สารบัญ

คราวนี้การคบหาสมาคมกันทุกทิศทาง ข้างหน้าบิดามารดา ข้างหลังบุตรภรรยา ข้างซ้ายมิตร ข้างขวา ครูบาอาจารย์ ข้างบนผู้บังคับบัญชา ข้างใต้ผู้ใต้บังคับบัญชา คือ ทิศทั้ง 6 ประพฤติต่อสิ่งเหล่านี้ให้ถูกต้องและพอใจ จะไม่มีทุกข์ร้อนอะไร ส่วนอุปสรรคต่างๆที่เข้ามา ก็ไม่ต้องทุกข์ คิดเสียว่ามันเข้ามาสอนให้ฉลาดก็ไม่เป็นทุกข์ มีสติสัมปชัญญะทุกกระเบียดนิ้ว ทุกเวลาวินาที ถ้าพลาดก็ คิดเสียว่ามันเข้ามาสอนให้ฉลาดก็ไม่เป็นทุกข์ ทั้งวันทั้งคืน นึกทีไรมีแต่ความถูกต้องพอใจ ยกมือไหว้ตัวเองได้ เป็นสวรรค์แท้จริงเมื่อนั้น เกลียดตัวเองเมื่อไหร่ก็นรกในนั้น คนโบราณเปรียบเสมอว่า สวรรค์ในอก นรกในใจ สวรรค์บนฟ้า นรกใต้ดิน ในอินเดียเข้าสอนกันอยู่ก่อนพระพุทธเจ้าประสูติ พอพระพุทธเจ้าท่านเกิดก็ไม่คัดค้าน ท่านสอนว่าจะไปสวรรค์ก็ทำดีอย่างนี้ ไม่ไปนรกก็อย่าทำชั่วอย่างนี้ แต่มีนรก สวรรค์ใน ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ฉันเห็นแล้ว ฉันเห็นแล้ว ถ้าทำผิด ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ก็เป็นนรกเมื่อนั้น ถ้าทำถูก ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ก็เป็นสวรรค์เมื่อนั้น ท่านพระพุทธเจ้าก็ไม่ได้ยกเลิกสวรรค์บนฟ้า นรกในดิน แต่เพียงสอนว่า นรกสวรรค์มีจริงอยู่ในนี้ ขอให้พุทธบริษัทสนใจเรื่องที่พระพุทธเจ้าสอนไว้จริงๆอย่างนี้เถิดว่า นรก สวรรค์มันอยู่แค่กำมือของเรา อยู่แค่เอื้อม มือของเราจะจับให้ได้เป็นนรกหรือสวรรค์ก็ได้ตามความพอใจ ก็เป็นไปอย่างนี้

ก็ขอให้เข้าใจถูกต้องแล้วก็พอใจ ค่ำลงตรวจดูตัวเอง ถ้าไหวตัวเองได้ ถูกต้องของใจนั่นแหละสวรรค์ ธรรมคือหน้า หน้าที่คือธรรมที่อยู่รอด ถ้าไม่มีหน้าที่ที่อยู่รอดมันก็คือตาย เช่นไม่ทำหน้าที่กินอาหารก็ตาย ดังนั้นถือว่าหน้าที่เป็นสิ่งสูงสุดที่ท่านพระพุทธเจ้าท่านเคารพ แต่พวกที่เคารพพระพุทธเจ้า ไม่เคารพ ไม่ทำหน้าที่ แล้วจะเรียกว่าเป็นสาวกของพระพุทธเจ้าได้อย่างไรกัน ดังที่กล่าวมา หน้าที่เป็นสิบอย่าง เป็นร้อยอย่าง ต้องทำด้วยสติสัมปชัญญะ สมาธิ แล้วก็พอใจ พอใจอยู่ในความถูกต้อง เป็นนิพพานน้อยตลอดเวลา สวรรค์อยู่ตลอดเวลา ถ้าทำได้อย่างนี้ โลกก็ไม่วิกฤติการณ์ที่เป็นอยู่ ปล่อยให้กิเลสครอบงำ มีแต่ความเห็นแก่ตัว ก็ทรมานกับความเห็นแก่ตัวอยู่คนเดียวบ้าง เดือดร้อนไปทั้งโลกบ้าง ฉะนั้นจึงไม่สันติภาพ เพราะมันมีแต่ความเห็นแก่ตัว ฉะนั้นเราควรดึงธรรมะมา เช่นศีลธรรมที่เคยมีก็ดึงกลับมา กำจัดความเห็นแก่ตัวได้เท่าไร สันติภาพก็มีมากขึ้นเท่านั้น




ความเห็นแก่ตัวเป็นเรื่องยากที่จะกำจัด เพราะมันเป็นเรื่องของสัญชาตญาณ มันมีมาในสิ่งมีชีวิต สิ่งมีชีวิตมันจะรู้ว่า มันมีตัวตนก่อน แล้วค่อยเห็นแก่ตัว เช่น ลูกทารกออกมาก็มีตัว พอออกมาก็ได้รับการส่งเสริมให้เห็นแก่ตัว โดยไม่รู้สึกตัวทั้ง 2 ฝ่าย คนเลี้ยงก็ขับกล่อมให้สบายที่สุด จนเด็กก็คิดว่าอยากได้อะไรแล้วต้องได้ ต้องบำรุงบำเรอ ไม่มีพ่อแม่คนไหนพาลูกไปร้านขายของเล่น แล้วบอกลูกว่า ลูกเอ๋ยทุกสิ่งทุกอย่างนี้ มีไว้ให้เราโง่นะลูกเอ๋ย มีแต่ถามว่า ลูกจะเอาอะไร เดี๋ยวซื้อให้ มันมีแต่อย่างนี้ มีตั้งแต่เริ่ม เด็กๆ วัยรุ่น หนุ่มสาว ผู้ใหญ่ ความเห็นแก่ตัวก็เติมขึ้น เต็มขึ้น หนาด้วยโลภะ โทสะ โมหะ มันจึงยากลำบากในการกำจัด แต่ถ้ามีวัฒนธรรมประเสริฐในการได้รับการอบรมอย่างถูกต้อง มันจะไม่เกิดความเห็นแก่ตัว จงรู้ถูกต้องว่าควรทำอย่างไร แต่ไม่ค่อยมีใครมีความคิดอย่างนี้ มีความเห็นแก่ตัวจนชินกับความทุกข์ แล้วค่อยหาทางดับทุกข์กันทีหลัง นี่คือความจริงของมนุษย์ ดังนั้นควรสอนเเต่เนิ่นๆ เพื่อลูกหลาน ให้รู้ว่าความเห็นแก่ตัว มันทุกข์ เห็นแก่ตัวคนเดียว ก็ทุกข์คนเดียว เกี่ยวข้องกับผู้อื่น ก็ทุกข์ถึงผู้อื่น เด็กมันโดนอะไรกระทบก็โกรธ แล้วทุบตี พี่เลี้ยงก็ช่วยทุบตีด้วย อย่างนี้เรียกว่า ส่งเสริมความเห็นแก่ตัว

ศาสนาทุกศาสนา สอนให้กำจัดความเห็นแก่ตัว มีบทบัญญัติให้ละความเห็นแก่ตัว ด้วยการรักผู้อื่น แล้วแต่แบบ แต่ละศาสนา ให้ควบคุมความเห็นแก่ตัว มันจะได้ลำบากน้อย ทุกข์น้อย หรือเป็นพระอรหันต์ได้เร็วขึ้น เพื่อให้เข้าใจถูกต้อง แม้แต่ให้ความรักผู้อื่น ทั้งเพื่อนเกิด แก่ เจ็บ ตาย จะทำให้ไม่เห็นแก่ตัว แต่ถ้าเห็นแก่ตัว มันก็จะรักตัวกู ไม่รักความถูกต้อง ไม่รักผู้อื่น ไม่รักความเป็นธรรม ความเป็นตัวกูเป็นเพียงความรู้สึก ไม่ใช่ตัวตน เราควรเข้าใจในฐานะพุทธบริษัท อะไรที่ยึดถือว่าตัวตนนั้นไม่ได้ดีอย่างนั้น เป็นเช่นนั้นเอง จะได้ไม่ยึดติด ไม่ดีใจ ไม่เสียใจ แต่ถ้าไม่เช่นนั้น มันจะรักข้างหนึ่ง มันจะเกลียดข้างหนึ่ง ดีกว่าชั่ว บวกดีกว่าลบ หรือที่วิทยาศาสตร์เขาว่า Positive และ Negative ทุกคนบูชา Positive และเกลียด Negative แล้วมันจะสงบได้อย่างไร อยากได้แต่ Positive ทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนกับเอาเชือกมันคอไว้ แล้วดึงไปข้างบน และมัดเชือกที่เท้าแล้วดึงไปข้างล่าง ตรงกลางถูกรนด้วยไฟ ดังนั้นถ้าต้องการชีวิตใหม่ก็ต้องทำลายที่ต้นเหตุคือ ความเห็นแก่ตัว หลงในบวก และเกลียดในลบ

ในทางพุทธศาสนาสอนให้ไม่ยินดียินร้าย ดูอย่างนี้ก็ได้ ดีใจสุดเหวี่ยงก็กินข้าวไม่ลง เสียใจสุดเหวี่ยงก็กินข้าวไม่ลง แต่ถ้ากลางๆก็กินข้าวอร่อย อาตมาอยากจะพูดว่า พวกที่ฆ่าตัวตายมันหลงดีหลงชั่วทั้งนั้น ชั่วมันเข้ามาให้เป็นทุกข์ ก็เกลียดกลัวไม่เป็นสุข จนต้องฆ่าตัวตาย เป็นหน้าที่ที่จะต้องศึกษา ปฏิบัติ ขอให้สนใจดีๆ ถ้าเป็นพุทธบริษัทต้องพึ่งตัวเองอย่างนี้ พึ่งการกระทำที่ถูกต้องอย่างนี้ พึ่งธรรมะ ธรรมะคือหน้าที่การกระทำเพื่อชีวิตรอดของมนุษย์ ถ้าไม่ปฏิบัติตามนั้น ผีสางเทวดาก็ไม่มาช่วย เอาพระเครื่องมาแขวนให้คอหักก็ช่วยไม่ได้ ต้องเคารพหน้าที่เหมือนที่พระพุทธเจ้าท่านเคารพ ดูจากสมัยนี้ในโบสถ์มีแต่การเสี่ยงเซียมซีตลอดทั้งวัน ไม่มีหน้าที่ ไม่มีธรรมะ แต่กลับกัน ชาวนาที่ทำนาอยู่ กลับมีหน้าที่ มนุษย์สมัยนี้ไม่เคารพหน้าที่ กลับไปบูชาเงิน อำนาจ วาสนา บารมี และหลงบวก

เอาเป็นว่าท่านทั้งหลายควรสนใจในสิ่งที่พระพุทธเจ้าเคารพ ขอยืนยันว่า สวนโมกข์ได้ตั้งขึ้นมาเพื่อให้ปรารถนาให้ประชาชน ชาวโลก เข้าใจพระพุทธศาสนาได้ถูกต้อง อาตมาถือว่า งานชิ้นนี้เป็นงานชิ้นสุดท้าย คืองานที่ทำให้ชาวโลก และพุทธบริษัทเข้าใจพระพุทธศาสนาได้ถูกต้อง ยกตัวอย่างได้ หากชาวโลกอ่านหนังสือที่ฝรั่งเขียนเช่น ชาวอินเดียเขียน ที่เขียนลำเอียงว่า พระพุทธศาสนาเป็นแขนงหนึ่งของศาสนาฮินดู ฝรั่งก็เขียนตามนั้น อย่างนั้นโดยไม่รู้สึกตัว นี้คือความเลวร้าย ความผิด ยักยอกพุทธศาสนาอย่างยิ่งอาตมาพยายามช่วยให้เข้าใจเรื่องนี้ อีกทั้ง นรกใต้ดิน สวรรค์บนฟ้า กรรมดีกรรมชั่ว เขาสอนกันอยู่ก่อน แต่ท่านพระพุทธเจ้าก็สอนกรรมอีกอย่างหนึ่งคือ วิธีการเลิกกรรมเหล่านั้น วิธีการให้สิ้นกรรมเหล่านั้น เป็นวิธีในพุทธศาสนาซึ่งในหนังสือฝรั่งนั้นไม่มี แล้วเรื่อง อัตตา อนัตตา มันก็ไปกันใหญ่ ฮินดูมี อัตตาถาวร คือ ปรมาตมัน แต่พุทธศาสนา ไม่มีอัตตาชนิดนั้น พระนิพพานเป็นทางดับเย็นของสิ่งที่ร้อน คือ Quenching of the thirst หมายถึง การหยุด ของการกระหายของตัณหา นิพพานเป็นนิรันดรก็จริง คือกฎเกณฑ์อันนี้อยู่นิรันดร สภาวะนิรันดรถ้าหยุดกิเลสได้ และยังมีอีกหลายข้อ หน้าที่สุดท้ายของท่านๆทั้งหลายช่วยพระพุทธศาสนา โดยช่วยกันแก้ไขที่เชื่อ ที่เข้าใจ ที่สอนกันไปผิดๆ ต้องแก้ไขกันใหม่ และต้องสู้เพื่อความถูกต้องแก่พระพุทธศาสนา อาตมาได้จัดเตรียมสถานที่ฝั่งโน้น ไว้เป็นสวนโมกข์นานาชาติ เป็นที่สะดวกสำหรับพบปะศาสนานานาชาติเพื่อทำความเข้าใจให้ถูกต้องในพระพุทธศาสนา อยากฝากไว้ว่าเป็นหน้าที่สุดท้าย ช่วยกันปกป้องพระพุทธศาสนา ที่ถูกยักยอก ถูกกลืนไป ถือว่าเราได้ชำระตัวเองด้วย เพราะแต่ก่อนนั้น ศาสนาพราหมณ์มันมาก่อน มาสอนก่อน ฝังในจิตใจของบรรพบุรุษ นรก สวรรค์ นิพพาน นิรันดร เช่นนั้น แต่ศาสนาพุทธที่มาทีหลังก็ต้องมาแก้ มาล้างกันใหม่ พูทธศาสนาจึงจะถูกต้อง

หน้าที่ของเราเพื่อสนองคุณพระศาสนา และศาสนาจะคงอยู่หรือดับไป ก็เพราะพวกเราซึ่งเป็น พุทธบริษัททั้ง 4 ที่ควรทำความเข้าใจในตัวเองก่อน แล้วจึงสั่งสอนต่อไปทั่วโลกได้ ทั้งหน้าที่ของเราในด้านต่างๆ หน้าที่สืบทอดอายุพระศาสนา และก็ขอให้ประสบความสำเร็จ ถ้วนทั่วทุกข้อเทอญ ธรรมกถาที่กล่าวในรูปของการอนุโมทนาการทอดผ้าป่าและเป็นกุศลทาน ก็สมควรแก่เวลาแล้ว จึงขอจบแต่เพียงเท่านี้

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.