ที่จังหวัดแห่งนี้ กลางวันร้อนกลางคืนหนาวจัด ยิ่งเป็นหน้าหนาวอย่างนี้ด้วยยิ่งหนาวแทบไม่อยากลุกจากที่นอน พริมา ลุกแต่งตัวเตรียมออกไปวิ่งออกกำลังตอนเช้า  หล่อนทำอย่างนี้มาตั้งแต่วันแรกที่มาถึงที่นี่ ขืนมัวนอนอยู่คงแข็งตายแน่ ออกกำลังกายให้พอมีเหงื่อทำให้คลายหนาว ยังได้เที่ยวไปในตัว หล่อนชอบบรรยากาศแบบนี้มานานแล้ว ที่จังหวัดนี้จัดว่าเป็นที่สวยมากที่หนึ่งที่หล่อนเคยเห็น

            หมอกลงบางตา แต่ทำให้ดูครึ้มน่าหลงใหล

            พริมาวิ่งออกจากโรงแรมเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อลัดขึ้นภูเขา บ้านแถบนี้เป็นบ้านชนบท คือส่วนมากจะปลูกบ้านไม่ใหญ่ สร้างชั้นเดียวแต่ยกให้ใต้ถุนสูง เลี้ยงสัตว์เป็นอาหาร

            ยามเช้าอย่างนี้ ผู้ชายแบกจอบเสียมออกไปทำงาน เดินกันเป็นแถว ความจริงเขาไม่ได้เข้าแถวเดินออกจากบ้านแบบเด็กนักเรียน แต่เดินออกมาบ้านละคนสองคน พวกผู้หญิงก็ลงมากวาดลานหน้าบ้าน ให้อาหารเป็ดไก่ตามประสา

            พวกชาวบ้านแถวนี้ตื่นกันแต่เช้าตรู่ แม้แต่เด็กเล็กๆ ที่กำลังห้อมล้อมหล่อนอยู่ในขณะนี้

            เด็กเหล่านี้วิ่งตามหล่อนมาอย่างสนใจ แต่เมื่อออกไกลบ้านเข้าก็พากันวิ่งกลับไป

            หญิงสาวหัวเราะร่าเริง หยอกเย้าเด็กเหล่านั้นซึ่งดูจะชอบหล่อน

            หล่อนมีความสุขกับเด็กๆ เสมอ

            หญิงสาววิ่งขึ้นภูเขา ความจริงตอนนี้ก็อยู่บนเขา อยู่แล้ว เพียงแต่จะขึ้นไปให้ถึงยอดสูงไม่ได้ เป็นป่าดงดิบอย่างที่หล่อนเห็นในอเมริกา ที่นี่จะว่าเป็นเขาหัวโล้นก็ไม่เชิงเพราะมีต้นไม้ขึ้นอยู่ แต่เป็นต้นไม้ขนาดไม่โต หล่อนวิ่งลัดโขดหินก้อนใหญ่ขึ้นภูเขาสูง หล่อนเคยมาที่นี่สองครั้งแล้ว ชอบมาก หมอกตอนเข้าทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนฟ้าแล้วมองลงไปที่พื้นดินเห็นเมฆลอยบังอยู่ นกเหยี่ยวถลากลางอากาศอย่างสง่างาม มองไปรอบๆ มีแต่ฟ้าสีคราม

            พริมา ตะโกนสุดเสียงหัวเราะเบิกบาน

            “ฮู้!!..”

