ตอนที่ 20 ถูกคุกคาม

17.30 น.

          "โอ๊ย! เมื่อไหร่จะเสร็จเนี่ย ทำไมมันกว้างอย่างงี้"

          "ช่าย เหนื่อยชะมัด" องอินทร์พูด มือนึงก็ปาดเหงื่อไปด้วย

          โรงเรียนเลิก 4 โมงเย็น แต่เราสองคนยังต้องอยู่ประชุมชมรมต่อ ประชุม ประชุม และก็ประชุม อะไรกันนัหนาวะ การเป็นสมาชิกชมรมนี้ ทำไมมันยุ่งยากนัก นี่เล่นประชุมกินเวลากันเป็นชั่วโมงกว่าแล้วนะ ฉันนั่งหงุดหงิดอยู่ตั้งนาน ประธานชมรมจึงสั่งแยกย้ายได้ เออ...ดี รู้มั้ยว่าฉันยังต้องไปทำความสะอากห้องซาวด์แล็ปอีก อีตาประธานขี้เก๊กนี่ เดี๋ยวปัดเหนี่ยวเลย เคืองนะเนี่ย เคือง

          "คราวหน้าแกห้ามชวนคุยด้วย ฉันเข็ดแล้ว เหนื่อย" ตอนนี้เราเข้ามาทำความสะอาดกันแล้ว

          "เออ แล้วแกก็อย่าเป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็แล้วกัน" ยัยอินทร์ทำปากยื่นปากยาวให้ฉัน

          "อะไรกัน แค่ 20 นาที พวกเธอก็บ่นกันเป็นหมีกินผึ้งขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ไม่ไหว ไม่ไหว" เสียงมาก่อนตัวซะอีก และครูก็คอย ๆ ปรากฎตัวออกมา (ทำอย่างกะผีปรากฎตัวงั้นนี่ : ผู้แต่ง) เหอ เหอ แกคงจะมาตรวจดูว่าพวกเรามาทำความสะอาดกันมั้ย และทำไปถึงไหนแล้ว

          "ก็แหม ครูขา ก็เลิกประชุมชมรมก็ได้เวลา 5 โมงกับอีก 10 นาทีแล้วนะคะ แล้วก็ทำความสะอาดอีก 20 นาทีแล้ว แถมยังไม่เสร็จอีกตังหาก อย่างงี้พวกหนูก็กลับบ้านมืดกันพอดีสิคะ กลับไปมีหวังโดนคุณแม่สุดที่รักถือหวายรออยู่แน่ ๆ เลย" ยัยหันไม่สบตาครูพร้อมกับทำสายตาอ้อนสุดฤทธิ์ เผื่อครูจะเห็นใจ

          "ใช่ค่ะ พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อได้มั้ยคะ" ฉันรีบพูถึงจุดประสงค์ทันที

          ครูมองซ้ายที ขวาที แล้วก็มองเราสองคน และยิ้ม เย้...ครูยิ้มอย่างงี้แสดงว่าแกคงจะใจดีปล่อยเรากลับบ้านแล้วใช่มั้ยค๊า เย้...ครูน่ารักจังเลย

          "เกือบจะเสร็จแล้วเหมือนกันนี่นะ"

          "ค่ะ / ค่ะ " ฉันกันยัยอินทร์ตอบอย่างพร้อมเพียงกัน

          "งั้นก็ทำต่ออีกสัก 20 นาทีค่อยกลับบ้านก็แล้วกัน เพราะคงจะเสร็จพอดี" เงะ ทำไมครูใจร้ายอย่างงี้ ช่วงนี้พายุอะไรเข้าก็ไม่รู้ มันทำให้มืดเร็วขึ้นด้วย ฮือ ฮือ สุภาพสตรีกลับบ้านมืด ๆ มันไม่ปลอดภัยนะคะคุณครู

          ครูแกไม่สนใจสายตาอันละห้อยเหมือนหมาผู้น่าสงสารที่เหมือนถูกทิ้งให้อยู่ตัวเดียวอย่างเราเลย แกเดินสบัดก้นออกจากห้องไปทันที (T^T) จายร้ายยยยยยย

20 นาทีกว่า ๆ ผ่านไปไวเหมือนคนอ่านตด

          "เสร็จซะที"

          "นี่นัช แกเอาผ้าไปซักในห้องน้ำนะ เดี๋ยวฉันจัดของตรงนี้แป๊ปเดียว เสร็จแล้วเราค่อยเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดไปเก็บที่ห้องเรียนด้วยกัน" อินทร์พูดจบ ฉันก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ และก็เดินออกไปโดยถือกระป๋องน้ำพร้อมผ้าขี้เหร่ เอ้ย ผ้าขี้ริ้ว เดินตรงไปยังห้องน้ำตรงหัวมุมทางเดิน

          ฉันซักเสร็จแล้ว แต่เกิดรู้สึกปวดฉิ้งฉ่องขึ้นมา ฉันจึงวางกระป๋องน้ำกับผ้าไว้ตรงอ่างล้างมือ และเข้าห้องส้วมไปปฏิบัติภาระกิจส่วนตัวทันที เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว

           "หืม!?" ประตูเป็นอะไรขึ้นมาล่ะเนี่ย

          "ลูกบิดก็หมุนได้นี่หว่า ทำไมมันถึงเปิดไมออกวะ" ฉันจึงเพิ่มแรงดึงประตูอยุ่นาน ม๊านก็ยางเปิดบ่ได้ เอ๊ะ มันเกิดอะไรขั้นเนี่ย

   _________________________________________________________________________________

องอินทร์พูด

          "ทำไมยัยนัชไปห้องน้ำนานจัง" ฉันสงสัยตงิดขึ้นมา นี่มันก็ 15 นาทีแล้สนะ รึว่ามันจะเป็นลมในห้องน้ำ ไปดูหน่อยดีกว่าเรา

          ฉันเดินตรงไปทางห้องน้ำทันที หืม!? เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากห้องน้ำน้า

          ปัง ปัง ปัง

          "ใครอยู่ข้างนอกช่วยเปิดประตูให้ฉันที" เสียงยัยนัชชานี่ ฉันไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปดูทันที

          "เฮ้ย นี่มันอะไรเนี่ย" ฉันตกใจกับภาพที่เห็น มันต้องมีใครจงใจแกล้งเพื่อนฉันแน่ ๆ

          "อินใช่มั้ย แกช่วยฉันหน่อยซี่ อยู่ ๆ ประตูมันก็เปิดไม่ออกอ้า"

          "แกคงจะเปิดออกหรอกนะยัยนัช รู้ตัวบ้างมั้ยว่ามีคนต้องการแกล้งแก" ฉันพูดพร้อมกับพยายามออกแรงแกะ ดึงเชือกฟางที่ถูกมัดกับประตูห้องน้ำที่ยัยนัชเข้าออก อึ้ย แน่นเหมือนกันนะเนี่ย ต้องหาอุปกรณ์ช่วยซะแล้ว

          "เอ้า ออกมาได้แล้ว"

          "ใครต้องการแกล้งฉัน" นัชถามฉันด้วยท่าทีตกใจ ออกมาได้ก็ถามฉันแล้วฉันจะรู้มั้นเนี่ย

          "ไม่รู้ แต่เนี่ยมีคนเอาเชือกฟางมามัดลูกบิดและโยงไปมัดกับก๊อกน้ำขึงจนตรึงเดะ แล้วแกจะเปิดออกได้ไง

          "......"

          "ปะ กลับเถอะ อยู่ตรงนี้นาน ๆ อาจไม่ปลอดภัย"  ฉันพูดขึ้นและกำลังจะเดินออกไป แต่ยัยนัชพูดขึ้นมาซะก่อน

          "อะ เดี๋ยว มีอะไรติดอยู่ที่กระจกอ่ะ" ฉันจึงหันไปมองตามที่นัชชาร้องบอก และหยิบมันขึ้นมาอ่าน

                                                 อยู่ห่าง ๆ พัตน์เอาไว้

                                                          ถ้ายังไม่อยากเจ็บตัว

           "บ้าชะมัด ใครทำวะ ทำไมต้องทำกันอย่างงี้ด้วย" ฉันสบถออกมาเสียงดังอย่างโกรธเคือง ฉันหันไปมองหน้านัช ตอนนี้มันซีด และหดเหลือซัก 2 นิ้วไปมั้ง

          "นัชแกอย่าไปกลัว อย่าไปเชื่อที่มันขู่นะ"

          "ทำกันขนาดนี้เลยเหรอ ฉันเคยบอกแล้วว่าไม่อยากยุ่งกับเค้าก็เพราะแบบเนี๊ยะ ฉันควรทำยังไงดี ฉันควรทำยังไงดี"

          ดูเหมือนนัชชาเพื่อนฉันสติจะล่องลอยไปไกลแล้ว เอาแตพูดประโยคที่ว่า "ฉันควรทำยังไงดี" ซ้ำไปซ้ำมา ยัยนัชชาอย่าบอกนะว่าเธอช็อก ไอ้บ้าเอ๊ยอย่าให้รู้นะว่าใคร ฉันจะไม่เอามันไว้แน่

   ___________________________________________________________________________________

                          นัชจะเป็นอะไรรึเปล่า แล้วอย่างงี้นายพัตน์จะทำยังไง โปรดติดตามในตอนต่อไปนะจ๊ะ