<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/17812" type="text/javascript"></script>

ยัยตัวร้าย กับ นายแสบซ่าส์ 1 - 2 ยัยตัวร้าย กับ นายแสบซ่าส์ 1 - 2 กลับมาแล้วคร้าบ กลับมาพร้อมกับความสนุก[น้อยนิด] และพล็อตเรื่องที่ดีเลิศ[จิงรึ] ฮ่าๆๆๆ ติดตามได้เร้ยยย คลิ๊ก!!! Ps.บทที่ 2 ภาค 2 อัพแล้ว ผู้เขียน: ยูมินวอน ชมแล้ว: 84,979 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 16 February 2007, 5:29 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 10 January 2008, 11:28 pm อยู่ในส่วน: เขียนไม่จำกัด, นิยายรัก, vนิยาย, บันเทิง, พักผ่อนหย่อนใจ

อ่าฮะ ใช่เลย......ดูเหมือนตอนนี้พยาบาลคนนั้นอารมณ์เสียแล้ว.......ดูท่าว่าจะไม่มาหาผมเพื่อป่วนผมแล้ว

ผมเริ่มลุกขึ้นออกจากเตียง......เวลานี้แล้วสินะที่ผมต้องวิ่ง


ผมวิ่งตรงไปที่ประตูและวิ่งไปที่ห้องของพอลลีนก่อนที่พยาบาลคนนั้นจะรู้......ไม่งั้นผมอดแน่เลย

พอไปถึงที่นั่นผมก็ไม่รอช้าบิดลูกบิดประตูเข้าไปทันที

ผมเดินไปหาเธอด้วยอาการกระหืดกระหอบเล็กน้อย.....เธอเอ่ยปากถาม


“ไปทำอะไรมาเนี่ย......เหงื่อโชกมาเลยนะ.....”

“แฮก ”

“อย่าบอกนะ......ว่านายวิ่งมาน่ะ ”


ตอนนี้ผมไม่สามารถตอบคำถามเธอได้อีก.....และผมรู้สึกว่ามีของเหลวไหลลงมาอาบบริเวรหน้าอกของผม........


พอลลีนทำสีหน้าตกใจ.....และเหมือนกับจะร้องไห้ออกมา


“ขอ.......ทะ......โทด...นา...นะ.....ที่ทำให้เธอรอ....ร้องไห้”


เสียงที่แหบพร่าของผมทำให้เธอสะอื้นมากขึ้น.......เธอปล่อยโฮอออกมาอย่างไม่อายใคร.......ตอนนี้สติของผมใกล้จะหมดไปอีกแล้ว......

ในที่สุด.......ทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำไปหมด.......





***********************************************************


***[พอลลีน]***




ทำไมเขาต้องทำเป็นแบบนี้ด้วยนะ .......ทำไมเขาต้องเจ็บตัวด้วย.......ถ้าฉันสามารถเจ็บแทนเขาได้ฉันคงจะทำไปแล้ว......ตอนนี้ฉันร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร......ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา......แต่เสียงนั้นแผ่วเบามาก......ตอนนี้ฉันได้ยินเพียงเสียงหัวใจและเสียงสะอื้นของตัวเองเท่านั้น


เอเธนส์วิ่งมาที่ฉันและแบกบีมขึ้นหลังและพาไปส่งหมอทันที.......คงเหลือไว้แต่ฉันที่นั่งร้องไห้โดยไม่สนใจอะไรอยู่ในห้องคนเดียว.........นายอย่าเป็นอะไรไปอีกนะ





***********************************************************


***[เอเธนส์]***



ตอนนี้ผมนั่งรอผลว่าบีมจะเป็นยังไงบ้าง..........ผมยังคงเป็นห่วงคนที่อยู่ในห้อง........ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง

ผมนึกถึงตอนที่ผมมีความสุขที่จะได้รักเธอ........ชอบเธอ........และคิดถึงเธอเสมอ..........

แต่ตอนนี้คงถึงเวลาที่ผมจะตัดใจแล้วสินะ............

ผมเดินตรงดิ่งไปที่ห้องพอลลีนทันที.......ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ........ถ้าเธอเห็นคนที่เธอรักนองเลือดกับตาตัวเอง........ถ้าเป็นผมๆคงช็อคไปแล้วล่ะ

ผมเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งผมชนกับผู้หญิงคนนึง


“โอ๊ย ”


เสียงอุทานของเธอทำให้ผมต้องรีบลุกขึ้นเพื่อขอโทดเธอเป็นการใหญ่


“ขอโทดนะคับ”


ผมก้มหัวลงเพื่อขอโทดเธอ......


“อืมๆๆๆ....ไม่เป็นไร”


เธอพูดปัดๆ......ว่าไปแล้วน้ำเสียงของเธอคุ้นๆเหมือนกันนะเนี่ย
ผมเงยหน้าขึ้นมาจ้องตากับเธอและมองใบหน้าที่เรียวเป็นรูปไข่ของเธอ.....ผมหยิกเป็นลอนเล็กน้อย....ตาดำขลบ......ผิวขาวเหมือนกับหิมะ.......ใบหน้าสะสวย......

เธอก็จ้องผมอย่างไม่วางตาเหมือนกัน......


