<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/14289" type="text/javascript"></script>

Blog ของ big-lor หลายเรื่องราวที่ถ่ายทอดความรู้สึกผ่านมาทางบทกลอน ผู้เขียน: big-lor ชมแล้ว: 85,123 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 16 January 2007, 5:03 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 28 April 2008, 2:42 pm อยู่ในส่วน: เรือนไทย, บันทึกฟรีสไตล์

 

จักจั่นเอ๋ย
เจ้าเคยส่งเสียงในราวป่า
ร้องร่ำระงมไปทั่วไพรพนา
ประหนึ่งว่าดุริยศัพท์สำเนียงพง

เสียงเอย
เสียงเจ้าเคยกล่อมนิทราให้ข้าหลง
แจ้วเจื้อยเอื่อยอ่อยค่อยประจง
เมื่อตะวันคล้อยลงลับเนินพนม

แว่วหวาน
เจ้าขับขานล่องมาพาสุขสม
ได้ฟังเชิงเริงรื่นชื่นอารมณ์
เคยลอบชมว่าเสียงเจ้านั้นเข้าที

โอ้ว่าปัจจุบันกาล
เวลาผ่านพฤกษ์ไพรกลับหายหนี
จักจั่นเอยถิ่นเจ้าเคยกล่อมดนตรี
มาบัดนี้เป็นเมืองใหญ่วิไลตา

จะเข่นปีกขับเสียงสำเนียงเจ้า
เพื่อกล่อมตึกให้คลายเหงาดูไร้ค่า
เสียงเจ้าน้อยค่อยกรีดกล่อมแต่เดิมมา
ไม่อาจสู้เสียงรถราในมหานคร

จะขยับขับปีกจนฉีกขาด
สุดสามารถโถมแรงจนแห้งอ่อน
ก็ไม่อาจสู้ศัพท์เสียงจราจร
จำจงถอนคืนถิ่นแห่งดินไพร

ณ ที่นี้
ไม่ใช่ที่จักจั่นจะอาศัย
ร่มเงาแห่งพงพฤกษ์อันลึกไกล
ถิ่นที่ใจยังคอยเจ้าเพียรเฝ้ารอ

*****

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน