สารบัญ
หน้าที่ 2 - เลือกโลกด้วยปัญญา
เราต้องรู้จักทำให้ไม่เกิดกิเลส หรือหยุดกิเลสที่จะเกิดขึ้น ดังนั้นต้องมีความฉลาดเพียงพอที่จะควบคุม ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ เมื่อกระทบอะไรเข้าแล้ว อย่าให้มันโง่ ให้มันฉลาด รู้ทันว่า มันเป็นอย่างนั้นเอง สวยจะขาดใจ ก็เป็นเช่นนั้นเอง น่าเกลียดเหลือประมาณ ก็เป็นเช่นนั้นเอง เราอยากจะชิม จะลองก็ได้ แต่อย่าไปหลงกับมัน หรือไม่ต้องไปชิม ไม่ต้องไปลองก็ได้ให้เสียเวลา จะได้ไม่หลง ไม่จมลงไปในโลก และไม่ต้องหนีโลก แต่จงอยู่กับโลกด้วยชัยชนะ เดี๋ยวนี้มีอยู่สองอย่าง พอชอบใจก็หัวเราะ ไม่ชอบใจก็ร้องไห้ ไม่ต้องหัวเราะและร้องไห้ นี่ถึงเรียกว่า รู้ธรรมะในพระพุทธศาสนาเพียงพอ มองเห็นสิ่งทั้งหลาย มันเป็นเช่นนั้นเอง ถ้ามารัก แล้วไปรัก ก็เกิดกิเลสแบบรัก จงมีสติปัญญาไม่ให้เกิดกิเลสเหล่านี้ เรื่องนี้ขอให้จำว่า จงทำงานการทุกอย่างด้วยสติปัญญา อย่าอยู่ด้วยความหวัง ตามที่ครูสอนเด็กๆ ให้อยู่ด้วยสติปัญญา ถ้าอยู่ด้วยความหวัง ก็เหมือนกับอยู่ด้วยกองไฟ แล้วพอไปหวัง ก็ผิดหวังทันที อยู่ด้วยสติปัญญาดีกว่า และมันจะถูกต้องเองในทุกระดับ ไม่มีอะไรเผาให้เร่าร้อน ถ้ามีความหวัง ทะเยอทะยาน ก็เหมือนลงมือเผาตัวเอง ก่อนได้ก็ร้อน ได้มาก็ร้อน ได้อยู่ก็ร้อน เก็บไว้ก็ร้อน กินเข้าไปก็ร้อน เพราะว่ามันโง่ ไม่มีสติปัญญา ไปเกี่ยวข้องกับสิ่งเหล่านั้น ใช้ปัญญา แล้วมันจะถูกต้อง แล้วพอใจ มันก็จะเป็น โลกุตร คือเหนือโลก ไม่มีทุกข์ จิตไปถึงนั่นแล้วกิเลสเกิดไม่ได้ ความทุกข์เกิดไม่ได้ ฉะนั้นอย่ากักขังจิตกับความโง่ ความหวัง อะไรอย่างนี้อีก ตามเท่าทันความจริงว่า
ทุกสิ่งอย่าไปยึดมั่นถือมั่นจะหมายว่าตัวกูของกู แล้วมึงจะเจ็บปวด ยิ่งกว่าอสรพิษกัด
หวังว่าเราที่เป็น
พุทธบริษัท หรือไม่เป็นพุทธบริษัทก็แล้วแต่ เราที่เป็นมนุษย์ไม่ควรใช้ชีวิตอย่างเป็นทุกข์ ยิ่งถ้าเป็นพุทธบริษัท แล้วเป็นทุกข์ด้วย ยิ่งเสียชื่อ เสียเกียรติ อย่าให้ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ มาจูงจมูกเรา ให้เราจูงจมูกมัน ควบคุมไว้อย่างถูกต้อง อย่าให้มันจูงเราไปสู่สิ่งสวยงาม เพลิดเพลิน เอร็ดอร่อย ที่หลงกันทั้งโลก ไม่สนใจเรื่องอื่นแล้ว มีสติปัญญาเท่าไร ก็คิด ผลิต สร้าง ในสิ่งที่ยั่วยุกิเลส ตัณหา ที่แปลกขึ้น ที่ไม่ซ้ำเก่า ผลิตแปลกๆ จนทนไม่ได้ ต้องซื้อใหม่ทุกที แล้วกลายเป็นว่าติดในสิ่งที่จะมาทำลายโลกมากขึ้นๆ อีกทางหนึ่ง สู้อุตส่าห์หาเงินมากๆ เพื่อไปซื้อสิ่งเหล่านี้ เป็นสิ่งฟุ่มเฟือย ไม่จำเป็น ทั้งชาวไร่ ชาวนา ก็มีสิ่งฟุ่มเฟือย เครื่องใช้ที่ไม่จำเป็น ทางนู้นก็ผลิตให้มากขึ้น ทางนี้ก็หาเงินเตรียมไว้ ทั้งสองฝ่ายก็หลงกันไป ทีนี้ผลมันไปไกลกว่านั้น มันจะพวกหนึ่งที่ต้องการจะครองโลก เขาจึงละเมิดของผู้อื่น เกิดเป็นการฉ้อฉล ขโมย จี้ปล้น จนกลายเป็นสงคราม สงครามมากขึ้นในโลก หาความสงบสุขไม่ได้ อย่างนี้มันน่าอาย น่าอายอะไร น่าอายสัตว์เดรัจฉาน สัตว์เดรัจฉานไม่ได้ทำสงครามมากเหมือนคน แล้วมันก็ไม่ได้มีกิเลสลึกซึ้งเหมือนคน