            หล่อนนั่งลงที่ก้อนหินขนาดใหญ่ นั่งขัดสมาธิหลับตา ดื่มด่ำกับความสุขที่กำลังได้รับ ความเหนื่อยที่ได้รับมาตลอดสี่ห้าวันที่ผ่านมาหายไปเป็นปลิดทิ้ง

            พิชัยย่องเบาๆ ค่อยก้าวเข้าไปเอามือปิดตาพริมา  หญิงสาวร้องอุทานด้วยความตกใจ

            “แหม พี่ชัยนี่ แพรตกใจหมด ถ้าเกิดแพรตกใจมากๆ ขึ้นมาวัดพี่ชัยลงไปนอนกับพื้นแล้วอย่ามาโวยนะ”

            พริมา ทำหน้าบึ้งกับการล้อของเขา พิชัยยังคงหัวเราะรื่น

            “ตามมาได้อย่างไรคะ”

            หญิงสาวสงสัยขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง

            เขาเห็นท่าทางสดใสเป็นธรรมชาติของหล่อนเมื่อครู่นี้หายไปจากหน้าสวย ดูหล่อนจะโกรธที่ถูกทำลายความสุขแต่เขาไม่เดือดร้อนยังคงยิ้มหวาน พิชัยจัดได้ว่าเป็นคนหล่อสำหรับคนรุ่นเดียวกันมากคนหนึ่ง แต่

พริมาคิดว่าสำหรับพิชัยแล้ว หล่อนคงเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น หญิงสาวอยู่กับเขามีความสุขดี ได้พูดคุยกัน ความคิดของหล่อนกับพิชัยเป็นไปในแนวทางเดียวกัน

            “ผมมาดักรอแพร เคยเห็นออกมาวิ่งหลายวัน ก็เลยตามมาที่นี่”

เขาเดินมานั่งข้างหล่อน

            “วันนี้ขุดอะไรอีกคะ หนุ่มนักขุด”

หญิงสาวถามล้อๆ

            “ที่เดิมครับ อยากไปดูบ้างไหม ผมจะพาไปดู”

            “ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวต้องกลับไปถ่ายแบบต่อ กว่าจะเสร็จก็คงประมาณทุ่ม ไม่มีเวลาหรอก”

หล่อนพูดเสียงอ่อยอย่างเสียดาย

            “อยากไปดูการทำงานของพวกนักขุดเหมือนกัน”

            “วันอื่นก็ยังมีนี่ครับ แพรยังไม่กลับไม่ใช่หรือ”

            เขาเอามือปัดผมที่ถูกลมตีไปโดนหน้า

            “ยังค่ะ”

            “วันอาทิตย์ก็แล้วกันครับ พวกเราทำงานกันทุกวัน ไม่มีวันหยุด ทำกันวันละไม่กี่ชั่วโมง”

            “ตกลงเลยค่ะ”

พริมา รีบพูด

“เรากลับกันดีกว่า เดี๋ยวสาย มิสเตอร์โดมินิค ยิ่งไม่ชอบหน้าแพรอยู่ด้วย พาลไล่ออกคงได้ตกงานกันเป็นแถวล่ะ”

หล่อนรีบลุกขึ้นปัดฝุ่น ชวนพิชัยกลับโรงแรม

            “เดี๋ยวผมเลี้ยงอาหารเช้านะครับ”

            พริมา หยุดคิดนิดหนึ่งก่อนตอบ

            “ก็ได้ค่ะ”

            “แล้วตอนเย็นผมไปหาที่ห้องอาหารนะครับ”

            เขาถามหล่อนอีก

            “ไม่ปฏิเสธค่ะ ขืนปฏิเสธก็อดได้เจ้ามือเลี้ยงข้าว”

            พริมา วิ่งกลับเข้าโรงแรมกับพิชัย วันนั้นหล่อนทำงานหนักเหมือนเดิม แต่ก็สบายใจที่ไม่ได้อยู่ในความสนใจของโดมินิค ชานนท์ยังดูแลเอาใจใส่หล่อนเป็นอย่างดี คอยพูด ถามถึงปัญหา ถ้าหล่อนไม่บอกก็ไม่ว่าอะไร ไม่เซ้าซี้ แต่บอกว่า ถ้าอยากจะเล่า ก็เล่าได้ทุกเวลา เขาทำตัวเหมือนพี่ชายที่คอยปกป้องน้องสาว หล่อนไม่เคยมีพี่ชาย แต่ก็รู้สึกอบอุ่นเมื่ออยู่กับชานนท์

***

            เช้าวันอาทิตย์ พิชัยมาหาหล่อนที่ห้องพัก พริมา แต่งตัวเสร็จแล้ว กำลังจะลงไปหาเขาอยู่พอดี หล่อนเปิดประตูรับแขก เชิญเข้ามาในห้องเพราะหล่อนสั่งกาแฟขึ้นมากินข้างบนก่อนจะลงไปหาเขา ไม่นึกว่าเขาจะขึ้นมาหา

            “เชิญค่ะ แพรจะเลี้ยงกาแฟพี่ชัย”

หล่อนรินกาแฟส่งให้พิชัย

            พิชัยมองดูหญิงสาวจิบกาแฟ วันนี้พริมา สวมชุดง่ายๆ ที่ดูทะมัดทะแมงสำหรับที่จะไปดูการทำงานของพวกนักโบราณคดี ชุดสีกากีแขนยาวที่ถูกพับถึงศอก กางเกงสีเดียวกับเสื้อ สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว เขาดูหล่อนเด็กลงมากในชุดนี้

            เด็กซนๆ ที่จะไปเที่ยวป่า  พิชัยคิดแล้วอดยิ้มไม่ได้

            “ยิ้มอะไรคะ แพรมีอะไรตลกหรือคะ”

            หล่อนเบิกตากว้างมองเขางงๆ ก่อนจะมองสำรวจตัวเอง

            “เปล่าหรอก ผมคิดอะไรเพลินไปเท่านั้น ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวสาย”

            พิชัยยกกาแฟดื่มจนหมดแก้ว แล้วลุกขึ้น พริมา หยิบหมวกสานของชาวพื้นเมืองที่นี่มาสวม ใส่ แว่นตากันแดด

            “พร้อมค่ะ ไปเลย”

            พริมา ลงมาถึงเคาน์เตอร์ที่เก็บกุญแจเพื่อส่งกุญแจให้พนักงาน เหลือบตาเห็นตาสีฟ้าเข้มคู่นั้นเข้า เขามองมาที่หล่อน ยิ้มที่มุมปากหล่อนรู้ว่าเขายิ้มไปอย่างนั้นเอง ตาเขาไม่ยิ้มด้วยหรอก ตาสีฟ้าเข้มนั้นบอกถึงอารมณ์ของเจ้าของเป็นอย่างดีว่าเขากำลังจะโกรธ

            พริมาฝืนยิ้มตอบ ก้มหน้าน้อยๆ เป็นเชิงทักทาย รีบดึงแขนพิชัยออกจากโรงแรม

            หล่อนชมการขุดโบราณวัตถุ แต่ใจดียังคิดถึงนัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้ ทำให้หล่อนหนาวยะเยือก

            พิชัยอธิบายการทำงานของเขา เล่าให้หล่อนฟังถึงลักษณะอายุ ชื่อของแต่ละชิ้นที่ขุดพบได้ หญิงสาวดูอย่างสนใจถามเขาถึงสิ่งที่อยากรู้

            พริมา เที่ยวดูจนเที่ยงก็รับประทานอาหารกับคณะของพิชัย หล่อนทานได้มากเป็นพิเศษ เพราะเข้ากับคณะได้เป็นอย่างดี ทานไปคุยไป ทุกคนให้ความเป็นกันเองกับหล่อน

            หลังจากนั้นพาไปเที่ยวชมเมืองโบราณที่เคยเป็นที่อยู่ของเจ้าเมืองนี้ ดูทะเลสาบ นั่งกันจนเย็นจึงพากันกลับโรงแรม พิชัยให้หล่อนขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อลงมาทานอาหารค่ำกับเขา

            พริมา ลงมาก่อนเวลาห้านาที พิชัยดูแปลกใจที่เห็นหล่อน

            “น่าแปลกมาก”

            “แปลกยังไง เสื้อแพรขาดหรือไงคะ”

หล่อนแหย่เขา

            “ส่วนมากนะครับ ผู้หญิงที่ผมนัดทุกคนอย่างน้อยที่สุดต้องเผื่อสายไว้ประมาณครึ่งชั่วโมง แพรกลับมาก่อนเวลา แถมยังไม่ทำให้ผิดหวังอีกด้วย อย่างนี้จะไม่ให้แปลกหรือครับ”

            เขารำพึง มองหล่อนอย่างชื่นชมจนออกนอกหน้า ทำให้หญิงสาวอดหน้าแดงไม่ได้ ชุดที่หล่อนใส่นี้หล่อนไปยืมสุชาดามา เพราะของหล่อนเอาติดมาชุดเดียว ชุดนี้เป็นชุดสีดำ คอแหลมลึก แต่ก็มีผ้าใยไหมบางๆ สีเนื้อที่ทำหลอกไว้จึงดูเหมือนโป๊ แต่เป็นโป๊แบบไม่เปลือย

            “ขอบคุณค่ะที่ชม”

            ห้องอาหารของโรงแรมจัดแบบยุโรป ทุกโต๊ะมีเทียนตั้งไว้กลางโต๊ะในห้องมีเพียงแสงสลัว พิชัยพาหล่อนมานั่งโต๊ะคู่มุมสุดของห้อง เขาสวมสูทสีน้ำตาล ภูมิ,ฐาน รูปร่างของพิชัยค่อนข้างใหญ่และสูง สูงอย่างผู้ชายไทยไม่ใช่ผู้ชายต่างชาติที่สูงได้มาก บางคนสูงสองเมตรกว่า

            แต่พิชัยสูงไม่เท่าเขา

            ทำไมหล่อนต้องไปนึกถึงผู้ชายคนนั้นด้วยนะ

            มิสเตอร์ โดมินิค เดอ ลาลอง

            พริมา พยายามตัดความคิดสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

            พิชัยรับเมนูมาจากพนักงานแล้วส่งให้หล่อน

            “ทานอะไรดีครับ”

พิชัยถามหันไปถามพนักงานว่ามีอาหารอะไรอร่อยบ้าง

            “ไม่ไหวค่ะ อาหารที่พนักงานบอก แพรไม่ค่อยชอบ พี่ชัยทานเองเถอะค่ะ แพรขอสลัดไก่แยกมันฝรั่งทอดใส่จานมาต่างหากนะคะ”

หล่อนยิ้มให้พนักงานอย่างขอโทษที่ไม่ชอบอาหารลือชื่อของที่นี่

            “ผมก็ไม่สันทัด เอาสลัดเหมือนกันก็ได้ แชมเปญมาขวดหนึ่งนะ”

พนักงานน้อมศีรษะแล้วผละออกไป

            “ฉลองอะไรคะ”

พริมาสงสัยคิ้วขมวดเข้าหากันมองพิชัย

            “ก็ฉลองมิตรภาพไงครับ ที่เป็นไปได้ด้วยดีเกินคาด”

เขาตอบตามตรง สีหน้าออกจะเจื่อนลงเล็กน้อยและยิ่งหน้าเสียเมื่อเห็นหล่อนหน้าบึ้งก่อนจะยิ้มกว้างหัวเราะร่า เขาถึงยิ้มออก

            “ได้ซิคะ แพรชอบฉลองอยู่แล้ว”

            หล่อนยิ้มหน้าทะเล้น

            พริมารู้สึกมึนนิดๆ แชมเปญแค่สองแก้ว ไม่น่าจะส่งผลมากมายขนาดนี้

***

            หล่อนคุยกับพิชัย ถามเขาเรื่องบ้าน พี่น้อง ครอบครัว ถามมากมายจนหล่อนเองก็จำไม่ค่อยได้ว่าเขาตอบว่าอะไรบ้าง

            ทั้งสองย้ายจากห้องอาหารลงไปที่บาร์ชั้นล่าง หล่อนชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้าไปที่บาร์เครื่องดื่ม

