จำนวน 5 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 17 มี.ค. 2550 (07:54)
ต้องใช้เวลาฝึกจิตอีกนานเท่าใด 7 วัน 7 เดือน 7 ปี 7 ชาติ ขอพยายามต่อไป ขอบคุณ
พิจารณาแบบไหนถึงจะว่างได้เร็ว....
เกสา โลมา นะขา.....
ลมหายใจเข้า ออกรู้ต่อเนื่อง.....
อนิจจัง....
"ตัวกู ของกู"

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 17 มี.ค. 2550 (09:10)
เง้อ เรื่องอย่างงี้ ค่อยๆๆทำทีละชาติละกาน - -

ไมชีวิตนี้มันนั่งสมา ธิไม่ค่อยได้หว่า นั่งแล้วรุสึก คันๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 23 มี.ค. 2550 (18:43)
แสดงว่า การยึดมั่นถือมั่น เป็นกิเลส ..ทำให้จิตไม่ว่าง คิดแต่หาวิธีให้ได้มาเป็นของตัวกู.. ของกู อนุโมทนาขอให้หลุดพ้นเทิด

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 26 มี.ค. 2550 (13:06)
การมีชีวิตด้วยจิตว่าง ของท่านพุทธทาส ผมศึกษาตามผลงานเขียนของท่านมาและจากการปฏิบัติธรรมของผมเองด้วย ในอดีตหลายปีมาแล้ว จึงอยากคิดเห็นเพิ่มเติม ในเรื่องนี้ การที่สังคมปฏิบัติจิตว่างตามหลักการของท่านพุทธทาสนั้นเรื่องผลดีต่อสังคมไทยครับ ผมเคยปฏิบัติมาแล้วเป็นความจริงครับ ถ้าทุกคนปฏิบัติธรรมพร้อมกัน จิตว่างตามแนวทางพุทธทาส บางครั้งท่านเรียกว่า ทำงานแบบสูญญตา แปลว่า ทำงานอย่างไม่มีกิเลส อยากทำงานเพื่อเป็นนั่น เป็นนี่ อยากได้ตำแหน่งนั่น ตำแหน่ง นี่ ถ้ามีความอยากเกิดขึ้นเข้าทางเริ่มมีกิเลสเข้าแล้วหละครับ เพราะว่าคนมีจิตกิเลส ทำงาน มักเกิดปัญหาทางด้านผิดศีลธรรม การศึกษาจริงๆของคนนี้คือการศึกษาเพื่อลดละกิเลส นั้นเองหละครับ เพราะการทำงานแบบจิตว่างโดยไม่มีกิเลสนี้คือจิตพระอรหันต์ แต่ก้อไปแนวทางของพระผู้ปฏิบัติสายพระป่าเหมือนกัน ถ้าปฏิบัติธรรมเพื่อลดละกิเลส พบนิพพานแน่ครับอันเป็นเป้าหมายสูงสุดของศาสนาและไม่มีในศาสนาอื่นๆ
แม้จะปฏิบัติในผู้ที่เป็นสามัญคนทั่วไปก้อได้รับผลพลอยได้เช่นกันเพราะธรรมใครทำคนนั้นก้อเป็นผู้ได้เองเป็นบุญวาสนาบารมีกับบุคคลนั้นๆครับ ให้ความเห็นแค่นี้ก่อน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 26 มี.ค. 2550 (13:52)
ไม่ยึดติดไม่ถือมั่น ไม่มีสิ่งใดเป็นของตน ตัวตนและความรู้สึกที่มีนั้นเป็นเพียงความว่างเท่านั้น