ในคนมีกิเลสมาก เพราะมีปัญญามาก แต่ไม่ใช้สติปัญญาที่ถูกต้อง ยิ่งฉลาดมาก ยิ่งตามใจกิเลสได้มาก อย่างนี้ไม่ใช่ปัญญาที่แท้จริง
ปัญญาที่แท้จริงคือ ปัญญาที่ไม่ให้ตกเป็นทาสของสิ่งใดๆ มีจิตใจเป็นอิสระอยู่เสมอ เป็นพุทธบริษัท เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานอยู่เสมอ ขอให้คำนึงถึงพุทธบริษัท พระพุทธเจ้าเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ได้โปรดสั่งสอนสัตว์ ให้เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ตามพระองค์ แล้วโลกจะเป็นสันติสุข เดี๋ยวนี้โลกเจริญทางวัตถุไปมาก ถ้าเรียกความนิยมไปทางวัตถุนั้นหาตัวง่าย แต่เจริญทางสงบ ทางศาสนานั้นหายาก ดังนั้นมันจึงมีปัญหาทั่วโลก และพร้อมที่จะทำลายล้างกัน ขอให้พวกเรายืนยัน ต่อต้าน ดึงโลกไว้ในทางที่ถูกต้อง อย่างปลอดภัย อย่างแจ่มแจ้งว่า เราอยู่ในโลกชนิดไหน อยู่ในโลกอะไร สามารถสร้างโลกที่อยู่แล้ว จิตใจสะอาด สว่าง สงบ เย็น เป็นนิพพาน เดี๋ยวนี้ก็อยู่ได้ด้วยนิพพานชั่วคราว กิเลสไม่เกิดเป็นคราวๆ ก็เย็นเป็นคราวๆ ก็ไม่ตาย ถ้ากิเลสเผาตลอดเวลา ก็ตาย
ขอให้เชื่ออย่างหนึ่งว่า
ชีวิตสามารถเติมธรรมะลงไปได้ ตลอดเวลาที่ชีวิตยังไม่เต็ม ก็สามารถเติมลงไปได้ คือการประพฤติ ปฏิบัติถูกต้องต่อธรรมชาติ ให้เติมอย่างนี้ ชีวิตก็จะมีธรรมะมากขึ้น ธรรมะนี้ก็จะไม่ทำให้เกิดกิเลส ทำให้ชีวิตถูกต้อง เรียกว่า ธรรมะชีวี มีชีวิตเป็นธรรมะ แล้วพอใจในชีวิต ทำหน้าที่ของตน หน้าที่คือ ธรรมะ ที่ทำให้รอด สนุกกับหน้าที่ อย่าให้เป็นคนที่ไม่มีหน้าที่ มันจะคดโกง เพียงแค่ทำหน้าที่ของตน บ้านเมืองก็จะหมดปัญหา อยากจะพูดเป็นตัวอย่างว่า ตั้งต้นที่คน ชาวไร่ ชาวนาก็ทำหน้าที่ พ่อค้าก็ทำหน้าที่ ข้าราชการก็ทำหน้าที่ มันก็จะไม่คดโกง เพราะหน้าที่ไม่ใช่ให้คดโกง หน้าที่คือทำให้ถูกต้องและสุจริต ไม่คดโกงเวลา ไม่คดโกงเงิน ถ้ากรรมกร ก็ขอให้ทำงานสนุก ไม่คดโกง แล้วเงินก็เหลือ อย่าเอาไปกินเหล้า ใช้จ่ายอบายมุข คนชั้นต่ำสุด ก็ทำหน้าที่นั้นไป อีกไม่นานก็พ้นจากตรงนั้น สูงต่อไปกษัตริย์ก็ทำหน้าที่ เทวดาก็ทำหน้าที่ ถ้าไม่ทำ หรือละเลย หน้าที่ก็ตายทั้งนั้นแหละ
