ลมเย็น ^-^ (มงคล ธนพลเกียรติ)

สายลมที่ 1

การก่อเกิด...

...ปีA.D.E.418 ณ วันที่ 9 เมษายน แสงแดดที่แสนจะร้อนระอุแผดส่องในยามบ่าย ขบวนรถไฟสีดำคาดแดงคันใหญ่ได้เคลื่อนขบวนมาถึงยังสถานีรถไฟเมือง “พาริป” เสียงหวูดของรถไฟก้องกังวานไปทั่วบริเวณท้องทุ่งนา ที่โบกี้6 ไม่มีใครอยู่ในนั้นนอกจากชายชุดดำที่กำลังนั่งจิบชาคุยกับชายในชุดสีน้ำเงินอีกคน

“นี่คือช่วงระยะเวลาสุดท้ายของร.ร.” ชายชุดดำพูดพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ

“ถ้าคุณคิดอย่างนั้นก็ดี...” ชายโค๊ทสีน้ำเงินเอ่ย

“ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเอง ช่วงนี้เป็นระยะที่ทางร.ร.เปิดเรียนพอดี การป้องกันคงจะหนาแน่นน่าดู คงจะต้องรออีกสักระยะ ถ้าจัดการเสร็จผมจะติดต่อไปที่คุณเอง”

ทันใดนั้นขบวนรถไฟ G-79 ก็หยุดลง พวกเขาได้มาถึงสถานีแล้ว...

ที่ตู้เก็บสัมภาระของผู้โดยสาร เจ้าหน้าที่ประจำรถไฟก็เดินไปทำหน้าที่ขนสัมภาระของผู้โดยสาร เมื่อขนมาจนเกือบเสร็จแล้วเขาก็แลไปเห็นกระเป๋าลายตารางหมากรุกสีดำสลับขาววางอยู่บนชั้นวางของ ขณะที่เจ้าหน้าที่คนนั้นหยิบเก้าอี้ปีนไปคว้ากระเป๋าใบนั้น เขาก็สะดุดเก้าอี้และทำกล่องไม้มากมายหล่นลงมา

ภายหลังจากที่ฝุ่นที่ฟุ้งกระจายเริ่มบางตาลง เจ้าหน้าที่คนนั้นก็มองหากระเป๋าใบนั้น เขาเห็นมันกลิ้งอยู่ไม่ไกลจากตัวจึงเอื้อมมือมาเพื่อจะหยิบเปิดดูว่ามีอะไรเสียหายหรือไม่ ทันทีที่มือของเขาไปแตะสลักกระเป๋าเขาก็ล้มตัวลงและกระอักเลือดออกมา

เบื้องหลังเขาคือชายโค๊ทน้ำเงินที่นิ้วมือขวากำลังเปื้อนเลือดอยู่

“จำไว้ จนกว่าภารกิจนี้จะเสร็จสิ้น ต้องไม่มีใครคนอื่นรู้เรื่องนี้” พอพูดจบ ชายชุดดำก็หยิบกระเป๋านั้นแล้วลงจากรถไฟไป

“ไอ้หน้าโง่เอ๊ย...” ชายโค๊ทน้ำเงินกล่าวลอยๆหลังจากชายชุดดำเดินจากไป แล้วเขาจึงลงจากรถไฟไป



วันนี้น่าจะเป็นแสนชุลมุนวุ่นวายอีกวันหนึ่งของเมือง “แรทเชอร์” เพราะผู้คนพากันจูงลูกหลานไปซื้ออุปกรณ์การเรียนเตรียมรับการเปิดภาคเรียนกันในตลาดท่ากลาง

ตลาดแห่งนี้เป็นแหล่งการค้าขายที่อยู่กลางเมืองท่า ในประเทศ “เรียดิว” ของที่ขายนอกจากจะเป็นอาหารการกินที่มีมากมายสารพัดแล้ว ก็จะเป็นสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ ซึ่งย่านตลาดแห่งนี้ได้ก่อตั้งขึ้นมาได้ตั้งแต่100กว่าปีมาแล้ว

ขณะที่ผู้คนกำลังเดินกันขวักไขว่อยู่ตามทางเดินของแยกซอยที่14นั้น เด็กหนุ่มคมหนึ่งได้ยืนอ่านหนังสืออยู่ที่ร้านหนังสือเก่ากลางซอยอย่างใจเย็น

“เจ้าหนู ” เสียงตะโกนจากด้านหน้าอันดังลั่นนั่นทำให้เด็กหนุ่มคนนั้นผละหน้าขึ้นมาจากหน้ากระดาษ และมองดูต้นตอของเสียงดังนั้น พลันเขาก็เห็นว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นชายร่างสูงใหญ่ ไว้หนวดเครายาวเฟิ้ม ดวงตาทั้งสองที่จ้องมองเขานั้นดูน่ากลัวจนเด็กหนุ่มแทบไม่อยากสบสายตา

“เธอมายืนดูหนังสือที่นี่เป็นอาทิตย์แล้วนะ เมื่อไหร่จะซื้อสักที แค่หนังสือพิมพ์สักฉบับเธอยังไม่เคยซื้อจากร้านฉันเลย”

ในความคิดของเด็กหนุ่มตอนนี้คิดว่า ชายคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากเจ้าของร้านหนังสือเก่าร้านนี้

“ขอโทษมากครับคุณเจ้าของร้าน แต่ว่า...เอ่อ...ผมไม่มีเงินจะซื้อหนังสือสักเล่ม หรือหนังสือพิมพ์สักฉบับหรอกครับ” เด็กหนุ่มกล่าวต่อเจ้าของร้านด้วยวาจาอ่อนน้อม

“ไม่มีเงินงั้นเหรอ ฮึ... ไม่มีเงินซื้อหนังสือก็ออกไปเลย อย่ามายืนขวางหน้าร้านฉัน กลับบ้านเธอไปซะ” เจ้าของร้านกล่าวต่อว่าเด็กหนุ่มด้วยความดุดัน

“ครับ” สิ้นคำพูดเด็กหนุ่มก็หันหลังเดินไปยังอีกฟากหนึ่งของซอยทันที และในขณะเดียวกันเขาก็ได้ทำกระเป๋าเงินตกลงที่หน้าร้านนั้นจนของในกระเป๋าเงินกระจัดกระจายออกมา ชายเจ้าของร้านเห็นดังนั้นจึงรีบก้มลงไปเก็บมันขึ้นมาและตะโกนเรียกเด็กหนุ่ม

“เฮ้ ! เธอทำของตกแน่ะ”

เด็กหนุ่มรีบหันกลับมามองทางเจ้าของร้าน เมื่อเขาเห็นกระเป๋าเงินจึงได้รีบเดินกลับมารับ ขณะที่เจ้าของร้านยืนรอเด็กหนุ่มกลับมารับกระเป๋าเงินคืนบัตรใบหนึ่งก็หล่นลงมาอีก เจ้าของร้านจึงก้มตัวลงเก็บอีกและมองดูที่บัตรใบนั้น สักพักสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

“ขอบคุณมากเลยครับ” เด็กหนุ่มเดินมาถึงก็ได้เอ่ยปากขอบคุณและรอเจ้าของร้านส่งกระเป๋าคืนให้ เจ้าของร้านมองดูเด็กหนุ่มด้วยท่าทีสนใจและเอ่ยถามขึ้นว่า

“เธอ..ชื่อใบใช่มั้ย ?”




เด็กหนุ่มทำหน้างงๆก่อนที่จะตอบกลับไปยังชายเจ้าของร้าน “ใช่ครับ ผมชื่อใบ” เขาสังเกตเห็นว่าเจ้าของร้านเริ่มมีรอยยิ้มน้อยๆปรากฏขึ้นที่มุมปากใต้หนวดเครารุงรัง “ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนล่ะนะครับ”

“เฮ้ๆ ! เดี๋ยวสิ” เจ้าของร้านร้องเรียกใบในขณะที่เขากำลังก้าวออกไปจากร้าน “ฉันอยากคุยกับเธอนิดหน่อย เข้ามาในร้านก่อนสิ” เจ้าของร้านพูดกับใบ ทำเอาใบงงไปสักครู่หนึ่ง “มัวทำอะไรอยู่เล่า ข้างนอกมันร้อนนะ เดี๋ยวก็ได้ไม่สบายกันพอดีหรอก” ใบเดินตามเจ้าของร้านเข้ามาในร้านหนังสือเก่าแห่งนี้ ด้วยขนาดตัวที่ค่อนข้างจะใหญ่ของเจ้าของร้าน ทำให้ทางเดินในร้านที่แคบอยู่แล้วเพราะมีกองหนังสือกองสูงท่วมศีรษะวางเรียงขนาบทางเดินทั้งสองข้างยิ่งดูเล็กลงไปอีก ใบเดินพลาดไปเตะถูกบันไดไม้ที่ไว้ใช้ปีนหาหนังสือจากกองเข้า แต่เขาก็จับมันเอาไว้ได้ทัน เขาเดินตามชายเจ้าของร้านมาจนสุดทางเดินและลอดผ่านผ้าม่านที่ปล่อยลงมาบังทางเข้าห้องไว้ครึ่งหนึ่งตามไป

ทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง นั้นใบก็มองสำรวจไปรอบๆห้อง แต่ก็ไม่มีสิ่งใดในห้องจะดึงดูดสายตาใบได้มากไปกว่าตู้เหล็กซึ่งสลักลวดลายงดงามเป็นรูปสัตว์ในเทพนิยายต่างๆได้อีกแล้ว เขากวาดสายตามองไปรอบๆห้องสี่เหลี่ยมนั้น มีโต๊ะไม้ตัวหนึ่งซึ่งบนโต๊ะมีหนังสือมากมายวางระเกะระกะอยู่ ปากกากับสมุดเล่มใหญ่ 1 เล่มวางไว้ใกล้กันกับกองหนังสือพวกนั้น รอบๆตัวเขารายล้อมไปด้วยหนังสือบนชั้นวางเต็มไปหมด

“นี่ถ้าพวกปลวกมาเห็นที่นี่มันคงคิดว่าเป็นภัตตาคารปลวกแน่เลย” เจ้าของร้านพูดขณะกำลังหย่อนตัวลงยังเก้าอี้ที่โต๊ะทำงาน

“เอ่อ...แล้วนี่คุณเรียกผมมาทำไมเหรอครับ” ใบถามเจ้าของร้านด้วยความสงสัยในท่าทีที่ดูเขาสุขใจเหลือเกิน

“อ๋อ...ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะ แค่ฉันเห็นเธอแล้วรู้สึกสน ใจบางอย่างในตัวเธอขึ้นมาน่ะ บางอย่างที่เธอมีไม่เหมือนคนอื่น แล้วคนอื่นก็ไม่มีทางมีได้เหมือนเธอด้วย”

ใบงงในคำพูดของเจ้าของร้านมากจึงนึกคิดอยู่ซักครู่และถามออกมาว่า “คุณพูดอะไร น่ะครับผมไม่เห็นจะเข้าใจเลย...”

“ก็แค่ว่าฉันมีของที่อยากจะให้เธอเท่านั้นล่ะ” เขาพูดพลางหันหลังไปที่ตู้ที่สลักลวดลายสวยงามใบนั้นและหยิบเอาดาบที่วางอยู่บนหิ้งใกล้ๆนั้นมา ดาบที่เขาหยิบมานั้นมีลวดลายสลักที่ด้ามไม้และฝักไม้คาดเหล็กงดงาม เมื่อเขาชักดาบออกจากฝักนั้นประกายแสงจากโคมไฟดวงน้อยก็สะท้อนกับใบดาบส่องแสงสะท้อนแวววาว ดูแล้วสวยงามอย่างน่าประหลาด

เขานำดาบนั้นค่อยๆสอดเข้าไปในรูเล็กๆด้านบนตู้และบิดด้ามดาบ

“แกร็ก..ก”

ทันทีที่เสียงดังขึ้นผนังตู้ด้านหน้าก็ค่อยๆแง้มออกทีละน้อย ชายคนนั้นขยับตู้ให้เคลื่อนออกมาด้านหน้าอีกเล็กน้อยและเปิดผนังตู้ที่แง้มอยู่ประมาณครึ่งหนึ่งออกจนใบเห็นสิ่งที่วางอยู่ภายในตู้ใบนั้น

มีหนังสือเล่มหนาๆวางอยู่ในตู้นั้นทั้งหมด5เล่มด้วยกัน ชายเจ้าของร้านหยิบหนังสือออกมาเล่มหนึ่งวางบนโต๊ะ สภาพของหนังสือนั้นจากที่ใบเห็นแล้วก็พอจะเดาออกได้แทบทันทีเลยว่าหนังสือที่เขาเห็นนี้แต่ละเล่มต้องมีอายุไม่ต่ำกว่าหลายสิบปีแน่นอน ชายเจ้าของร้านหันกลับมามองที่ใบอีกครั้งแลเอ่ยถามใบว่า

“เอาล่ะ...เธอลองดูสิว่ามันน่าอ่านไหม ?” เขาจ้องมองใบด้วยท่าทีมีความหวังอะไรแอบแฝง ขณะที่ใบก็ยังลังเลไม่รู้ว่าจะหยิบมันขึ้นมาดีหรือไม่ เกิดว่าหยิบมาอ่านแล้วหนังสือท่าทางเก่าเอาการนี้เกิดขาดหรือเป็นอะไรขึ้นมาเขาคงจะไม่มีปัญญาซ่อมหรือจ่ายเงินชดใช้แน่ “เอ้า!...เอาสิ มันไม่ขาดง่ายๆหรอกน่าไม่ต้องกลัว”

“คะ...ครับ...” ใบอ้ำอึ้งอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะตัดสินใจเอื้อมมือหยิบหนังสือนั้นขึ้นมา เขาปัดฝุ่นบนหน้าปกออกก่อนที่จะพินิจพิเคราะห์ดูมัน หน้าปกสีน้ำตาลที่ทำด้วยสิ่งที่ใบคิดว่ามันน่าจะคือไม้ที่นำไปเคลือบด้วยอะไรสักอย่าง ไม่มีอะไรเลยปรากฏอยู่บนหน้าปกนั้น แต่...อยู่ๆก็มีอะไรบางอย่างทำให้เกิดความรู้สึกขึ้นที่มือทั้งสองข้างของใบ แสงสีขาวสว่างเรืองขึ้นมาที่หนังสือเล่มนั้นอย่างรวดเร็ว มันส่องสว่างไปทั่วทั้งห้องนั้นบดบังแม้กระทั่งแสงจากตะเกียงก็พลันหายไปในทันตาเมื่อแสงสีขาวนั้นส่องไปทั่วห้อง เกิดอะไรขึ้นกันกับหนังสือนี้กันแน่เนี่ย สักพักเดียวที่แสงสว่างนั้นแทงเข้าตาเขามันก็หายไป ทุกสิ่งในห้องนั้นเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

“อะไรกันเนี่ย”




เขาหันกลับมามองชายเจ้าของร้านอย่างแปลกประหลาดใจ เขายังคงยืนท่าทางปกติดีเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อใบมองมาทางเขาๆก็ยิ้มน้อยๆที่มุมปากให้กับใบ

“เอ่อ...นะ...นะ...นี่...คุณลุงเห็นอะไรนั่นรึเปล่าครับ แสงเมื่อกี้นี้มัน...”

“หือ แสงอะไรเหรอ? ก็ไม่มีอะไรนี่ เธอพูดถึงอะไรกัน?” เขาทำท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาเลยภายในห้องนั้น นี่เขาตาฝาดงั้นเหรอ แต่... จะเป็นไปได้ยังไง ก็ในเมื่อเมื่อครู่นี้เองที่ใบเห็นแสงสว่างส่องกระจายออกมาจากหนังสือเล่มนี้ หนังสือเล่มที่เขากำลังถืออยู่ในมือตัวเอง!?!

ทันทีที่ใบก้มลงดูหนังสืออีกครั้ง ก็มีอักขระแปลกๆมากมายปรากฏขึ้นบนหน้าปกนั้น โดยอักขระส่วนใหญ่แล้วจะเป็นอักขระตัวเล็กๆสีออกเทาๆล้อมรอบเป็นเหมือนกรอบที่ขอบหนังสืออยู่ และตรงกลางหนังสือมีอักขระตัวขนาดใหญ่กว่าปรากฏเป็นข้อความอยู่ ใบค่อยๆยื่นมันให้ชายเจ้าของร้านดูโดยที่ตัวเขาเองก็ยังคงงงๆอยู่ว่าอักขระเหล่านี้มันมายังไง

“คุณลุงครับ อักขระพวกนี้มันมาจากไหนกันครับเนี่ย? เมื่อกี้นี้มันยังไม่เห็นมีเลยนี่ครับ” ใบชี้นิ้วไปที่ตัวอักขระซึ่งปรากฏขึ้นบนหนังสือ

“เธอว่างั้นเหรอ แต่ฉันว่าตัวอักษรพวกนี้มันก็มีของมันอยู่อย่างนี้มาตั้งนานแล้วนี่ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย ทำไมล่ะ?ตอนแรกเธอมองไม่เห็นมันหรือยังไง?” เขาพูดกับใบขณะที่รับหนังสือมาจากใบและสักครู่เขาก็ส่งมันคืนให้ใบ

ใบงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก ทั้งแสงสีขาวสว่างจ้าแล้วก็มาตัวอักขระพวกนี้อีกมันเพิ่งจะปรากฏต่อหน้าเขาแต่ชายคนนี้กลับยืนยันว่าไม่มีอะไร หรือว่านี่เขาจะเป็นโรคประสาทอ่อนๆขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ตัว ถึงได้เพ้อจนมองเห็นภาพหลอนขนาดนี้ ใบพลิกหนังสือกลับไปกลับมาอยู่2-3รอบก็เห็นแต่ว่ามันก็เป็นเหมือนเพียงหนังสือธรรมดาทั่วไปไม่มีอะไรแตกต่างเป็นพิเศษ เขาทำท่าจะเริ่มเปิดมันออกอ่าน

“เออใช่! นี่ฉันคงยังไม่ได้แนะนำตัวให้เธอรู้จักเลยสินะ?” ใบได้ยินก็หยุดมือที่กำลังจะเปิดหนังสือทันที เขาหันมามองดูชายเจ้าของร้านที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานและรินน้ำจากเหยือกที่หยิบมาจากโต๊ะด้านหลังใส่แก้วและวางไว้ตรงข้ามเขาเป็นเชิงเชิญชวนให้เขานั่งลงคุยด้วยกันก่อน “ถ้าเธอไม่รีบฉันก็อยากคุยกับเธอหน่อยนะ”

ใบเดินไปค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับโต๊ะ และยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

“ขอบคุณครับ” เขาวางแก้วน้ำไว้ข้างๆเหยือกนั้นและเริ่มสนทนากับชายเจ้าของร้าน

“ไม่เป็นไร” เขาตอบพลางเอามือไปลูบไล้หนวดที่คาง “ต้องขอแนะนำตัวก่อนละกันนะ ฉันชื่อว่าชงฆ์ เรียกลุงชงฆ์ก็ได้นะ”

“ครับ”

“ว่าแต่ฉันเห็นเธอมาที่ร้านทุกวันเลยนะ” ใบเมื่อได้ฟังชงฆ์พูดประโยคนี้ออกมาถึงกับหน้าซีดทันที นี่เขาจะโดนว่าเรื่องที่มาอ่านหนังสือฟรีจนได้ใช่มั้ยเนี่ย!? เขามองไปยังชงฆ์ซึ่งกำลังจะเริ่มพูดต่อ “ไม่ได้เรียนหนังสือเหรอ?”

“เอ่อ...ไม่ครับ” เขาตอบไปตามจริง

“งั้น...” ชงฆ์เอามือท้าวคางแล้วมองมาที่ใบด้วยสีหน้าจริงจัง “มาทำงานที่ร้านฉันไหมล่ะ?”

ใบแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน วันนี้ความจริงแล้วที่เขาออกมาข้างนอกนั้นมีเหตุผลก็คือการหางานทำนั่นเอง ในเมื่อเขาได้ยินแบบนี้แล้วก็ถึงกับสะอึกขึ้นมาในลำคอทันที โอกาสมาแล้วเขาจะปล่อยไปได้ยังไงกัน

“เอ่อ...งานงั้นหรือครับ? ผมอยากถามหน่อยว่ามันเป็นงานประเภทไหนกัน?” เขาถามเพื่อความแน่ใจ

“ก็งานง่ายๆน่ะนะ แค่ซ่อมหนังสืออะไรประมาณนี้แหล่ะ เธอไม่ต้องตกใจไปนะ ทำไม่เป็นก็ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันสอนเธอให้เอง”

“อะ...เอ่อ...” ใบเริ่มชักไม่แน่ใจแล้วว่าเขาจะทำงานนี้ดีหรือเปล่า แต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้และตกปากรับคำไป “งั้น...ก็ได้ครับ”

“อืม ถ้าอย่างนั้นก็ดี เอาไว้พรุ่งนี้ยังไงเธอก็แวะมาหาฉันด้วยละกันนะ ประมาณซัก9โมงเช้าน่าจะดี หวังว่าเธอคงไม่ใช่คนนอนตื่นสายนะ?”

“คะ...ครับ”

ใบคุยเสร็จก็ทำท่าจะลุกออกไป แต่ชงฆ์ก็นึกเรื่องบางอย่างของเขาขึ้นมาได้

“เอ้อ!ฉันเกือบลืมไปแน่ะ ฉันมีห้องว่างอยู่ที่นี่ห้องนึงนะ เอาไว้ถ้าเธอต้องการอยากจะใช้ก็ได้ทุกเวลาเลยนะใบ”

“เอ่อ...แต่ผมไม่มีความจำเป็นต้องใช้นะครับ...” ใบตอบกลับมาพลางนึกกลับไปถึงว่าห้องนอนที่บ้านก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว ชงฆ์เดินมาที่ข้างๆตัวเขาแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆว่า

“อีกไม่นานหรอก เธอต้องใช้มันแน่” กล่าวจบเขาก็เดินลอดผ้าม่านที่ประตูห้องออกไป

ใบงงเป็นที่สุดว่าสิ่งที่ชายคนนี้เอ่ยมันหมายถึงอะไรแต่ยิ่งคิดก็ยิ่งงง และอีกประการหนึ่งคือเขาก็ไม่กล้าพอที่จะถามชงฆ์

“อ้าว! ทำอะไรอยู่น่ะ มาสิฉันไปส่งที่หน้าร้าน” ชงฆ์ยื่นหน้าเข้ามาพูดทำเอาใบที่ยืนคิดอะไรต่อมิอะไรอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือก ใบหันไปมองชงฆ์อย่างช้าๆก่อนจะรีบเดินตามเขาออกไป

เมื่อมาถึงยังหน้าร้านชงฆ์ก็ยืนดูใบซึ่งเดินตามหลังมา

“ส่งเธอแค่นี้คงไม่ว่ากันนะพ่อหนุ่ม?” ชงฆ์พูดพลางส่งรอยยิ้มให้ใบ

“ไม่เลยครับคุณชงฆ์! ไม่เลย!” ใบรีบตอบด้วยความเกรงใจ

“ห่ะๆๆ....ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้มั้ง ไอ้ฉันมันก็ไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไร เรียกลุงชงฆ์ก็น่าจะพอนะใบ” เขากล่าวอย่างอารมณ์ดี

“ถ้าอย่างงั้นผมก็ขอตัวก่อนละกันนะครับ...ลุงชงฆ์”

“อือ โชคดีนะ” ชงฆ์โบกมือลาเขา ใบโค้งคำนับอย่างนอบน้อมก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป

ชงฆ์ยังคงยืนอยู่ที่เดิมและมองใบจนลับตาไป เขามองไปยังท้องฟ้ายามบ่ายด้วยสีหน้ามีความสุข

“โชคดีจริงๆเลยนะที่เขามาปรากฏตัวตามที่คาดเลย ว่างั้นไหมท่านชงฆ์” เสียงพูดที่เย็นยะเยือกดังเข้ามาในหัวของชงฆ์

“ตัวข้ายังไม่รู้เลยว่าจะพบผู้ถูกเลือกเมื่อใด ส่วนเจ้า7สหายนั่นต้องพากันไปทำภาระของตนแล้ว แต่นี่ท่านจะทำอย่างไรล่ะท่านชงฆ์? ท่าทางเจ้าหนุ่มนั่นมันจะลืมหยิบคัมภีร์ไปนี่” เสียงที่ทุ้มหนักดังขึ้นในหัวของชงฆ์อีกเสียง

“ข้าส่งคัมภีร์นั่นไปที่ๆมันจะต้องอยู่แล้วล่ะ ดูเหมือนเขาจะตื่นเต้นไปหน่อยจนลืมนำมันไปเลยนะเนี่ย” ชงฆ์พูดในใจเบาๆ “สำหรับเจ้าทั้งสองตนแล้วการที่จะได้ออกมาทำกิจนี่ดูจะเป็นยอดปรารถนาของตัวพวกเจ้าเลยนะ ไม่ต้องคิดมาก ข้าคิดว่าอีกไม่นานมากคนผู้นั้นจะต้องปรากฏกายให้พวกเจอแน่”

“ไม่รู้สินะท่าน แต่การที่พวกข้าไม่ได้ออกมายังโลกมนุษย์ถึงกว่าเกือบ5000ปีนี่มันทำให้ใจโหยหาการถูกปลดปล่อยขึ้นทุกที” เสียงเยือกเย็นนั้นเอ่ยขึ้น

“ใช่ ในบรรดาผู้พิทักษ์คัมภีร์ทั้งหมด ก็มีพวกข้านี่ล่ะที่ถูกผนึกจากมนุษยโลกนานที่สุด ว่าแต่...ที่ท่านชงฆ์ว่าอีกไม่นานน่ะ มันเท่าไหร่กันละท่าน?” เสียงนุ่มทุ้มนั้นเอ่ยถามเขา

“เจ้าก็รู้นี่ ...ชะตาฟ้านำพากำหนดกิจ กรรมลิขิตบันดาลมาให้พบเจอ...”

“เจ้าบทเจ้ากลอนเสียจริงนะท่าน เอาเถอะพวกข้าไม่รบกวนแล้ว ลาล่ะ” พลันเสียงในหัวของชงฆ์ก็หายไป

“เฮ้อ...มนุษย์หนอมนุษย์ เมื่อใดพวกเจ้าจะตาสว่างเสียที? เข่นฆ่าเผ่าพันธุ์เดียวกัน จิตใจที่แสนโสมมไม่รู้จักจบสิ้นซะทีเช่นนี้ยิ่งทำให้หนทางสู่โลกพระศรีอาริย์สำหรับพวกเจ้าแล้วช่างห่างไกลเหลือเกิน” ชงฆ์เอ่ยจบก็เดินกลับเข้าร้านไป



ทางเดินจากถนนรถไฟมุ่งสู่ทิศใต้เป็นด้านที่ติดทะเลราติกัลล์ มันเป็นเส้นทางตรงไปยังสถานีรถไฟซึ่งมีถึง8เส้นทางที่อยู่ใกล้ๆกันกับท่าเรือกลางและตัดผ่านทางตลาดท่ากลางไปยังทางด้านเหนือ ผู้คนสามารถมุ่งหน้าไปยังเมืองสำคัญต่างๆได้โดยอาศัยถนนสายนี้ จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเมืองแรทเชอร์จึงดูพลุ่กพล่านมากกว่าเมืองอื่นๆในแถบเดียวกัน ภูมิประเทศที่ขนาบแนวชายฝั่งและมีแหล่งหากินของสัตว์น้ำชุกชุมทำให้คนที่นี่โดยมากมีอาหารกินเหลือเฟือ สังเกตได้จากว่าถนนหนทางต่างๆในเมืองไม่มีคนนั่งขอทานเลยแม้แต่คนเดียว

“น้ำปั่นแก้วนึงครับน้า” ใบยืนแวะซื้อของที่ข้างทางซึ่งมีผู้คนมาจับจองที่ทางขายของกันอย่างเนืองแน่นทั้ง2ข้างทาง

“นี่จ้ะน้ำ แก้วละ3เหรียญ” แม่ค้าที่ขายน้ำปั่นยื่นแก้วน้ำส่งให้กับใบ เขาจึงยื่นเงินไปให้และยืนมองดูไปยังชายทะเลที่ทอดตัวยาวอยู่ทางด้านทิศใต้ คลื่นลูกแล้วลูกเล่าซัดโถมเข้าหาฝั่งกลายเป็นฟองน้ำสีขาวสะอาดตา มีผู้คนมาเล่นน้ำทะเลมากมายในช่วงหน้าร้อนเช่นนี้ ทำให้เมืองดูครึกครื้นตลอดเวลา

ใบเดินกลับบ้านด้วยความงุนงงกับเหตุการณ์แปลกๆที่เกิดขึ้นกับเขาในวันนี้ แต่เขาก็ถอดใจและคิดถึงงานของเขาแทน

“สองคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่นะ?” เขาเอ่ยเบาๆพลางดูดน้ำในแก้วจนเกือบจะหมด กระทั่ง...

“เฮ้ย ไอ้บ้านี่แกเห็นมั้ยเนี่ยว่าเดินชนฉันน่ะ ”

ชายหนุ่มท่าทางนักเลงโตคนหนึ่งเดินชนเข้ากับใบที่ข้างถนนเข้าอย่างจังจนใบเห็นน้ำปั่นในแก้วของเขาเทหกลงบนเสื้อของเขาจนชุ่มไปหมด

“มีอะไรกันฮะน่ะ!?!” ชายอีกคนที่ใบคิดว่าคงเป็นพวกเดียวกันเดินตรงเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว จากการแต่งตัวที่ดูออกจะเซอร์ๆแล้วทำให้ใบแน่ใจได้เลยว่า เขาคงจะต้องมีปัญหาใหญ่ก่อนกลับไปนอนเล่นที่บ้านซะแล้ว ยังไม่ทันจะตอบอะไรกลับก็มีชายอีกราวๆ4-5คนเดินมาสมทบและยืนล้อมหน้าล้อมหมังใบเอาไว้

“ขอโทษครับ!...ผมเช็ดให้ดีกว่านะ”

“เฮ่ย!ไม่ต้องเลย จะมาหาเรื่องกันก็บอกเดะเว้ย มาทำเป็นเดินชนข้าเนี่ยนึกว่าแน่มากใช่มั้ยวะหา !?!” เขาปัดมือของใบที่จะมาเช็ดน้ำที่เปื้อนเสื้อเขาออกอย่างไม่สนใจใยดีซักนิดและมองหน้าใบอย่างจะกินเลือดกินเนื้อให้ได้

“ผะ...ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆขอโทษด้วยครับพี่” ใบพยายามพูดอธิบายและขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าพวกชายเหล่านั้นจะไม่สนใจอะไรซักนิด นอกจากจะเอาเรื่องเขาให้ได้

“งั้นก็เสียค่าทำความสะอาดเสื้อผ้าฉันมา ชุดนี้มันแพงนะเว้ย!” เขากระชากคอเสื้อใบขึ้นมาและชี้ไปที่เสื้อยืดสีดำซึ่งสวมอยู่ (ความจริงแล้วใบเพิ่งจะเห็นมันวางขายอยู่ร้านข้างๆร้านขายที่เขาซื้อน้ำปั่นเมื่อกี้นี้เอง ราคามันเพิ่งจะแค่ตัวละ80เหรียญเท่านั้น ไม่รู้ว่าตัวที่ชายคนนี้สวมอยู่มันต่างกันตรงไหน?)

“เอ่อ...แล้วพี่จะให้ผมต้องชดใช้สักเท่าไหร่ล่ะครับ???” เขาถามอย่างติดขัดเพราะหายใจไม่ค่อยจะออก ชายคนนั้นหันไปยิ้มกับพรรคพวกก่อนที่จะหันกลับมาตอบใบ

“500เหรียญมีไหมฮะ?”

“หา! 500!?!”



ชาวบ้านต่างเริ่มมามุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่มีใครที่จะกล้ามาหยุดพวกนั้น

“โอ้ย...ซวยของเอ็งจริงๆเลยพ่อหนุ่ม!” หญิงวัยกลางคนที่ขายน้ำปั่นให้ใบไปเมื่อครู่เปรยขึ้นขณะที่มองใบซึ่งกำลังมีเรื่องอยู่

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มเดินมาคู่กับหญิงสาวอีกคนผมซอยที่หน้าตาออกแก่นๆขณะที่ทั้งสองคนถือถุงอะไรต่อมิอะไรเต็มมือไปหมด พวกเขาทั้งสองเมื่อเห็นเหตุการณ์ก็มีท่าทีสนใจขึ้นมา

“เฮ้ยๆ!?นอยนั่นอะไรน่ะ สงสัยคนจะมีเรื่องกันแฮะไปดูกันดีกว่าไปเร็ว!!” ชายหนุ่มพูดชวนเธอคนนั้นด้วยท่าทีสนอกสนใจ แล้วเขาก็ชี้ไปที่ข้างทางอีกฟากของถนนซึ่งกำลังมีเรื่องกันอยู่

“ยุ่งเรื่องชาวบ้านเขาทำไมกันล่ะต่อ นายนี้น้าจริงๆเลย ก็แค่ว่าพวกอันธพาลทะเลาะกันล่ะน่า อย่าเข้าไปยุ่งดีกว่า” หญิงสาวสะบัดหน้าไปชำเลืองมองทีหนึ่งก่อนที่จะเดินต่อไปอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจนัก

ต่อเอามือเกาหัวอย่างคุ้นหน้าคนที่กำลังมีเรื่องอยู่ เขาหันไปเดินตามเพื่อนสาวไปได้2-3ก้าวก็นึกขึ้นได้พร้อมกับจูงมือหญิงสาวและรีบวิ่งมาที่จุดเกิดเหตุ

“เฮ้ย! อะไรของนายน่ะต่อ จะพาฉันไปไหนเนี่ย?!” เธอตะโกนบอกอย่างตกใจ

“ฉันก็ว่าหมอนั่นมันหน้าคุ้นๆ ที่แท้ก็เจ้าใบนี่เอง!!?” ต่อพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นและเขาก็ได้วิ่งแหวกฝูงชนที่มุงดูเหตุการณ์ไปหยุดอยู่หน้ากลุ่มนักเลงและใบ พวกนักเลงเหล่านั้นต่างมองเขาทั้งสองคนด้วยความฉงน

“อะไรกันเนี่ยพวกแก! มายุ่งอะไรกันหา?!” อันธพาลคนหนึ่งในกลุ่มกล่าวขึ้นมา ขณะมองหน้าต่ออย่างหมั่นไส้

“ต่อ! ตะนอย!!”

“นายนี่ชอบทำให้คนอื่นสนใจเรื่อยเลยนะใบ ฮะๆ ” ต่อพูดแซวโดยไม่สนใจพวกอันธพาลที่ทำท่าทีเดือดดาลเพราะสิ่งที่เขาทำมันเหมือนกับเป็นการดูถูกไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลย

“เฮ่ย!!พวกแกฟังพวกฉันอยู่ป่าววะเนี่ย!!?” ชายคนที่กุมคอเสื้อใบไว้ตะคอกใส่ต่อและตะนอยที่ยังทำท่าหัวเราะใบอยู่อย่างอดไม่ได้




ตะนอยทำทีว่านึกขึ้นได้และเริ่มเจรจา

“เอ่อ...อะแฮ่ม พวกนายช่วยปล่ยเขาไปจะได้ม้ยน่ะนะ?”

“ปล่อยเรอะ! พูดเป็นเล่นน่าน้องสาว ไอ้หมอนี่มันมาหาเรื่องพวกพี่ก่อนเองนะจะให้ปล่อยไปคงไม่ได้ล่ะ อีกอย่างน้องเป็นอะไรกับมันหรือไงเลยต้องเดือดร้อนอย่างนี้นะ” พูดจบคนพวกนั้นก็หัวเราะทั้งสองคนราวกับเห็นเป็นตัวตลก

“สรุปจะไม่ยอมปล่อยใช่มั้ย?” ต่อถามขึ้นเมื่อเสียงหัวเราะซาลง

“เฮ่ย! พูดอย่างนี้อยากมีเรื่องนี่หว่า!!?” ชายคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นและจ้องต่อตาเขม็ง

“เอ...ถ้าจะแปลเป็นอย่างงั้นก็น่าจะได้นะ” เขาทำท่าคิดซึ่งยิ่งเป็นการเพิ่มความโกรธให้พวกนั้นได้อย่างไม่ต้องสงสัย

“เฮ้ๆ ต่อนายนี่ อย่าเพิ่งไปมีเรื่องสิ คุยกันดีๆก่อนดีกว่านะ” ตะนอยกระซิบเบาๆที่ข้างหูเขา โดยคิดว่าไม่อยากให้เรื่องนี้ต้องบานปลาย

“ว่าแต่น้องสาวคนนั้นน่ะสนใจมาเป็นแฟนพี่แทนไอ้งี่เง่านี่มั้ยล่ะจ๊ะ? รับรองนะว่าจะดูแลอย่างดีเลยทีเดียว อืม...เอางี้นะ วันละเท่าไหร่ล่ะจ๊ะถึงจะพอ?” พูดจบคนในกลุ่มนั้นก็ถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้งและต่างทำทีท่าล้อเลียนตะนอยกันเป็นการใหญ่

“ว่าไงนะ...!?!” ตะนอยพูดขึ้นเรียบๆแต่น้ำเสียงนั้นฟังดูเย็นยะเยือกอย่างบอกไม่ถูก

“ชิบเป๋งแล้วไง!!?” ต่อและใบคิดขึ้นมาแทบพร้อมกัน

ตะนอยค่อยๆยื่นถุงสารพัดสิ่งที่อยู่ในมือให้กับต่อ เขารับมันไว้ด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“อะ...อะ...เอ่อ นอย!จะว่าไปแล้วเธอก็พูดถูกนะ อย่าไปมีเรื่องนั่นล่ะดีกว่าเย้ออออ...” เขาพูดหยอกล้อกับตะนอย แต่สายตาของหญิงสาวกลับยิ่งดูเย็นชาลงยิ่งกว่าเดิม เมื่อเธอยิ้มน้อยๆให้เขาต่อก็ถึงกับยืนนิ่งไม่พูดอะไรอีก

ตะนอยเดินเข้าหาชายพวกนั้นอย่างช้าๆและไปหยุดอยู่ที่หน้าชายซึ่งกุมคอเสื้อใบเอาไว้อยู่

“ปล่อยเขาได้แล้ว”

“หือ?! ปล่อยเหรองั้นก็แปลว่าเธอยอมมาอยู่กับฉันสินะ หรือว่าไงฮะ ฮ่าๆๆๆๆ...!?!”

“ผัวะ !??????”

ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นจะหัวเราะเสร็จ ตะนอยก็สวนหมัดของเธอเข้าหน้าของเขาจนร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะแรงมากขนาดนี้ ทุกคนซึ่งจับตาดูสถานการณ์นั้นอยู่เงียบเสียงที่เซ็งแซ่ในทันทีราวกับไม่มีคนอยู่ในที่นั้น

“เฮ่ย ไอ้จอร์จ!?!ลุกขึ้นมาสิวะ”

เสียงเรียกของพรรคพวกเขาคนหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบสงบลง แต่ชายที่ถูกชกก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นซักนิด

ใบรีบลุกขึ้นมาจากพื้น ขณะที่เมื่อครู่ชายคนนั้นโดนชกเขาก็โดนถูกสะบัดกระเด็นไปกองที่พื้น พวกอันธพาลเหล่านั้นต่างมองมายังตะนอยอย่างตกตะลึง ก่อนที่ชายคนหนึ่งในกลุ่มจะวิ่งตรงปรี่มาทำทีจะจับตัวตะนอย

“ทำอะไรของเธอหายัยนี่?!”

ทันทีที่พูดจบเขาก็ร่วงลงไปกองกับพื้นอีกคนก่อนจะเอามือมาแตะโดนตัวตะนอยซะอีก

“เฮ้ย!?ผู้หญิงอะไรวะแรงขนาดนี้!!?” คนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น

“งั้นก็รุมสิวะ! กลัวอะไรกัน” อีกคนกล่าวพลางพุ่งตัวนำคนอื่นๆมารุมจับตะนอย

เมื่อทั้งหมดมารุมล้อมตะนอยไว้เธอก็กำกำปั้นรอไว้อยู่แล้ว เธอยิ้มขึ้นที่มุมปากเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมาลอยๆว่า

“ก็รู้นี่ว่าฉันเป็นผู้หญิง...” เธอถอนหายใจแรงๆทีหนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นมามอง “แล้วยังจะมาทำอย่างกับฉันเป็นสินค้าซื้อขายได้อย่างนี่มันหมายความว่าไงยะ !?????” เมื่อเธอตะโกนเสียงดังลั่นเหมือนเป็นการปลดปล่อยอารมณ์ที่อัดอั้นมานานออกมาหมัดก็ถูกเหวี่ยงออกมากระแทกชายโครงชายคนที่วิ่งนำมากระเด็นออกไป

“เสร็จล่ะน้องสาว ” ชายอีกคนกระโจนมาจะโอบตัวตะนอยไว้

“พลั่ก ”

“ใครเสร็จนะ???”

สิ้นเสียงนั้นต่อก็ยืนปัดชายเสื้อหลังจากที่ฟันศอกเข้าแสกหน้าชายคนนั้นจนฟันร่วง เลือดกลบออกจากปาก

“เฮ้ย! นี่พวกนายอยากดังมากเหรอไงเนี่ยถึงมามีเรื่องกับคนอื่นกลางวันแสกๆอย่างนี้น่ะ??!” ใบเดินมาพูดด้วยสีหน้าเซ็งๆ เมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองคนออกลายซะจนพวกอันธพาลลงไปกองถึงสามคนแล้ว

“นี่ๆ แล้วไอ้ซื่อบื้อคนไหนล่ะที่มันดันไปหาเรื่องใส่ตัวเองน่ะ?” ต่อเดินมาจ้องหน้าใบพลางบ่น

“เอาเถอะๆ ไหนๆนายสองคนก็มีเรื่องแล้วก็ทำให้มันจบๆไปซะเถอะน่า” ตะนอยหันมาพูด

“เออเนอะ” ทั้งสองร้องออกเป็นเสียงเดียวกัน แล้วทั้งสามก็หันมายิ้มไปที่กลุ่มอันธพาลนั้น

“อะไรของพวกแกวะ เฮ้ยพวกเราจัดการมันเลย ” คนหนึ่งในกลุ่มนักเลงตะโกนขึ้น ทันใดนั้นพวกเขาก็โผตัวเข้าใส่ทั้งสามคนอย่างเอาเป็นเอาตาย

เพียงครู่เดียวทุกอย่างก็สงบเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่ในบริเวณนั้นแม้เพียงคนเดียว มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งระคนเสียงลมหายใจของทั้งสามคนด้วยความเหนื่อย พวกอันธพาลถูกจัดการอย่างราบคาบ

“หวอๆๆๆๆ.....”

เสียงที่ดังขึ้นมาจากถนนทางด้านหลังทำให้ทุกคนถูกปลดปล่อยออกจากภวังค์ เจ้าหน้าที่ตำรวจของแรทเชอร์จำนวนหนึ่งได้พากันมายังที่เกิดเหตุหลังจากที่มีพลเมืองดีแจ้งไป

“เฮ้ย!ตำรวจมา” ต่อพูดหลังจากที่ได้ยินเสียง

“แล้วจะอยู่ทำไมเล่า ไปเด้ ” ตะนอยออกวิ่งเป็นคนแรก ตามมาด้วยใบและต่อ พวกเขาวิ่งเข้าซอยข้างๆหายไป

“ขอความกรุณาทุกคนอยู่ในความสงบด้วยครับ!” ผู้หมวดคนหนึ่งกล่าวหลังจากที่ลงมาจากรถตำรวจ

ตำรวจเริ่มมองไปยังสถานที่เกิดเหตุหลังจากทำการปิดล้อมสถานที่เกิดเหตุไว้ แต่ก็มีแค่พวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งที่นอนแผ่อยู่ที่พื้นถนน

“นี่พวกเขาโดนอะไรมาเนี่ย?!” ผู้หมวดมองดูพวกนั้นอย่างฉงนใจ

“ผู้หมวดครับ!”

“มีอะไร?”

“พวกชาวบ้านบอกว่ามีเด็กกลุ่มหนึ่งมามีเรื่องกับพวกอันธพาลนี้ครับ แต่ว่าตอนนี้เขาหายไปไหนแล้วก็ไม่ทราบครับ” นายตำรวจกล่าวรายงาน

“ใครกันนะ มาทำเจ้าพวกนี้จอดได้?”



“ดูท่านายนี่มันจะถูกโฉลกกับไอ้เรื่องพรรค์นี้จริงนะใบ ว่ามั้ยนอย?” ต่อกล่าวลอยๆขณะเดินห่างออกมาจากจุดเกิดเหตุไกลแล้ว

“ว่างั้นเหมือนกัน” นอยพูดเซ็งๆ

“เฮ้อ...” ใบถอนใจใหญ่







ขณะนี้พวกเขาเดินทางมายังในซอยเล็กๆแห่งหนึ่งและกำลังจะเดินไปยังบ้านของใบ เมื่อเดินมาจนสุดซอยทั้งหมดก็มาโผล่ที่สวนดอกไม้ใหญ่ ที่นั่นมีต้นไม้ใหญ่อยู่หลายต้นดูร่มรื่น แต่มีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่งที่ถูกจัดการทำให้เป็นบ้านด้วยการเจาะแล้วเรียบร้อย นี่คือบ้านของใบนั่นเอง

“เอาล่ะถึงซะที” ใบล้วงกุญแจบ้านออกมาจากกระเป๋ากางเกงและไขมันกับลูกบิดประตูบ้าน เมื่อประตูเปิดออกทุกคนก็เดินเข้ามายังในตัวบ้าน

ภายในบ้านของใบถูกตกแต่งอย่างง่ายๆ ชุดที่นั่งรับแขกถูกวางอยู่กลางห้องโถงบนผืนพรมสีน้ำตาลเก่าๆที่ปูไว้ ม่านสีฟ้าถูกนำมาประดับตกแต่งที่หน้าต่างสองบานข้างๆตัวบ้าน ในบ้านเขาดูบรรยากาศดีโดยที่ไม่มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกอะไรมากนัก นอกจากวิทยุที่รับสัญญาณได้ทั่วทั้งประเทศและโทรทัศน์เก่าๆอีกเครื่องหนึ่ง ซึ่งใบก็ไม่ค่อยจะได้ใช้มันบ่อยนัก

“ไง รอนานมั้ย?” ใบทักทั้งสองขึ้นเมื่อหลังจากหายไปที่หลังบ้านสักครู่ และพร้อมกับยกแก้วน้ำมาให้แต่ละคน

“มีอะไรก็รีบๆบอกมาเหอะ นี่มันก็จะเย็นมากแล้วเดี๋ยวจะได้เริ่มงานซะที” ต่อพูดอย่างใจร้อน พลางเขยิบที่ให้ใบนั่งด้วย

“เป้าหมายของเราคราวนี้คือโรงงานร้างที่ตรอกหมายเลข41 ด้านหลังท่าเรือทางด้านทิศตะวันออก ที่มีผู้จ้างวานเราว่ามีกลุ่มคณะวิจัยผิดกฎหมายทำการทดลองอาวุธอยู่ที่นี่” ตะนอยอธิบายรายละเอียดของแผนการพลางแจกแผนที่ให้กับทั้งสองคน

“แล้ว...งานนี้ใครเป็นผู้จ้างวานเราล่ะ?” ต่อถามขึ้น

“ไม่รู้สิ รู้แต่แค่ว่าเป็นคนของทางหน่วยข่าวกรอง”

“หน่วยข่าวกรอง? อ้าวแล้วพวกเขาจะมาจ้างเราทำไมล่ะเนี่ย”

“ไม่รู้สิ แต่เรื่องอุปกรณ์ทำงานน่ะไม่ต้องเป็นห่วงนะ พวกคนที่จ้างเราน่ะเขาจัดการให้เรียบร้อย สักประมาณ5ทุ่มเศษๆ จะมีรถมารับพวกเราไปส่งยังจุดที่ห่างจากโรงงานมา300เมตร ที่เหลือก็แค่ปฏิบัติตามงานที่วางแผนไว้” ตะนอยแจงรายละเอียดอย่างรวดเร็วจนต่อกับใบฟังแทบไม่ทัน

“ฉันคิดว่ามันแปลกๆอยู่นะว่ามั้ย?” ใบทักขึ้นมาทำหน้าครุ่นคิด

“ยังไงเหรอ?” ต่อและตะนอยถามใบขึ้นพร้อมกัน

“ก็ดูสิ อะไรๆทางฝ่ายพวกนั้นก็พร้อมทำไมไม่ไปจ้างพวกรับจ้างที่เป็นมืออาชีพนะ กลับมาจ้างพวกเราซะงั้นแน่ะ?”

คำพูดนี้ทำเอาให้ต่อกับตะนอยฉุกคิดขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรใบไป

“ว่าแต่ พวกนายไปได้รับงานนี้มายังไงกันล่ะเนี่ย?” ใบถามขึ้น

“ก็พอดีวันก่อนน่ะแหล่ะ ฉันไปซื้อของที่ร้านเครื่องยนต์ที่รู้จักกันแถวตลาดกับยัยเนี่ย พอดีมีคนบอกกับเจ้าของร้านว่าอยากเจอพวกฉันก็เลยไปเจอกันในร้านเขา” ต่อเว้นวรรคช่วงชั่วครู่พลางนึกถึงวันนั้น “แล้วก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งใส่เสื้อชุดกันฝนกลางวันแสกๆแล้วก็มาคุยเรื่องงานกับเรา”

“อือฮึ” ใบตั้งอกตั้งใจฟังเรื่องที่ต่อเล่ามา

“แต่แปลกมากเลยว่ะ”

“มีอะไรเหรอไง?”

“ก็ไอ้ตอนที่เราจะกลับกันน่ะสิ ชายคนนั้นเขาก็จะกลับเหมือนกัน พอเดินออกมานอกร้านแค่นั้นล่ะ เหอะๆฝนตกหนักเลย ทั้งๆที่ตอนก่อนหน้านั้นมันแดดร้อนเปรี้ยงไม่ยักกะจะมีเมฆซักก้อน” ต่อทำสีหน้าครุ่นคิดเหตุการณ์ในวันนั้น

“เฮ้ย! นายไม่ได้ดูพยากรณ์อากาศมากกว่ามั้ง คิดอะไรมากหา?” ใบเอื้อมมือมาตบไหล่เขาเบาๆ “ว่าแต่เรื่องสิ่งตอบแทนล่ะ เราจะได้อะไรกลับมาจากเขา?”

“ค่าจ้าง10,000เหรียญ” ตะนอยยิ้มแป้นบอก

“อ๋อ!นี่สินะเหตุผลที่พวกนายรับทำงานนี้น่ะ ใช่ไหม?” ใบพูดเย้ย

“เฮ่ย!ไม่ใช่ๆ มันเป็นแค่ตัวให้กำลังใจในการทำงานเท่านั้นล่ะ สาเหตุคือความง่ายของงานนี้ต่างหากล่ะ พวกนั้นแค่ให้เราบุกเข้าไปแล้วก็พาตัวคนๆหนึ่งออกมาจากในนั้น” ต่อพูดพลางยกแก้วน้ำแดงขึ้นมาดื่ม

“ใครเหรอ?” ใบลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาหยิบจดหมายที่มีนกพิราบขาวสื่อสารมาเกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่างเมื่อทันทีที่มองไปเห็น เมื่อแกะจดหมายที่ผูกอยู่ตรงข้อเท้าของมันออก นกพิราบตัวนั้นก็บินขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้ง จดหมายที่ว่านี้ก็คือแคปซูลที่สามารถแปลงสภาพเป็นเอกสารที่บันทึกข้อมูลไว้ได้ เมื่อใบบีบแคปซูลนั้นไว้ที่มือมันก็คลายตัวออกมาเป็นรูปถ่ายขนาดไม่ใหญ่มากใบหนึ่ง เป็นรูปของเด็กสาวผมสีแดงหน้าตาน่ารัก ที่สะดุดใจใบเป็นพิเศษก็คือ ดวงตาสีเงินแวววาวของเธอ

“เธอชื่อรีน่า” ต่อตอบพลางเดินมามองดูรูปที่อยู่ในมือของใบ



เวลาประมาณ5ทุ่มก็มีรถบรรทุกคันใหญ่คันหนึ่งวิ่งมายังถนนในซอยที่ไม่ไกลจากบ้านใบนัก พวกเขามารอรถอยู่ที่นี่กันตั้งแต่ราวๆ4ทุ่มแล้ว ทันทีที่รถบรรทุกมาถึงก็มีชายหนุ่ม2คนลงมาจากรถและเปิดประตูท้ายรถให้พวกใบขึ้นไปนั่ง

“เชิญพวกนายขึ้นไปนั่งพักไปก่อนตามสบายเลยนะ ส่วนอาวุธอยู่ในลังนั้น เลือกเอาได้ตามใจชอบเลยนะ” ชายคนหนึ่งในสองคนนั้นกล่าวกับใบ

ทั้งสามคนแต่งตัวด้วยเครื่องแต่งกายที่ค่อนข้างจะแตกต่างจากตอนกลางวันมาก ทั้งสามสวมชุดที่ดูทะมัดทะแมงขึ้น ใบมีกระเป๋าเป้สะพายไว้ที่หลังใส่ของไว้ไม่มากมายนัก ต่อสวมเสื้อยืดสีดำและที่แขนทั้งสองข้างนั้นมีกระเป๋าใส่ของเล็กๆคาดไว้ด้วยสายเข็มขัดหนังที่ต้นแขน ส่วนตัวของตะนอยก็ใส่เสื้อยืดทับด้วยเสื้อยีนส์อีกตัวหนึ่ง แถมเธอยังสะพายเป้สนามแบบเดียวกับที่ไวให้พวกทหารใช้ไว้บนหลังอีกใบข้างในใส่ของจนดูท่าทางหนักชนิดผู้หญิงธรรมดาไม่น่าจะแบกไหวแน่

“นี่ๆ แล้วนี่เธอคิดจะไปไหนกันแน่น่ะ ทำซะอย่างว่าจะไปเข้าป่าซะงั้น” ต่อหันมากระซิบแหย่ตะนอย

“ช่างฉันเหอะน่า ยุ่งอะไรกันนักนะ เดี๋ยวก็โดนยัดระเบิดเข้าปากหรอกจะเอางั้นหรือไง?!” ตะนอยพูดจบก็หันกลับมาสำรวจดูรอบๆภายในตู้ของรถบรรทุกซึ่งนั่งอยู่ก็เห็นว่ามีแต่บรรดาสารพัดอาวุธยุทโธปกรณ์เต็มไปหมด ใบหยิบชิ้นส่วน2-3ชิ้นของเศษเหล็กแถวๆนั้นมาประกอบขึ้นมาเป็นพวงกุญแจเล็กๆรูปตุ๊กตาหมีขึ้นมาได้หนึ่งตัว

“อ้ะ...นี่”

“หือ? ทำอะไรของนายน่ะใบ??” ตะนอยถามงงๆ

“อ้าว...ก็นี่มันวันอะไรจำไม่ได้เหรอนอย?” ใบบอกพลางหันมามองหน้ายิ้มกับต่อ แต่เขาก็ทำหน้างงๆสักครู่หนึ่งก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเอากล่องเพลงอันเล็กๆออกมา

“ฉันนึกว่าฉันจำได้แค่คนเดียวซะอีกนะน่ะ” ต่อหยิบมันขึ้นมามองๆแล้วยื่นไปให้ตะนอย

“นี่พวกนายเป็นอะไรกันมากรึเปล่าเนี่ย ฉันงงไปหมดแล้วนะ?” เธอถามทั้งสองคน

“วันนี้วันเกิดเธอนะนอย ” ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน ตะนอยเองก็นึกขึ้นได้เดี๋ยวนั้นเอง

“อะเออ... จริงสินะ”

พูดจบตะนอยก็รับของขวัญของทั้งสองคนมาไว้ในมือและมองดูทั้งสองด้วยสายตาขอบใจ

ยังไม่มีงานเขียน

ลมเย็น ^-^
(มงคล ธนพลเกียรติ)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 667 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 1 ปี
แบ่งปันความรู้ 20 ครั้ง
ได้รับดาว 152 ดวง

โหวตเพิ่มดาว