วิชาการ.คอม - กระดาษและเปล่า (กระดาษและเปล่า (บทจบตอนที่1))

กระดาษและเปล่า

ฟังซิ? “ฮือ....ฮือ.....ฮือ.....ฮือ..................” เสียงสะอื้นจากการร้องไห้ คือเป็นเสียงแรกที่ผมได้ยินจากเพื่อนคนแรกของผม

ผู้เขียน: gurujigsaw ชมแล้ว: 334 ครั้ง

post ครั้งแรก: Tue 16 January 2007, 5:03 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 26 February 2007, 3:29 pm

อยู่ในส่วน: เขียนไม่จำกัด, นิยายผจญภัย, นิยายสำหรับเด็ก, vนิยาย

หน้าที่ 1 - กระดาษและเปล่า (บทจบตอนที่1)

ฟังซิ?
“ฮือ....ฮือ.....ฮือ.....ฮือ..................”
เสียงสะอื้นจากการร้องไห้ คือเป็นเสียงแรกที่ผมได้ยินจากเพื่อนคนแรกของผม
..............................................................................................................................................
ทั้งสีหน้า ทั้งการขยับคอขึ้นลง ทั้งเสียงสะอื้น อีกทั้งสองมือที่คอยเช็ดน้ำตาหยดแล้วหยดเล้า มือข้างหนึ่งปาดน้ำที่ไหลย้อยจากจมูก
ทั้งเสียงร้องที่ทั่วทั้งบ้านมีแต่เขาคนเดียวละมั่งที่ได้ยินมัน
ความเหงา....มันช่างเงียบ....ขนาดนั้นเลยเหรอ
ทั้งที่ตัวผมพึ่งจะมีเพื่อนคนแรกก็ยังไม่เคยมีความรู้สึกอย่างเด็กหนุ่มคนนี้มาก่อน
“ เฮ่!...ฉันจะช่วยนายได้รึเปล่า”
ผมตะโกนถาม
เขากลับร้องมากยิ่งขึ้น เสียงดังขึ้น สะอื้นยิ่งกว่าเดิม
ผมไม่รู้.......ผม.ไม่แน่ใจ.....สีหน้าเด็กหนุ่มเหงาสุดๆกว่าตะกี้ นี้อีก
.........มันเกิดอะไรขึ้นกับนาย!.........
ทันใดนั้น!เด็กหนุ่มจับตัวผมขึ้นมา เขาพยายามสื่อสารบางอย่างกับผม
“......ตัวผม! ตัวผม! .....โอ๋ย!........เข้าใจแล้ว...””
“.......รู้คำตอบแล้วละ......ตัวผมถูกสร้างขึ้นมาทำไม....”””””””
“.......เพื่อภารกิจนี้ ผมจะต้องทำให้สำเร็จให้ได้ .......””””””””””
.........................................................................................................................................
“....ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไรไม่ว่าหนทางจะยาวไกลเพียงไหน แม้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม สิ่งนั้นสิ่งที่ผมได้รับมา มันเติมพลังใจให้เสมอ....”
อืม......... ...........ณ ห้องห้องหนึ่ง ห้องที่ซึ่งมีหลอดไฟเพียงหลอดเดียว ผมถูกย้ายให้มาพักที่ห้องนี้เป็นการชั่วคราว หลังจากที่ผมเกิดขึ้นมา ก็จำได้ว่าย้ายบ้านมาหลายครั้งแล้ว บ้านหลังก่อนหน้านี้หลังใหญ่กว่าห้องห้องนี้มากๆครับ แต่จะใหญ่เล็กเพียงใดนั่นไม่สำคัญนักหรอก ที่นั้น ที่ที่ผมได้รู้ได้เข้าใจคำตอบ (ของตัวเอง)ว่าผมถูกสร้างขึ้นมา!เพื่ออะไร..................
ถ้ามีความรักความคิดถึง
แล้วจะได้เห็น
“เด็กหนุ่มใส่แวน"

หน้าถัดไป (หน้า 2) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

ยังไม่มีความเห็นเพิ่มเติม

กรุณา login เพื่อ comment งานเขียนนี้

???? สมัครสมาชิก ฟรี ตลอดชีพ