<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/16334" type="text/javascript"></script>

Lawrence of Arabia ย้อนอดีตดูเรื่องราวของ ลอว์เรนซ์แห่งอาเรเบีย ผู้เป็นตำนาน "ราชาแห่งทะเลทราย" กับการต่อสู้เพื่ออิสระภาพในตะวันออกกลาง ทั้งในหน้าประวิติศาสตร์และในบทภาพยนตร์ ผู้เขียน: ดาหาชาดา ชมแล้ว: 21,788 ครั้ง post ครั้งแรก: Wed 31 January 2007, 1:58 pm ปรับปรุงล่าสุด: Mon 5 February 2007, 10:58 pm อยู่ในส่วน: หน้าต่างโลก

ยิ่งลอว์เรนซ์รบไปมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นเท่านั้น เขารู้สึกว่าพวกอาหรับกำลังถูกหลอกใช้ หลอกให้เชื่อว่าเมื่อรบเติร์กชนะแล้วพวกเขาจะได้ปกครองตนเอง ซึ่งอังกฤษและฝรั่งเศสไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่นอน ยิ่งนานวันเขายิ่งรู้สึกเหมือนว่าเขาได้หลอกลวงผู้ที่เชื่อถือเขาสุดชีวิตจิตใจ

การรบที่สมรภูมิทาฟิเลห์ทำให้ลอว์เรนซ์ได้รับเลื่อนยศจากพันตรีเป็นพันโท ภายใต้การวางแผนและให้คำปรึกษาของเขา พวกอาหรับเสียรี้พลไปเพียง 25 ต่อ เติร์ก 400 คน ชัยชนะไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น ลอว์เรนซ์นั้นอ่อนล้าทั้งกายและใจ จากการฆ่าฟันกันในสงครามทะเลทรายที่เขาวางแผนและร่วมรบ (ความจริงน่าจะเป็นอ่อนล้าเพราะการต่อสู้กันภายในจิตใจของเขา มากกว่าระหว่างความกระหายเลือดที่ค้นพบใหม่ และสิ่งที่เขาเชื่ออยู่เดิม) ปี 1918 เขาขอถอนตัวจากตำแหน่งที่ปรึกษาของกองกำลังกู้ชาติอาหรับ แต่ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว สถานการณ์สุกงอมเกินกว่าจะทำเช่นนั้น และลอว์เรนซ์ก็สำคัญต่อกองกำลังกู้ชาติอย่างยิ่งยวด

ในปีนั้นเอง พวกเติร์กถูกตีถอยร่นจากที่มั่นทุกแห่งในคาบสมุทรอาหรับ พลเอกอัลเลนบีตัดสินใจจะรุกเข้าดามัสกัส ซึ่งเคยเป็นเมืองหลวงของพวกอาหรับเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว ในยุทธภูมิเมกิดโดอันมีชื่อเสียง อัลเลนบีได้รับชัยชนะ พวกเติร์กหนียะย่ายพ่ายจะแจจากเขตจอร์แดน สู่อัมมานแล้วก็ดามัสกัส ขณะเดียวกันลอว์เรนซ์และไฟซาลก็เข้าตีดีรา เมืองแห่งความเจ็บปวดของลอว์เรนซ์ และเป็นเมืองผ่านของรถไฟที่จะเข้าสู่ดามัสกัสด้วย พวกเติร์กตั้งค่าหัวของลอว์เรนซ์เสียสูงลิ่ว เพื่อแก้แค้นสำหรับความพ่ายแพ้ที่ได้รับ ดังนั้นเขาจึงต้องมีบอดี้การ์ด คัดจากพวกอาหรับคอยห้อมล้อมอยู่ตลอดเวลา

ปลายปีเดียวกัน ที่ตาฟาส์ หมู่บ้านเล็กๆ ใกล้ดามัสกัส นายทหารเติร์กได้สั่งให้สังหารชาวบ้านอย่างทารุณ เพื่อระบายความแค้น ลอว์เรนซ์และกองกำลังผ่านมาจึงเกิดการสู้รบกันขึ้น เป็นศึกครั้งเดียวที่ลอว์เรนซ์บอกกองทหารว่าไม่ต้องจับเป็น พวกทหารอาหรับโถมเข้าใส่เติร์กด้วยความชิงชังและโกรธแค้น ผลคือไม่มีทหารเติร์กคนใดมีชีวิตรอด นี่เป็นครั้งเดียวที่ความกระหายเลือดและความชิงชังมีอำนาจเหนือลอว์เรนซ์


ภาพจากภาพยนตร์ Peter O'Toole แสดงเป็นลอว์เรนซ์

ลอว์เรนซ์กำหนดแผนการขึ้นเองในใจ หากว่าเขาเข้าเมืองดามัสกัสได้ก่อนใคร และสถาปนาไฟซาลขึ้นเป็นประมุชาติอาหรับในเขตซีเรียอย่างเป็นทางการแล้วไซร้ พันธมิตรอื่นๆอาจจะไม่ฉวยโอกาสยึดดินแดนอาหรับหลังสงครามเลิก

เมื่อตีดามัสกัสได้ ลอว์เรนซ์ลิ่วเข้าเมืองเลยทีเดียว อย่างไรก็ตามก็ยังช้ากว่ากองกำลังอาหรับกลุ่มหนึ่งที่มีผู้นำชื่อ ซาอิด และคาดีร์ ซึ่งลอว์เรนซ์ชิงชังอย่างยิ่งเพราะคิดว่าสองคนนี้หักหลังเขาที่ดีรา ลอว์เรนซ์ตั้งคนของตัวเองเป็นผู้ว่าการดามัสกัสแทนซาอิด หลังจากนั้นก็ได้เปิดเมืองให้กองกำลังอาหรับทั้งหมดเข้ามาเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย เพราะทั้งเมืองตกอยู่ใต้สภาพวุ่นวายจากการปล้นสะดมและความขัดแย้งทางการเมือง

วันที่ 3 ตุลาคม อัลเลนบีและไฟซาลมาถึงเมือง ทั้งสองได้พบกัน มันเป็นการพบกันครั้งประวัติศาสตร์ แต่ไม่น่าสนุกเอาเสียเลยสำหรับไฟซาล อัลเลนบีบอกเจ้าชายว่า ภายใต้ข้อตกลงที่อังกฤษทำกับฝรั่งเศสนั้น หลังจากที่ไล่เติร์กออกไปได้ ซีเรียจะเป็นเขตอิทธิพลของฝรั่งเศส เจ้าชายไฟซาลสามารถปกครองดินแดนแถบนี้ได้ แต่ต้องอยู่ภายใต้การดูแลของฝรั่งเศส นอกจากนี้อาหรับยังไม่สามารถเรียกร้องสิทธิ์เหนือเลบานอน และปาเลสไตน์ได้ด้วยว่าอังกฤษและฝรั่งเศสได้แบ่งกันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ลอว์เรนซ์เสียใจมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาออกจากดามัสกัสกลับอังกฤษในคืนนั้นเลย ลอว์เรนซ์กลับถึงลอนดอนเมื่อวันที 24 ตุลาคม 1918 สิบแปดวันหลังจากการลงนามสงบมหาสงครามที่มีผู้ล้มตายนับล้านครั้งนี้ แต่สำหรับลอว์เรนซ์แล้ว สงครามยังไม่สงบจนกว่าอาหรับจะได้เอกราช ในช่วงเวลาสามปีนับจากนี้ ลอว์เรนซ์ทุ่มเทเวลาเพื่อจะโน้มน้าวสภาให้เห็นด้วยกับเขาเรื่องอิสรภาพของอาหรับ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขามิสามารถทำได้ด้วยอาวุธเมื่อครั้งรบอยู่ในทะเลทราย

เขาได้เข้าไปรายงานต่อหน้ากรรมาธิการตะวันออกซึ่งอยู่ภายใต้คณะรัฐมนตรีสงคราม เกี่ยวกับสถานการณ์ในตะวันออกกลาง พร้อมกันนั้นเขาก็ได้เสนอทฤษฏีของเขาไปด้วย นั่นคือการให้อำนาจแก่ลูกชายคนต่าง ๆของฮุสเซน อับดุลลาจะได้แบกแดดและเมโลไปเตเมียตอนล่าง เซอิดจะได้เมโลโปเตเมียตอนบน และไฟซาลจะครองซีเรีย

เขาได้เข้าเฝ้ากษัตริย์แห่งอังกฤษ เพื่อรับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ลอว์เรนซ์ได้กราบทูลพระองค์อย่างสุภาพว่าเขามิอาจรับได้ เพราะกษัตริย์แห่งอังกฤษได้ผิดสัญญากับเจ้าชายแห่งอาหรับ ตลอดเวลาที่เขาอยู่ที่นั่นเขาทำทุกอย่างใต้พระนามของพระองค์ ... ลอว์เรนซ์ปล่อยให้กษัตริย์แห่งเกาะอังกฤษถือกล่องเครื่องราชย์เก้อ พระองค์ทรงเล่าให้คนอื่นฟังภายหลังว่า "(ขณะฟังเขาว่า)...ฉันก็ถือกล่องค้างเติ่งอยู่ตรงนั้น"

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน