ก่อนที่ฉันจะหันไปก็เห็นยัยพิมและยัยเบส ที่วิ่งมาหาฉันเปรียบประหนึ่งไม่เจอกันนานเป็น10 10ปี

        แต่เฮ้ย ยัยอิงค์เดินมากับไอ้บ้าเขื่อน แต่นั่น มือของทั้งคู่ประสานกัน ยัยอิงค์จับมือกับไอ้บ้าเขื่อนเหรอ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไอ้หัวงู ฉันจะฆ่าแก เพื่อเรียกเวอร์จิ้นทางมือให้เพื่อนฉันนนนนนนนน

        ฉันรีบตรงไปยังยัยอิงค์กับไอ้หัวงูนั่นทันที

        ตุ้บ

        ฉันต่อยนายเขื่อน

        "5555555+"และฉันก็หัวเราะออกมาด้วยความสะใจ

        "จินนี่ จินนี่เป็นอะไรรึเปล่า"เบสพูดขึ้นทำให้ฉันหันไปมองรอบตัวซึ่งทุกคนหันมามองฉัน ตอนนี้ยัยเบส ยัยพิม ยัยอิงค์ ยัยหวาย นายโทโมะ ไอ้บ้าเขื่อน นายป๊อปปี้ นายจองเบไม่เว้นแม้แต่นายเคนตะ กำลังมองฉันอยู่ เฮ้ย ทำไมนายเขื่อนไม่มีรอยฟกช้ำหรือเลือดเลยอ่ะ

        "จินนี่เป็นอะไร อยู่ดีๆก็ขำขึ้นมาพวกเราตกใจแทบแย่ เป็นอะไรมากหรือเปล่าจินนี่"

        "อ๋อ ปะ เปล่า ไม่มีอะไรหรอกเบส แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ"ฉันหันไปบอกยัยเบสที่ทำหน้าสงสัยอย่างสุดขีด ก่อนที่ฉันจะเดินไปยังกองไม้แล้วพูดว่า

**************************************************************************

เดี๋ยวมาเขียนต่อนะ    

มาแล้วจ้า โทดน้ามาช้าไปหน่อย

เข้าเรื่องเลยละกัน

**************************************************************************

 "แล้วยืนทำอะไรกันอยู่ละไม่มาทำฉากอะ เดี๋ยวทำไมเสร็จนะ"

"เธอไม่เป็นไรแน่นะ"นายเคนตะหันมาถามฉัน 

"ก็ไม่เป็นไรนี่ฉันยังสบายดีอยู่ มาทำงานกันดิ"

           พอฉันพูดจบทุกคนก็เดินมาทำงาน เหอๆพวกนี้แปลกอยู่ดีดีก็ถามว่าไม่เป็นไรแล้ว

ใช่ไหมฉันยังสบายดีอยู่นี่(เธอนั่นแหละแปลกไม่ใช่พวกเขาอยู่ดีดีก็หัวเราะ::คนเขียน)

พูดอะไรเหรอคนเขียน(อ๋อเปล่า::คนเขียน)            

หลังจากนั้นพวกเราก็เริ่มลงมือทำงานกันโดยที่พิมเป็นคนทาพื้นหลังกับนายโทโมะ

และนายเคนตะกับฉันเป็นคนลงลายละเอียดยัยอิ้งกับนายเขื่อนจับคู่กันตัดฉากยัยอิ้งสบาย

สุดเพราะอีตาเขื่อนเล่นทำให้หมดซะทุกอย่างเหอๆปลายเล็บนี่แทบไม่ได้แตะงานเลย

ฉันที่ทนไม่ไหวเลยเรียกยายอิ้งมาช่วยด้วยส่วนยัยเบสกับนายจองเบหน้าก็เต็มไป

ด้วยสีเพราะต้องเป็นคนผสมสี อันนั้นเป็นงานของคนมีความรู้ไป ทำไมถึงมีความรู้น่ะเหรอ

ก็เพราะ 2 คนนั้นรู้ดีว่าผสมสีไหนกี่ส่วนกลายเป็นสีแบบไหน เก่งจริงๆ

"พิมหน้าเธอเลอะสีน่ะเดี๋ยวฉันเช็ดให้นะ"นายโทโมะพูดกับพิม 

          "ไม่เป็นไรหรอกฉันเช็ดเองได้มือนายก็เลอะเดี๋ยวมาเช็ดให้ฉันแล้วมันจะเลอะไปกัน

ใหญ่ๆไม่เอาไม่เอาฉันเช็ดเอง"

          "แล้วเธอรู้เหรอตรงไหน เด๋ยวรอแปปนะฉันไปล้างมือก่อน"

          "อือ"พิมตอบนายโทโมะก่อนจะหันไปสนใจกับงานของตัวเอง สวีทกันจิงจิ๊ง ตอนนี้ฉันหันมาสนใจงานของตัวเองมั่ง โอ้ย ทำมาตั้งนานแล้วเพิ่งเสร็จไปไม่ถึงครึ่งเองเหรอ เหนื่อยนะเนี้ย

  "มาแล้วนี่ผ้าชุบน้ำฉันล้างมือเรียบร้อยเธอไม่ต้องกลัวหรอกนะหน้าไม่เลอะสีแน่

นอนเดี๋ยวฉันเช็ดให้"ว่าแล้วนายโทโมะก็เอาผ้าเช็ดหน้าของเขาที่เอาไปชุบน้ำมาเช็ดให้

หน้ายัยพิม แหม สวีทหวานแหววกันจังเลยน้า

"แหมหวานจริงนะคู่นี้มีอะไรมากกว่าเพื่อนร่วมงานกันหรอเปล่าเนี้ย"ยัยอิงค์หันมา กระแอมใส่ยัยพิมเบาๆก่อนจะถามคำถามที่ฟังแล้วชวนโดนยัยพิมฆ่าที่สุด  เหอะๆ

 "ก็ไม่ได้มีอะไรสักหน่อยก็แค่เช็ดหน้าให้กันก็เท่านั้น"ยัยพิมหันไปตอบยัยอิงค์อย่างไม่แยแส

 "แต่ทำไมต้องหน้าแดงด้วย ยะ"

          "ฉันไม่ใช่แกนะยัยอิ้ง แกอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าระหวางแกกับไอ้บ้าเขื่อนน่ะเป็น

อะไรกัน ฉันเตือนแกไว้แล้วกันว่าแกตามคนอย่างหมอนั่นไม่ทันแน่ ไม่พูดไม่ใช่ว่าฉันไม่

รู้นะฉันรู้มาตลอดแกกับหมอนั่นคบกันแต่ฉันไม่อยากพูดก็เท่านั้นเพราะไม่อยากให้แก

ลำบากใจก็เท่านั้น"ยัยพิมหันไปตอบกับยัยอิงค์ทำเอายัยนั่นอึ้งไปเลยแต่มันจำเป็นต้องเตือน  

เรื่องนี้ยัยพิมบอกฉันแล้วฉันก็เลยไม่ค่อยตกใจเท่าไร แต่2-3 วันมานี้ ฉันได้ยินเด็กนักเรียนพูด

เรื่องนายเขื่อนไปจีบเด็กนักเรียนโรงเรียนตรงข้ามกับโรงเรียนเรา ยัยนั่นเป็นถึงดาว

โรงเรียนเลยซะด้วย แต่ฉันกับยัยพิมไม่อยากบอกยัยอิงค์ กลัว ฉันกลัวอิงค์จะเสียใจ ยัยอิงค์อ่อนไหวเกิน ฉันกลัวอิงค์จะรับไม่ได้ และฉันก็กลัวจะทำความเป็นเพื่อนแตกหัก

แต่ฉันกับพิมจะไปบังคับไม่ให้ยัยอิงค์คบกับใครไม่ได้หรอก อย่างดีถ้ากลัวเพื่อนเจ็บก็ทำได้แค่เตือน

"แกพูดอะไรอะพิม ฉันกับเขื่อนเราไม่ได้เป็นแฟนกันนะ"

            "ฉันไม่ได้ว่าอะไรหรอกอิ้งถ้าแกจะเป็นแฟนกับหมอนั่น แกระวังเอาไว้หน่อยแล้ว

กันฉันก็แค่เตือน อิ้งแกไม่ต้องปิดหรอกถ้าแกแบนายเขื่อนเป็นแฟนกันฉันไม่ว่าฉันไม่

เอาเรื่องความขัดแน้งส่วนตัวไปห้ามแกหรอกฉันเข้าใจ"

           "แกไม่โกรธฉันแน่นะ พิม ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกตั่งแต่ทีแรก"

           "ไม่เป็นไรหรอก เอ่อ ฉันไปดูนายโทโมะแปปหนึ่งนะ"ยัยพิมพูดก่อนจะถอนตัวออก

มาจากตรงนั้น

เบสคุงรายงานตัวคราฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

            "นายจองเบสีเขียวหมดแล้วเหรอ"ยัยพิมเดินมาถามนายจองเบฉันอยากรู้จังเมื่อกี้

พิมคุยอะไรกับยัยอิ้งนะทำไมดูหน้าเครียดๆยัยจินนี่ก็ดูเหมือนจะเป็นไปด้วยแฮะ 

            "อืม หมดแล้วอะเดี๋ยวฉันว่าจะไปเอาที่ชมรมศิลปะอะเธอทำอย่างอื่นไปก่อนก็ได้

นี่อะฉันผสมสีฟ้าเสร็จพอดี เดี๋ยวจะไปเอาสีเขียวมาให้"จองเบบอกพิม ตายสีเขียวหมด

แล้วเหรอ อ่าว ฉันมองไปยังถังสีอีกใบข้างตัว แย่แล้วสีขาวสีแดงก็หมดไปช่วยนานั่นถือดี

กว่า

  "จองเบฉันไปช่วยขนนะ นายถือคนเดียวไปไม่หมดหรอก"ฉันรีบลูกขึ้นปัดฝุ่นก่อนจะ

รีบวิ่งไปหานายจองเบ โชคดีที่นายนั่นยังไม่ไป

             "แค่สีเขียวถังเดียวเองนะเบส"

             "แต่สีขาวก็หมดสีแดงก็หมดนะ น่าแค่ 3 ถังเองแล้วอีกอย่าฉันก็อยากไปเดินยืดเส้นยืดสายด้วย"

             "อืม ตามใจ"

             ฉันกับนายป็อปปี้เดินมาตามทางไปห้องศิลปะ ทำไมทางมันวังเวงอย่างนี้อะตอน

กลางคืนนี่หน้ากลัวชะมัดและแล้ว

"กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"

             "เบสเป็นอะไร"

             "จองเบ เมื่อกี้มีคนจับขาฉันด้วย ฮืออออออ นายเอามันออกไป"

             "โธ่เบส นี่มันเชือกต่างหาก อะฉันเอาออกให้แล้ว"

             ฉันหันไปมองนายจองเบที่ชูเชือกให้ฉันดู

              "แล้วเมื่อไรจะเอามืออกจากตัวฉันเนี้ย"

              ฉัน ค่อนข้างจะ งง กับคำพูดของจองเบนิดหน่อยแต่ก็มองตามสายตาเขา ฉันตก

ใจขนาดกอดจองเบเลยเหรอเนี้ย โอ้ยอยู่ดีดีก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาซะงั้น ฉันรีบเอามือออก

จากนายจองเบก่อนจะหันไปขอโทษและเราก็เดินมาถึงห้องศิลปะ

**************************************************************************