ทุกคนในระดับคนก็ทำหน้าที่ ทีนี้ดูในระดับสัตว์เดรัจฉานก็ต้องทำหน้าที่ ช้าง ม้า วัว ควาย ก็ทำหน้าที่ ใช้งานได้อย่างดี ลิงที่ขึ้นมะพร้าว ก็ขอให้ทำหน้าที่ของลิง อย่าเป็นลิงคดโกง ถ้าลิงตัวนั้นทำหน้าที่อย่างจริงๆ มันขึ้นมะพร้าวได้ตั้ง หกร้อยลูก อาตมาเคยถาม แม้แต่ลิงที่เล่นละคร ก็ต้องทำหน้าที่ แปลว่าแม้แต่สัตว์เดรัจฉานก็ต้องทำหน้าที่ โลกจึงจะสงบสุข ไม่มีปัญหา เดี๋ยวนี้คนไม่ค่อยทำหน้าที่ ไม่มีความรู้ ก็ไม่ทำหน้าที่ คอยแต่จะปล้น จะคอรัปชั่น ไม่ต้องทำอะไร หรือทำน้อยๆ แต่อยากได้เงินมากๆ ซึ่งที่เรียกว่า การคดโกงมันยังมีมากเกินไป มีคนที่ทำอะไรไม่เป็นมากเกินไป มันก็เลยเป็นปัญหา มีคนที่เป็นแต่ภาระต่อสังคมมากขึ้นๆ แล้วมันจะเจริญได้อย่างไร ถ้าทุกคนทำหน้าที่ ภาระจะไม่มี ประเทศชาติก็จะไม่ขาดดุลการค้าแม้สตางค์เดียว นี่ขอให้เห็นว่าธรรมะคือหน้าที่ หน้าที่คือธรรมะ ธรรมะคือสิ่งเดียวที่จะทำให้รอด ศาสนาอื่นจะว่าพระเจ้าจะช่วยให้รอด ก็ตามใจเขา แต่ว่าธรรมะคือพระเจ้าที่จะช่วยให้รอด แค่ทำหน้าที่ก็พอใจแล้ว ไม่ว่าหน้าที่เล็ก หรือหน้าที่ใหญ่ เป็นธรรมะเหมือนกันหมด ไม่ว่าผู้ทำจะอยู่ในสถานะที่ต่างกัน ดังนั้นอย่าดูถูกพวกที่เขาดูถูกกัน เมื่อมีความรักกันอย่างนี้ มันก็ไม่เบียดเบียน มีการช่วยเหลือกัน ให้ทุกคนได้ทำหน้าที่ แล้วทุกคนก็จะอิสระ รอดจากปัญหา ความทุกข์ เรามาสร้างโลกชนิดนี้กันดีกว่า สร้างโลกที่ไม่มีปัญหา ทุกคนทำหน้าที่ขยันขันแข็ง ทุกคนรักกัน ในฐานะเป็นเพื่อนเกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกัน นี่คือความหมายของโลกพระศรีอารย์ เป็นอย่างนี้ ที่มีแต่ความรัก ความเมตตา ไปหมดทุดแห่ง ธรรมะมีเมื่อทำหน้าที่ อย่ามานั่งสั่นเซียมซี บวงสรวง อ้อนวอน อยู่ในโบสถ์ ที่นั่นไม่มีธรรมะ พูดอย่างนี้บางคนไม่ชอบ แต่ความจริงมันเป็นอย่างนั้น ทำหน้าที่อย่างถูกต้อง
คำว่าถูกต้องคือมีประโยชน์กับทุกฝ่าย ไม่ลึกลับอะไร
เอาเป็นว่าอาตมาได้กล่าวธรรมะปฏิสันถาร แด่ท่านทั้งหลายอันพอสมควรแก่เวลาแล้ว ขอให้กำหนดจดจำลงไป พอจะใช้ประโยชน์อะไรได้ก็ลองดูก่อนก็แล้วกัน ไม่ใช่ว่าจะต้องไปทำทันที ให้คิดดู แล้วลองทำดูก่อน ถ้าทำได้จริงๆ ก็เอาจริง ปฏิบัติจริง ถือจริง แล้วจะมีประโยชน์อย่างยิ่ง อาตมาขอแสดงความยินดีการมาของท่านทั้งหลายสู่สถานที่นี้อีกครั้งหนึ่ง อย่างน้อยก็ถือว่า เป็นการพบปะเพื่อนมนุษย์ที่เกิด แก่ เจ็บ ตาย อย่างเดียวกัน ขอให้รู้วิธีที่จะเอาชนะความเกิด แก่ เจ็บ ตาย ให้สิ่งเหล่านั้นเป็นของที่ไม่มีฤทธิ์ มีเดชอะไร ให้หัวเราะเยาะ แล้วเห็นเป็นเช่นนั้นเอง แล้วจิตไม่รับสิ่งเหล่านั้นมาเป็นทุกข์ นี่เรียกว่าอยู่โลกอื่น และอยู่เหนือโลกไปแล้ว
ขอให้มีความเจริญงอกงาม ตามหน้าในทางแห่งของพระพุทธศาสนา แล้วมีสุขอยู่ทุกทิวาราตรีกาลเทอญ
*หมายเหตุ
งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา
ยังไม่มีความเห็นเพิ่มเติม