            เพชรรัตน์โน้มคอโดมินิค ลงมาแล้วประกบปากของตัวเองเข้ากับเขา ซึ่งโอบเอวหล่อนไว้ ไล้ไปมาที่แผ่นหลังเปลือยของเพชรรัตน์

            พริมาเบนสายตาออกจากภาพนั้น

            ดูว่าคนทั้งสองจะไม่สนใจคนรอบข้างเลยสักนิด ต่างก็หาความสุข เต้นรำกันอย่างสุดเหวี่ยง

            หล่อนไม่โทษเพชรรัตน์หรอกที่จะเผลอไผลปล่อยตัวกับเขาในที่สาธารณะอย่างนี้

            นายคนนั้นคงจะทำอวดคนอื่นละซิ ว่าตัวเองนั้นวิเศษมีพลังของบุรุษเพศเต็มเปี่ยม  ถึงแสดงให้ผู้คนเขารู้กัน น่ารังเกียจที่สุด

            พริมาเริ่มจะปวดศีรษะรีบเมินหน้าไปเสียจากภาพนั้นเป็นครั้งที่ร้อยแล้วกระมัง แต่หล่อนก็ยังอดที่จะมองไปไม่ได้

            พิชัยสั่งบรั่นดีสำหรับเขาเองและเบียร์ให้หล่อน

            “ เชอรี่ ไม่ดีกว่าหรือครับ แพรออกจะมึนแล้วนะครับ”

พิชัยออกความเห็นเมื่อหญิงสาวขอเบียร์

            “ไม่ชอบค่ะ หวานๆ เฝื่อนๆ อย่างไรก็ไม่รู้ไม่อร่อย สู้อย่างนี้ไม่ได้”

พริมารับเบียร์ชูให้พิชัยดู

            หล่อนจิบเบียร์ ดูคนที่กำลังเต้นรำ เขาเท่ห์เหมือนเดิม

            จะยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่เขาอยู่ในชุดลำลอง เสื้อฮาวายลายดอกสีแดง กางเกงสีขาว ผมเข้ารูปถูกหวีไว้เรียบรับกับใบหน้า เหมือนกับว่าไม่เคยถูกมือเข้าไปชอนไชเข้าไปเมื่อครู่นี้

            เขาหลับตาปล่อยอารมณ์ไปกับเสียงเพลง มือโอบเพชรรัตน์ไล้ไปทั่วแผ่นหลังเปลือยหลัง คอแหลมลึกผูกสายเสื้อไว้ที่คอ

            พริมาอยากละสายตาแต่ก็ไม่อาจเบือนสายตาออกตามที่สมองสั่งได้

            “เต้นรำกันเถอะครับ”

            พิชัยชวนเอื้อมมือแตะไหล่หญิงสาวพาร่างนั้นออกไปที่ฟลอร์

            คนเข้ามาเต้นรำกันมากขึ้น จนหล่อนรู้สึกร้อนทั้งๆ ที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ

            พริมา ปวดศีรษะขึ้นมาจี๊ด จนต้องหยุดชะงักเท้าที่ก้าวอยู่ พิชัยมองมาขมวดคิ้วเป็นเชิงถามว่าเกิดอะไรขึ้น

            “ปวดศีรษะนิดหน่อยค่ะ ขอกลับไปที่โต๊ะก่อนเถอะค่ะ”  

หญิงสาวหน้าซีดปากสั่นด้วยความปวด ถูกพิชัยประคองออกจากฟลอร์ไปที่โต๊ะ

            “สบายดีขึ้นหรือยัง ผมว่าท่าจะไม่ดี คุณหน้าซีดจัง ผมไปส่งแพรกลับห้องพักแล้วโทรขอยาทางโรงแรมดีกว่านะครับ”

            “ไม่ต้องค่ะ”

หล่อนรีบปฏิเสธเร็วๆ

“แพรดีขึ้นแล้ว คือที่นี่คงไม่มียาที่แพรต้องการหรอกค่ะ ถึงกินก็ช่วยอะไรไม่ได้”

หล่อนบอกเขาปากสั่น

            “ไมเกรนหรือครับ”

เขากดปุ่มลิฟต์หญิงสาวได้แต่พยักหน้าปล่อยให้เขาประคองเข้าลิฟต์ กว่าจะถึงห้องพัก พริมา ก็ปวดจนตัวงอ ไม่รู้จะทำอย่างไร นอกจากอดทนจนกว่าจะหายปวด ตัวหล่อนเองไม่ค่อยอยากให้ใครมาเห็นในสภาพนี้เท่าไรนัก แต่ก็สำนึกในบุญคุณของเขาที่ช่วยเหลือหล่อนอย่างห่วงใย จนหล่อนไม่กล้าไล่เขาออกไป  

            พิชัยจัดให้หล่อนนอน แล้วจึงออกจากห้อง เขาเห็นว่าไม่เหมาะนักที่จะเข้ามาในห้องหญิงสาวตามลำพัง ถึงแม้เขาจะห่วงและสงสาร แต่เขาก็พอจะทราบว่าโรคนี้พอหายปวดก็ไม่เป็นไรแล้ว นอนสักครู่ใหญ่ก็จะทุเลาลง

            พิชัย ล็อคห้องเดินตรงไปที่ลิฟต์

            “คุณอยู่ชั้นนี้หรือครับ”

พิชัยทักตามมารยาท เมื่อเห็นโดมินิค เดินออกมาจากลิฟต์ที่เขาเรียกจอด เขาพยักหน้า และใบหน้าก็บึ้งเหมือนกับไปกินรังแตนมาสักร้อยรัง

            “คุณละพักชั้นนี้เหมือนกันหรือ”

เขาถามเสียงดุ

            “เปล่าครับ ผมมาส่งเพื่อน”

พิชัยยังพูดไม่จบก็เห็นโดมินิค เดินไปที่ห้องเขา

            เขายักไหล่  เดินเข้าลิฟต์

            อาการปวดศีรษะของหล่อนค่อยทุเลาลงบ้างแล้วไม่ปวดรุนแรงเหมือนเมื่อครู่ พริมา ลุกจากเตียงเตรียมตัวอาบน้ำ อย่างน้อยก็จะทำให้รู้สึกดีขึ้น ขืนนอนในสภาพนี้คงไม่สบายตัว ขอแช่น้ำอุ่นให้สบายสักวัน ระยะหลังนี่ ร่างกายของหล่อนดูอ่อนล้าเพราะกรำงานหนักมาก

            นายโดมินิค ต้องแกล้งหล่อนแน่ๆ เลย ใช้งานจนค่ำ ไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง

            อยากใช้ให้คุ้มค่าเงินของเขาละซิ

            เกลียดนักเชียว คนร้ายกาจ

            หล่อนทำงานให้เขา ไม่ได้เป็นทาสนี่

            แหม...ทำเป็นไม่แยแส

            หน้าหล่อนเขายังไม่อยากมองด้วยซ้ำ เขาเคยพูดเอาไว้แล้วนี่ว่า อย่างหล่อนไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาสักนิด เขาไม่ต้องการ

            ทำไมหล่อนต้องมานั่งนึกถึงเขาด้วย อย่างเขาเจอแต่ประเภทสวยบาดตาบาดใจ มีมาให้เลือกมากมาย สวยทั้งรูปร่าง หน้าตาอย่างหล่อนหรือเขาจะมาสน

            พริมา ก็ไม่อยากให้เขามาสนใจหรอก แต่ก็อดขายหน้าไม่ได้

            หล่อนไม่ต้องการตีหน้าเวลาเขาพูดด้วย เบื่อจะตาย คนอวดตัว คงนึกล่ะซิว่าเขามีเสน่ห์ ใครเห็นก็ชอบเขาอยากจะเข้าใกล้ เลยตีเอาว่าผู้หญิงเป็นประเภทสองรองจากเพศชาย