“นาย.......ใช่เอเธนส์รึป่าว”

“เอ่อ....คับ.....แล้วเธอใช่......เอ่อ.....แจนรึป่าว”

“ใช่ ดีใจจังที่ได้เจอกันอีก”


เธอยิ้มให้ผม......รอมยิ้มเธอสดใสมากๆเลย.......ทำเอาผมใจเต้นเลยนะเนี่ย

เธอเป็นเพื่อนกับผมตอนที่ผมอยุ่ ม. 1 ที่ญี่ปุ่น......แต่ผมก็ได้ย้ายมาอยู่ที่อเมริกาตอนม. 2 เพื่อต่อ ไฮสคูลที่นั่น..........เธอเป็นเพื่อนผู้หญิงที่สนิทกับผมที่สุดในตอนนั้นเลยก็ว่าได้


“เออ......ว่าแต่นายมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

“อ๋อ....พอดีเอมาเยี่ยมเพื่อนอ่ะ.....”

“อ้าววว.....ทำไมที่ปกแขนเสื้อนายมีเลือดล่ะ ”

“พอดีว่า....%$#@&(&)_+|)(*&(()_)($%^*)?<^&)$@+-/*/-/**(&@@#$^*)บลาๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“เค้าคงรักกันมากเนอะ.......ว่าไปแล้วอยากมีผู้ชายทุ่มเทให้แบบนี้จัง”

“..........”

“แล้วเพื่อนนายคนนั้นอยู่ห้องไหนอ่ะตอนนี้”

“ห้อง 974 น่ะ”

“อ้าวเหรอ......อยู่ห้องถัดจากเพื่อนแจนแค่ 2 ห้องเอง.....เพื่อนแจนอยุ่ห้อง 977 น่ะ”

“งั้นไปพร้อมกันเลยก็ได้นี่”

“เดี๋ยวแจนขอไปเยี่ยมและทำความรู้จักกับเพื่อนเอได้ป่าวอ่า......เพิ่งมาจากญี่ปุ่นไม่ค่อยมีเพื่อนเลย”

“ได้สิ”

ผมพาเธอไปหาพอลลีนที่ห้องทันที.......ตอนนี้พี่พอล.....เฟลีน....และบาสอยู่ในห้องด้วย.....ตอนนี้พอลลีนคงสบายใจขึ้นแล้วมั้ง......หยุดร้องไห้แล้วนี่นา


“เป็นไงบ้างลีน.....สบายใจขึ้นรึยัง”

“อืม.....สบายใจขึ้นเยอะแล้วล่ะ”

“หูย~จนกว่าจะหยุดร้องไห้นะ.....พี่ปลอบเกือบตายแหนะ”


เสียงพี่พอลแทรกขึ้นและตามมาด้วยเสียงหัวเราะของใครหลายๆคน......รวมทั้งผมและแจนด้วย.....ยกเว้นพอลลีน

พอลลีนทำหน้างอนๆเล็กน้อยแล้วปาหมอนใส่หน้าพี่พอลเต็มๆ......หุหุ......แล้วก็ยังมีเสียงหัวเราะตามมาเช่นเคย....ยกเว้นพี่พอลที่ทำหน้าบูดหน้าเบี้นวอยู่คนเดียว.....


“ถ้ามีเค้ามาหัวเราะด้วยอีกคน......คงจะดีกว่านี้ซินะ.....”


ทุกคนเริ่มเศร้าขึ้นมาทันที.......


“ไม่เป็นไรหรอกน่ายัยลีน......ไอ้บีมมันไม่เป็นอะไรหรอก......อีกอย่างมันถึกจะตาย.....แล้วมันก็ไม่ยอมตายหรอกตราบใดที่มันไม่ได้บอกรักแกอย่างเป็นทางการน่ะ”

“ใช่ๆ.......บาสก็ว่างั้นแหละ......บาสอยู่กับบีมมาตั้งแต่เด็กรู้นิสัยบีมดีอยู่แล้ว......ไม่ต้องเป็นห่วงน่า”

“อืมๆ.....พี่ก็ว่างั้นแหละนะ........บีมน่ะถ้ายังไม่ได้อะไรดั่งใจอยากเค้าก็ไม่ยอมหรอก....เชื่อพี่เหอะ”


พอลลีนยิ้มขึ้นมาทันที......แต่ในแววตาของเธอยังคงความเศร้าอยู่เหมือนเดิม




***********************************************************
มาอัพตามคำเรียกร้องแร้วนะคะ

แล้วยูได้เพิ่มพื้นที่เนื้อหาให้มากขึ้นกว่าเดิมด้วย......จะได้อ่านอย่างจุใจเหมือนเดิม

เพราะตอนแรกๆเนื้อหาของยูเนี่ยจะเยอะมากและเริ่มลดลงมาเรื่อยๆเพราะว่ามีงานต้องทำอ่ะค่ะ......เนื้อหาเลยน้อยลง

แต่เพราะคำแนะนำของผู้อ่านยูเลยเพิ่มเนื้อหาให้เยอะเหมือนเดิมแต่ก้ออาจไม่ทำเดิมนะคะ

ส่วนอิมเมจของแจนดูได้ที่คอมเม้นท์ค่ะ

ร๊ากคนอ่าน&คนเม้นท์ที่ซู๊ดดดดดดดดดด

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน