<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/1093" type="text/javascript"></script>

ระลึกวัยฝัน การเดินทางที่แสนสั้น..........เราเริ่มต้นที่จุดเดิมเสมอ............บ้านสองหลังกับวัยฝันสามคนและอีกหนึ่งความสุขที่มาทีหลังคอยระมัดระวังเก็บรายละเอียดของความฝันเอาไว้ ทุกๆระยะของการเดินทาง ผู้เขียน: gurujigsaw ชมแล้ว: 909 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 2 January 2007, 9:03 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 16 January 2007, 5:09 pm อยู่ในส่วน: เขียนไม่จำกัด, บันทึกฟรีสไตล์

............การเดินทางที่แสนสั้น..........เราเริ่มต้นที่จุดเดิมเสมอ............



บ้านสองหลังกับวัยฝันสามคน และอีกหนึ่งความสุขที่มาทีหลัง คอยระมัดระวังเก็บรายละเอียดของความฝันเอาไว้ ทุกๆระยะของการเดินทาง



...หนึ่งหญิงร่างท้วมผิวขาว ผู้มีใบหน้าเปี่ยมด้วยความหวัง กับสิ่งที่จะได้เห็นในอนาคตอันใกล้ กับวัยที่ใกล้ๆเกษียน (โยมแม่ผู้น่ารัก)


...หนึ่งหญิงร่างท้วม(น้อยกว่า)ผิวขาวผู้มีใบหน้าเปี่ยมด้วยความสุขเมื่อสิ่งที่ตั้งหวังในอนาคตอันใกล้ จะได้เห็นในอนาคตอันใกล้ๆวัยเกษียน


...หนึ่งชายร่างท้วมผิวดำผู้มีใบหน้าเข้มข้นกับใจที่แนวแน่ระลึกเสมอกับความเป็นไปของระยะทาง(ทางข้างหลัง)ในวัยที่ไม่ต่างกับช่วงใกล้เกษียนเท่าไรนัก


...และอีกหนึ่งคนตัวเล็กที่สุด ที่มาทีหลังสุด ผู้ซึ่งเชี่ยวชาญด้านการพักผ่อน ชำนาญด้านการผ่อนคลาย ทั่งยังชอบแนะนำการรักษาร่างกายกับจิตใจ ด้วยวิธีการออกกำลังกายและการนอนเป็นคุณอา ในวัยที่รักวัยเกษียนเป็นชีวิตจิตใจเช่นกัน


พวกเราเหล่าระลึกกับวัยฝัน....พร้อมแล้วที่จะนำทุกท่านพอปะกับความสุขตลอดระยะการเดินทางที่แสนสั้น ของพวกเรา



ณ บัด นี้











ใกล้ย่ำรุ่ง ห้าโมงเช้าของวันที่ 2 ธันวาคม 2549


...ผู้คนต่างก็ตื่นนอน

...ผมจึงตื่นนอน



...พระห่มจีวรเหลืองออกบิณฑบาตร

...ผมจึงใส่เสื้อเหลืองไปตลาด



...อาโกขายชาลาเปาปล่อยควันจากการเปิดฝานึ่ง พร้อมส่งกลิ่นเชิญชวน ทั้งพูดเสนอพร้อมกันว่า “เอาซาลาปาวไหม่อะ ขายถูกถูก”

...ผมจึงได้ซาลาเปามาสองลูก



เสียงแตรรถเร่งเร้าทำการซื้อการขาย

...“ดอกกุหลาบกับพวงมะลิหอม สองพวงเท่าไหร่จ๊ะแม่ค้า”

...หญิงร่างท้วมผิวขาวคนหนึ่งยืนต่อรองราคาดอกไม้ (หญิงร่างท้วมผิวขาวคนนี้ ต่อไปจะเป็นกลายมาม้าของผมด้วยเหตุผลกลใดนะหรือครับเอาไว้ค่อยอ่านเจอที่ท้ายเล่มละกัน)

หลังจากที่มาม้าได้ดอกกุหลาบกับพ่วงมะลิหอมมาแล้ว ท่านก็รีบนำมาถวายพระที่บ้านทันที


คืออย่างนี้ครับ...........ตามความเชื่อในสมัยปัจจุบัน การจะออกเดินทางไปไหนมาไหนไม่ว่าจะเป็นทางบกทางน้ำหรือแม้กระทั่งทางอากาศ นอกจากเราจะต้องตรวจสอบยานภาหนะ ให้มีสภาพพร้อมใช้งานอย่างดี อีกทั้งยังต้องมีสติระมัดระวังขณะขับรถขับลาหรือจะขับเรือขับเครื่องบินอย่างมากแล้วนั้น...



เพื่อความชัวน์!



เราควรจะขอความช่วยเหลือจากสิ่งศักสิทธิ์ วอนขอให้ท่านปกปักษ์รักษา คุ้มครองเราจากภัยยันอันตรายต่างๆ ซึ่งนี้เป็นวิธีที่ง่ายและได้ผล และเพื่อไม่ให้ตกเทรนด์กับสมัยนิยม มาม้าจึงขอพรดังๆ กับสิ่งศักสิทธิ์ โดยการบูชาด้วยดอกกุหลาบกับพวงมะลิหอมว่า

“ขอให้สิ่ง ศักสิทธิ์ทั้งหลายคุ้มครองพวกเราทั้งสี่คน ให้ออกเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางจังหวัดเชียงใหม่ ด้วยความปลอดภัย ทั้งด้านการขับรถ อย่าให้มีอุบัติเหตุ ทั้งด้านสุขภาพพะลามัยก็อย่าให้ใครเจ็บใครป่วยในระหว่างการเดินทาง ตลอดทั้งขอให้เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยด้วยประการทั้งปวงด้วยเถิด.........” (ยกมือพนมท้วมหัวอธิฐาน)


...ส่วนผมนั้น



เชื่อมาตลอดว่า สิ่งที่แม่ทุกคนอวยพรให้กับลูกๆ ทั้งการบนบานศาลกล่าวในโอกาสต่างๆ ศักสิทธิ์ยิ่งกว่าสิ่งใดๆ เพราะนั้นคือความหวังดีที่บริสุทธิ์
เพียงแค่ท่านบอกว่า “โชคดีปลอดภัยนะลูก” เท่านั้นก็พอ













การเดินทางไปเที่ยวครั้งนี้ เราเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัวของหนึ่งชายหน้าเข้มข้น



พูดถึงน้าชายผู้มีใบหน้าเข้มข้น.... ผมรู้จักท่านมานานพอควร จึงไม่แปลกที่ผมจะรู้ชื่อจริงๆของท่านครับท่านชื่อ“น้าสุวัฒน์”



น้าสุวัฒน์ชำนาญด้านการขับรถยนต์มาเนินนานเป็นสิบสิบปี ส่วนผมพึ่งหัดเป็นพลขับก็สองสามปีที่ผ่านมานี้เอง เช้าวันนี้น้าสุวัฒน์จึงเป็นพลขับก่อน ท่านออกตัวด้วยเพลงนุ่มๆย่ามเช้า ทั้งท่าฉลอมกับมหาชัยทั้ง......... ของชรินทร์ นัทท์นากร



ไอหมากอุ่นๆ ละอองน้ำค้างใหม่ๆ กับใจที่แจ่มใส ของวัยฝันทั้งสี่ กำลังถูกกล่อมอย่างคละเคล้า ไปกับเสียงเพลงของบรรยากาศการท่องเที่ยว



ตั้งแต่เริ่มต้นมันก็วิเศษมากครับ



ผมสังเกตเห็นหญิงร่างท้วม(น้อยกว่า)ผิวขาว เธอดูแลบทบาทอยู่สองส่วนครับ อันหนึ่งเธอคือน้องสาวของมาม้าผม อีกอันเธอก็เป็นเป็นภรรยาของน้าสุวัฒน์



“สิ่งสำคัญที่สุดของแต่ละการเดินทางก็คือหัวใจแจ่มใส”



น้าสาวของผมคนนี้ (“น้าบ๋วย”ภาษาจีนไห้หลำเรียก “หมายบ๋วย”) คือจุดศูนย์กลางของคนทั้งสี่



รอยยิ้มของหมายบ๋ายก็คือหัวใจของการเดินทางครั้งนี้



อย่างที่ผมบอก....



การเดินทางครั้งนี้ จะไม่มีทางเกิดขึ้นเป็นแน่ ถ้า “หมายบ๋วยไม่มีหัวใจ”



หมายบ๋วยรู้แน่ว่าน้าสุวัฒน์ผู้เป็นสามี จะไม่มีทางได้ออกเดินทางไปเที่ยวที่ไหนๆไกลๆ เพราะมีปัญหาเรื่องสุขภาพร่างกาย แต่ก็แค่ร่างกายเท่านั้น หัวใจน้าสุวัฒน์ยังคงแอบแข็งแรงดี หมายบ๋วยรู้แน่ว่ามาม้าผม มีความกังวลใจเป็นนิจ การตันสินใจใช้ความกลัวเป็นหลัก ไปเที่ยวเชียงใหม่เหรอครับแค่คิดก็เวียนหัวแล้ว ฉะนั้น! หมายบ๋วยจึงไม่ให้มาม้าคิด และชิงสรุปตัดสินใจให้พี่สาวตัวเองอย่างง่ายดาย



ส่วนผู้เป็นสามีเพียงแค่มีภรรยาเดินทางไปด้วย ...........ก็พอ.............



...หนึ่งคู่ชีวิตที่ผมมีโอกาสได้เห็น

...ขอบคุณหัวใจของการเดินทางครั้งนี้

...ส่วนผมผู้ซึ่งเชี่ยวชาญด้านการพักผ่อน ชำนาญด้านการผ่อนคลาย ทั้งยังชอบแนะนำการรักษาร่างกายกับจิตใจ ด้วยวิธีการออกกำลังกายและการนอนเป็นคุณอา ในวัยที่รักวัยเกษียนเป็นชีวิตจิตใจ



...การเดินทาง

...สิ่งศักสิทธิ์

...หัวใจ

...รอยยิ้ม



เป็นอันว่าจุดเริ่มต้นการเดินทางของวัยฝันได้เริ่มขึ้นแล้ว









...ขอบคุณพี่สาวที่ทำให้น้องชายอย่างผมโชคดีได้เป็นลูกของมาม้า

...ถ้าผมไม่มีพี่สาวคนนี้ผมคงไม่มีมาม้าคนนี้เช่นกัน

...ขอบคุณราชการไทยที่ทำให้มีคำว่า “วัยเกษียน”

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน