เริ่มต้นความทุกข์ของเด็กมอหกด้วยการเปลี่ยนนิสัย

จากเล่นเกมส์  เล่นนอน สนุก อะไรก็แล้วแต่ที่ไม่มีประโยชน์

มันจะถูกมองว่า"ไร้สาระ"

ต้องอ่านหนังสือ เรียนพิเศษ ทำการบ้านอย่างไม่ลืมหูลืมตา

อ่านหนังสือดึกดื่นข้ามคืน 

เรียนพิเศษไปสรรหาที่ๆเรียกว่าดีที่สุด เก่งที่สุด แม่นที่สุด

แต่ที่เห็นมันแค่ออร์เดิร์บ

อาหารจานว่างที่ผสมยาขมเพียงเล็กน้อย

จากที่คุณได้ทุ่มเทมาทุกอย่างต่อไปนี้เป็นของจริง

วันชี้ชะตานั่นคือวันสอบ

วันนั้นจะเป็นวันที่ชี้ชะตาว่าสิ่งที่คุณทุ่มเทมันสัมฤทธิ์ผลหรือไม่

ความรู้สึกตอนเข้าสอบเหมือนถูกบังคับ

ทุกคนก้าวเข้าสู่ห้องสอบ ห้องที่จะรบ

บางคนก้าวเข้าอย่างไม่รู้สึกอาราย

เพราะพกอาวุธกับไม้ตายมาเพียบ

บางคนก้าวเข้าอย่างไม่มั่นคงเหมือนจะล้ม 

อาวุธก็ไม่พกมาแล้วจะสู้กับเค้าไหวหรือนี่

ยังมีอีกบางคน ไม่พกอาวุธมา มาขโมยคนข้างๆก็มี เวรกรรม

หมดเวลารบแล้ว เจ็บปวดใจดั่งเสียงนรก

สำหรับผู้ที่กำลังรบอยู่

แต่มาเสียงสวรรค์สำหรับผู้ที่เลิกรบ กำลังพักผ่อน

จากนั้นต้องนั่งทนทุกข์รอผลคะแนน

คะแนนออกก็ทุกข์  ออกแย่ก็ทุกข์  เพราะกลัวไม่ติด

ออกดีก็ทุกข์เพราะเลือกไม่ถูก

ประกาศผล เหมือนเสียงพิพากษา แต่อย่าลืมเรายื่นอุทรณ์ได้

ยังมีสถาบันที่พร้อมจะโอบกอดเราทุกสถานการณ์

เป็นมหาลัยเปิดอันเลื่องชื่อ

ชีวิตเด็กม.6 ก็จะจบลง แล้วก้าวสู้ชีวิตมหาลัยต่อไป

ผลสุดท้ายก็มีที่เรียนเหมือนกัน ต่างแค่คณะ ต่างเพียงสถาบัน

แต่สิ่งสำคัญจะเป็นคนดีหรือเปล่า