียนชื่อปกให้มันเปรี้ยงปร้างไปเลย  ชนิดที่คนเห็น ไม่หยิบไม่ได้   ส่วนจะซื้อหรือไม่ต้องมีปัจจัยอื่นประกอบ  เช่น  ราคา   การจัดทำรูปเล่ม   เนื้อหาข้างใน  แนวทางการนำเสนอ  ให้น่าอ่าน     ที่คิดแบบนี้ไม่ได้ต้องการความดัง   แต่ต้องการบอกให้สังคมรับรู้สิ่งที่มันเกิดอยู่ในประเทศนี้ต่างหาก    

ทำไมต้องประกาศให้สังคมรู้ว่ามีคนสงสัย   (ก็ที่ถามว่า  คุณรู้กันไหมว่า วิทยาศาสตร์ไทยมีอยู่จริงหรือเปล่า ?   )   แล้วก็อยากถามใจ คนไทยว่า  คุณรู้อะไรในประเทศคุณเองบ้าง  ว่าอะไรมันไปถึงไหนแล้ว     ที่อยากถามก็เพราะว่า   ฉุกใจคิด และ ละอายกับคำถามของคนไทยในต่างประเทศ  ที่เขาเคยถามคนไทยในเมืองไทยว่า

" พวกคุณปล่อยให้นักการเมืองเขาทำอย่างนี้กับประเทศ ได้อย่างไร ? "

เขาถาม แล้วดิฉันก็ตอบในใจว่า จริงสินะ เราทำอะไรบ้าง  ไม่เฉพาะที่เขาทำกับการเมืองไทยเท่านั้น   แต่หลากหลายเรื่องในบ้านเรา   เป็นแบบนี้กันมาเรื่อยๆ  แล้วคนทั่วไปก็เฉย  มีนักวิชาการบางคนออกมาพูด  โดนค่อนขอด จนเริ่มชินชา   .... แต่บางคนซ้ำร้ายกว่านั้นคือ  กลับขั้วไปเข้าข้างนั้นเฉยเลยก็มี   ....

ภาคประชาชนไม่มีบทบาทอะไรที่ทำได้    สมมติเกิดมีคนบ้าๆ  ขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง  มันก็อาจเป็น แค่เศษเสี้ยว  ที่หายไปในไม่เวลาแป๊บเดียว   แต่ก็ยังดีที่ได้ทำแล้ว 

ดิฉันไม่อยากสั่นหน้าให้กับคำถามนั้น  แต่อยากตอบดังๆ  ชัดๆ  ว่า  ทำแล้วเท่าที่จะทำได้  แต่บังเอิญ  แรงไม่พอ ก็เลยคงแค่ทำเท่านั้น   ซึ่งยังดีกว่า อยู่เฉยๆ 

....ไปๆ  มา ๆ  คุณพีรกิตติ์ ...ประทานโทษที่เอ่ยนาม (แบบ สส เปี๊ยบเลย)   ....อาจดีใจที่ได้เพื่อน  ซึ่งอาจอาการหนักกว่าก็เป็นได้...

 

ยังไม่มีงานเขียน

ยังไม่มีงานเขียน

หน้าใหม่
(Rungtiwa Punyaroj)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 189 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 1 เดือน
แบ่งปันความรู้ 66 ครั้ง
ได้รับดาว 71 ดวง

โหวตเพิ่มดาว