<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/14019" type="text/javascript"></script>

ปัญญากับปริญญา คนไทยจะเป็นที่หนึ่งในโลกได้ จึงต้องอาศัย "ปัญญา" มิใช้ "ปริญญา" เพราะคนที่มีปริญญาต้องรอให้คนอื่นมา"จ้างงาน" แต่คนที่มีปัญญาสามารถ"สร้างงาน"ได้ด้วยตนเอง ผู้เขียน: maeada_wai ชมแล้ว: 20,323 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 16 January 2007, 5:03 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 21 July 2008, 11:29 am อยู่ในส่วน: บันทึกฟรีสไตล์, สถาบันการศึกษา, อื่นๆ, เยาวชน, เรียนต่อ, วิชาการ.คอม

มหาวิทยาลัยในเมื่องไทยผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ทั้งมหาวิทยาลัยแห่งใหม่จริงๆ และที่แปลลงกายมาจากสถาบันราชภัฎ ราชมงคล ฯลฯ ทุกแห่งแข่งขันกันเปิดหลังสูตรตั้งแต่ปริญญาตรีไปจนถึงปริญญาเอก บางแห่งถึงกับฉีกแนวโฆณาว่าเรียนที่นี่มีโอกาสจบง่ายกว่าที่อื่น แต่มีสักกี่แห่งที่กล้าบอกว่าเรียนที่นี่จบแล้วมีงานทำสมกับวุฒิการศึกษา และสามารถสร้างความเจริญรุ่งเรืองให้แก่สังคมนี้เพิ่มขึ้นได้ อย่างไรบ้าง

บัณฑิต มหาบัณฑิต และดุษฎีบัณฑิต ที่ถูกผลิตออกมาอย่างไร้เป้าหมายเหล่านี้ จึงสะสมทับถมกันเป็น "กองปฎิกูลทางการศึกษา" ที่ใหญ่มหึมาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกปี ไม่น่าแปลกใจเลยที่เห็นบัณฑิตสาวหลายคนเปลื้องผ้าถ่ายแบบโป้ หรือถึงขั้นขายบริการทางเพศ เพราะกินใบปริญญาแทนข้าวไม่ได้

ผมไม่อยากกล่าวโทษใครเป็นรายบุคคล แต่นี่เป็นผลกรรมร่วมกัน ของสังคมเราที่มัวเมาในปริณณาอย่างบ้าคลั่ง ทำให้คนในสังคมไม่สนใจพัฒนาตนเองในด้านอื่นๆ แต่ก้มหน้ากมตามุมานะสอบเลื่อนชั้นขึ้นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะจบปริญญา แล้วหลงคิดว่าประสบความสำเร็จแล้ว "หารู้ไม่ว่าเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น ในการที่จะใช้ชีวิตได้ด้วยตนเองจริง"

ผมคิดว่าปัญหาเริ่มต้นขึ้นจากภาคราชการที่มี ก.พ. (คณะกรรมการข้าราชการพลเรื่อน) เป็นหลัก ในการกำหนดอัตราผลตอบแทนให้กับการเรียนสานสามัญ มีรายได้สูงกว่าสายอาชีพ ทำให้เกิดค่านิยมดูแคลนคนที่ศึกษาด้านช่างฝีมือต่างๆ ทั้งๆ ที่ในประเทศที่เจริญแล้ว ต่างให้ความสำคัญ กับสายอาชีพเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากเป็นปัจจัยที่สำคัญในการพัฒนาประเทศ นี่เป็นหนึ่งในหลายเรื่องที่ภาคราชการทำให้โครงสร้างต่างๆ ในสังคมบิดเบือนไปจากที่ควรจะเป็น

ก.พ.ยังเป็นผู้ให้การรับรองปริญญาของสถาบันต่างๆ รวมทั้งกำหนดอัตราผลตอบแทนของแต่ละประเภท และแต่ละขั้นตอนของปริญญาไว้ตายตัว หลังจากนั้นเอกชนก็เลียนแบบนำมากำหนดวุฒิการตัวการรับสมัครงานตำแหน่งต่างๆ และส่งผลถึงการกำหนดอัตราเงินเดือนของผูที่สำเร็จการศึกษาในสาขาและระดับที่แตกต่างกันด้วย โดยไม่เคยพิจารณาหรือทดสอบอย่างละเอี่ยดถี่ถ้วนว่าสิ่งที่ร่ำเรียนมานั้นส่งผลให้ปฎิบัติงานได้ดีจริงหรือไม่ หรือดีขึ้นเพียงพอหรือไม่ เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ที่ไม่ได้ร่ำเรียนมาแบบเดียวกัน

จึงเป็นที่น่าสังเกตว่า บริษัทหรือองค์กรใดที่ยึดมาตฐาน ก.พ.อย่างเคร่งครัด ก็มักจะเป็นบริษัทหรือองคืกรที่อ่อนล้า และประสิทธิภาพต่ำ ตัวอย่างที่ดีที่สุดก็คือ หน่วยงานราชการที่เห็นๆ กันอยู่

บริษัทหรือองค์กรใดที่รู้จักยืดกยุ่นตามความสามารถที่แท้จริงของบุคลากร ก็มักจะเป็นองค์กรที่มีความเจริญก้าวหน้า ประสบความสำเร็จอย่างเด่นชัดกว่าองค์กรอื่นๆ

ผมทดลองไล่เรียงจากความทรงจำถึงบุคคลที่ประสบความสำเร็จในโลกนี่ว่า เกี่ยวข้องกับปริญญาอย่างไรบ้าง ก็ไม่เห็นความเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์อย่างที่คนในสังคมนี้เชื่อถือกัน

บิล เกตต์ มหาเศษฐีอันดับหนึ่งของโลกปัจจุบัน ก็เบื่อหน่ายการศึกษาในระบบ เรียนไม่จบปริญญาก็ออกมาทำงานเสียก่อน จนสามารถสร้างบริษัทไมโครซอฟต์ ให้กล่ายเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการไอทีที่ยังไม่มีใครสามารถลบรัษมีลงได้

เจ้าสัวชิน โสพณพนิช ผู้ก่อตั้งธนาคารกรุงเทพ เจ้าสัวทนินท์ เจีนรวนนท์ ประมุขเครือเจริญโภคภัณฑ์ ซีพี ต่างก็ไม่ได้เรียนจบถึงปริญญา แต่สามารถสร้างอาณาจักรธุรกิจอันยิ่งใหญ่ มิหนำซ้ำคนเรียนจบปริญญาเอกจำนวนมากต้องมาติดตามคอยรับใช้ทั้งสองท่าน เศษฐีและมหาเศษฐีอีกจำนวนมากก็เช่นเดียวกัน

หันไปดูวงการอื่นบ้าง ไตรภพ ลิมปพัทธ์ จบนิติศาสตรบัณฑิต , วิทวัส สุนทรวิเนตร์ จบกราฟิกดีไซน์ , ปัญญา นิรันดร์กุล จบสถาปัตย์ สามบุรุษผู้โดดเด่นอยู่แถวหน้าในแวดวงทีวีเมื่องไทย ก็ไม่มีใครเรียนจบสาขานิเทศศาสตร์ หรือสื่อสารมวลชนเลยแม้แต่คนเดียว

"ทมยันติ" นังเขียนนวนิยายชื่อดัง เรียนจบนิติศาสตรบัณฑิตและการบัญชี , เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ , กรีรัตนโกสินทร์ ศิลปินแห่งชาติ เรียนจบคณะนิติศาสตร์, "น.นพรัตน์" สุดยอดนักแปลนวนิยายจีนแห่งยุคก็ไมได้เรียนจบอักษรศาสตร์จากสถาบันไหน ผมงานยิ่งใหญ่อันที่ประจักษ์ชัดของผู้ที่เอยนามมานี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับปริญญาบัตรเลย แล้วสังคมเรายังจะบ้าคลั่งใบปริญญาไปหาพระแสงวิมานอันใด

คนไทยจะเป็นที่หนึ่งในโลกได้ จึงต้องอาศัย "ปัญญา" มิใช้ "ปริญญา" เพราะคนที่มีปริญญาต้องรอให้คนอืนมา"จ้างงาน" แต่คนที่มีปัญญาสามารถ"สร้างงาน"ได้ด้วยตนเอง

การให้ความสำคัญและให้รางวัลกับการเรียนจบได้รับปริญญามากกว่าสติปัญญา ความสามารถในการสร้างสรรค์ผลงานออกมาสู่โลก ไม่ต่างอะไรกับการให้ความสำคัญกับไก่ที่ "กินเก่ง" มากกว่าไก่ที่ "ออกไข่เก่ง"

ประเทศนี้จะเจริญได้อย่างไร ถ้าเต็มไปด้วยไก่ที่เอาแต่กินเก่งอย่างเดียว!
อ้างอิงมาจาก นาคิน พิฆเนศ นอกกรอบเหนือกฎ all magazine ฉบับที่ 6/ต.ค.49

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน