ลูน่า สติเฟื่อง (Panayar Rattanachaipanid)

"ฮ้าดดด....ด ชิ่วววว...วว!!"

เสียงคองมิกขึ้นดังขึ้นอย่างไม่เกรงใจใคร ท่ามกลางห้องเรียนที่มีอาจารย์หนังเหี่ยวสอนอย่างเมามัน แต่นักเรียนนั่งอย่างเงียบเชียบ

"ฮ้าดด...ด ฮ้าด..ดด.ชิ่ววว..วว "

นำเมือกสีใสก้อนหนาที่เจ้าของไม่สามารถควมคุมได้กำลังไหนพรั่งพรูจากจมูกเจ้าของเสียงราวกับเป็นธารนำตก

หนุ่มนักจามรีบใช้แขนเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ปาดสังขยาสีใสที่เลอะอยู่บริเวณจมูกอย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมมองกระดานแล้วก็....

"ฮ้าด...ดด...ด ชิ่ววววว....ววววววว!!"

"ฮ้าด....ดดดด....ชิ่ว......ววววววววว!!"

"ฮ้าด........ดด......ชิ่วววววววว....ววว!!

"ฮัด....ชิ่ว !!"

ทุกคนหันไปมองมิงคิงพร้อมกัน ราวกับจะบอกว่า เฮ้ย...เรากำลังเรียนอยู่ แกช่วยหยุดจามซะทีเถอะ

แต่ถว่า...เจ้าของเสียงไม่คนเดิมอีกต่อไป หนำซำตัวสร้างปัญหาเมื่อครู่ก็คล้ายเป็นผู้เคราะห์ร้ายไปโดยปริยาย

มังกรสาวตัวน้อยของเราในคราบนักเรียนกำลังรีบขอโทษขอโพกมิกคิง พร้อมกับใช้ผู้เช็ดหน้าผืนน้อยลายคิดตี้เช็ดขี้มูกสีเขียวอี๋อออกจากหัวหนุ่มดวงซวยยกใหญ่ - ใช่ เสียงจามเมื่อเกี๊ยะไม่ใช่ของมิกคิง หากเป็นของปริ้นเซต ดากีอัส ฟาร์นิม เจ้าหญิงเซ่อซ่า

>>>>>อี๋ <<<<<

เสียงของนักเรียนทั้งห้องดังขึ้นมาโดยมิได้นัดหมาย ดูเหมือนทุกคนจะค้นพบอาวุธชีวภาพชนิดร้ายแรงเข้าให้แล้ว โดยมีชื่อวิทยาศาตร์ว่า Green Ball wather bad smell.pdf หรืออีกชื่อหนึ่งที่เรีกว่า ขี้มูกของปริ้น อำนาจการทำลายล้างทำให้เหล่านักเรียนอัจฉริยะ หลบหนีตีแผ่เป็นวงกว้าง โดยมีอาจารย์(เคย)สาวหนังเหี่ยวยืนมองนักเรียนเจ้าปัญหาทั้งสองเบื่องหน้ากระดานดำ

"ไปล้างไป" อาจารย์(เคย)สาว แนะนำแกมคำสั่งอยู่หน้าห้อง หากมอดูเธอแล้วจะพบว่าเรือนผมของเธอแลดูเป็น สีนำตาลเข้ม ตัดกับผิวสีซีดที่เป็นอย่างนั้นอยู่หลายปี ชุดดำเป็นชุดโปรดของเธอ แม้ว่ามันจะดูเหมือนว่าเธอไปงานศพทุกวัน แต่ที่จริงแวเธอไม่เคยออกงานอะไรเลย โดยรวมจากสภาพเบื่องหน้า อาจารย์น่าจะไปเป็นแม่มด มากกว่าเป้นอาจารย์ด้วยซำ

ปริ้นกับมิกรีบเดินออกไปจากห้อง ซึ่งละคนไปด้วยความอาย และน่าขยะแขยง

"สนุกมั้ยละปริ้น" มิกคิงเป็นฝ่ายเริ่มสนทนา

"สนุกสิ ไว้วันหลังฉันจะทำอีก" ปริ้นหัวเราะร่า พร้อมกับเอาผ้าเช็ดหน้าลายคิดตี้ยีหัวมิกไปเรื่อยๆ

"เห็นว่าเป็นเธอนะเนี่ย ถ้าเป็นคนอื่นฉันไม่ปล่อยไว้แน่" เสียงของมิกเหมือนไม่เล่นด้วย แต่แฝงเป็นนัยว่า จริงจัง

"งั้นหรอ...เห็นว่าเป็นฉันใช่มั้ย งั้นลองนี่..." เจ้าของผ้าเช็ดหน้าคิดตี้เห็นได้ที รีบจัดแจงดึงหัวมิกไปไว้ใต้ก๊อกนำข้างทางเดิน พร้อมเปิดสายนำใส่หัวสฟิงค์หนุ่มดังซ่าๆ

"เฮ้ยยย....เธอทำบ้าอะไรเนี่ย!!...อ๊ากกก ...อย่า... ..."เสียงคำรามของมิกดังก้อง พร้อมกับพยายามดึงหัวออกมาจากก๊อก

แต่ทว่า....

รายล้อมทางเดินเมื่อครู่กลายเป็นสีขาวเว้งว้าง เบื่องหน้าปริ้นมีเพียงแค่มิกอยู่ตรงหน้า บัดนี้ดวงตาของมิกคิงเปลี่ยนเป็นสีแดงกำราวกับลูกละเลงไปด้วยเลือดสดๆ รอยยิ้มที่ปรากฎเสมอได้หายจากมิกไปเสียแล้ว...





"ฆ่ามัน "เสียงแข็งกร้าวเป็นของหญิงสาวไม่ปรากฎนามสั่งเหล่าสมุนห์ของเธอ

เด็กชายตัวเล็กอายุห้าขวบวิ่งหนีออกจากป่าสุดฤทธิ์ด้วยหวังแต่เพียงว่าจะมีชีวิตรอดให้ถึงวันต่อไป

"ฮะฮะฮะฮ่า...เจ้าไม่รอดหรอกเด็กน้อย"เสียงของหญิงสาวยังไม่หยุด หล่อนโบกคถาในมีอพร้อมร่ายมนต์หวังพิคาดเด็กน้อยที่พยายามหลบหนี

"เสียงสัตว์ที่โหยหวน หยาดเลือดที่หลั่งริน ชีวิตที่สุดสิ้น ข้าขอปริดชีพมิ...."

"ซีฟีรันต้า " เด็กน้อยโพกไม้กายสิทธิ์ที่อยู่ในมือด้วยท่าทางที่อ่อนแรง

เสียงร่ายมนต์พยายามฆ่าหยุดไปแค่นั้น เพราะไม้คทาอันทรงเดชได้หายวับไปกับตา

เด็กน้อยยิ้มอย่างมีชัย ก่อนจะตั้งหน้าออกวิ่งอีกครั้ง

เบื่องหน้าเด็กน้อยเป็นธารนำตก เหล่าวิหาส่งเสียระงม ระคนด้วยเสียงธารนำที่ไหลริน อีกไม่ไกลก็จะถึงเมืองฟาเดเซียแล้ว เด็กน้อยค่อยๆเดินไปตามธารนำอันเชี่ยวกราดที่สูงถึงคอ

"มั่นอยู่นั่น"เสียงของหญิงสาวดังขึ้นอีก เด็กน้อยรีบตะเกียดตะกายขึ้นฝั่ง แต่เขาตัวเล็กเกินไป

ตัวเล็กเกินกว่าจะต้านทานแรงนำไหว!!

"ฆ่ามันซะ"

สิ้นเสียงคำสั่ง เหล่าสมุนห์รีบกระโจนลงไปในนำพร้อมกับกดหัวเด็กน้อยหวังจะให้จมนำตายคามือ

แน่นอน เด็กน้อยย่อมสูงแรงผู้ใหญ่ห้าคนไม่ไหวอยู่แล้ว....

ผลัก!!

นั่นเสียงอะไรหนะ...





ปริ้นตื่นๆ ตึ่นได้แล้วปริ้น

ปริ้นลืมตาขึ้นมาในห้องพยาบาลพยายามมองหน้าบุรุษซึ่งเรียกชื่อเธอ

"ตื่นซะทีเจ้าหญิงนิทรา นึกว่าจะรอให้เจ้าชายจุมพิษ"เสียงทะเล้นของมิกดังขึ้น เผยให้รู้ว่าเขาเป็นคนปลุก

"ก็ว่าจะรออยู่พอดี"ปริ้นตอบกลับบ้าง

"งั้นรอก่อนนะให้ฉันดึงม่านปิดเตียงเธอก่อนแล้วฉันจะจัดการให้"มิกรีบหันหลังกลับตั้งท่าจะดึงผ่าม่านข้างๆเตียงปริ้นให้ปิดลง

ปริ้นรีบลุกขึ้นใช้มือยันตัวให้นั่งพร้อมพูดออกไปว่า "เฮ้ยอย่าพึ่ง!!..."

"เธอไม่รีบแต่ฉันรีบนะ"มิกยังเล่นไม่เลิก

"ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น ฉันอยากจะถามว่าทำไมนายไม่โกรธฉันเลยละเองที่ฉันเปิดนำใส่หัวนาย ทำไมนายถึงได้กลัวน้ำนัก แล้วทำไมตานายเปลี่ยนสีได้..."ปริ้นทำหน้าเป็นเครื่องหมายคำถาม หวังจะได้คำตอบจากปากชายหนุ่ม

"เธอน่าจะเห็นแล้วหนิ - ในความฝัน ที่จริงฉันไม่ได้ตั้งใจให้เธอเห็นหรอก แต่ฉันคุมตัวเองไม่อยู่"มิกตอบราวกับว่าเป็นเรื่องธรรมดามาก ที่ใครจะหลุดเข้าไปในอดีตของเขา

"แล้วต่อจากนั้นละ??"

"มีพวกยูนิคอร์นที่บังเอิญผ่านมามาช่วยฉันไว้ - ฉันก็เลยมีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้"


"แล้วผู้หญิงคนนั้นละ?"

"หายสาปสูญ ไม่มีใครเห็นเธอ"

"เอาละฉันตอบเธอหมดแล้ว ให้ฉันจูบเธอได้ยัง?" มิกคิงลากม่านปิดสี่ด้านของเตียงเรียบร้อย หนุ่มน้อยค่อยๆก้มหน้ามองหญิงสาวเบื่องหน้า

"เรื่องอะไรละ...หยุด..."ปริ้นเซตดึงไม้กายสิทธ์ออกจากเสื้อเล็งไปที่หน้าของมิก

ยังไม่มีงานเขียน

ลูน่า สติเฟื่อง
(Panayar Rattanachaipanid)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 917 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 1 ปี
แบ่งปันความรู้ 56 ครั้ง
ได้รับดาว 152 ดวง

โหวตเพิ่มดาว