<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/17812" type="text/javascript"></script>

ยัยตัวร้าย กับ นายแสบซ่าส์ 1 - 2 ยัยตัวร้าย กับ นายแสบซ่าส์ 1 - 2 กลับมาแล้วคร้าบ กลับมาพร้อมกับความสนุก[น้อยนิด] และพล็อตเรื่องที่ดีเลิศ[จิงรึ] ฮ่าๆๆๆ ติดตามได้เร้ยยย คลิ๊ก!!! Ps.บทที่ 2 ภาค 2 อัพแล้ว ผู้เขียน: ยูมินวอน ชมแล้ว: 84,971 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 16 February 2007, 5:29 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 10 January 2008, 11:28 pm อยู่ในส่วน: เขียนไม่จำกัด, นิยายรัก, vนิยาย, บันเทิง, พักผ่อนหย่อนใจ

“ว่าแต่.....พาใครมาอ่ะเอ.....แบบว่าขอโทดนะที่ไม่ได้ทัก....พอดีไม่สังเกตเห็นอ่า.....ขอโทดจริงๆ”


พอลลีนกว่าวพร้อมกับยิ้มให้กับแจนเล็กน้อย


“ไม่เป็นไรค่ะ....”


แจนก้มหัวลงอย่างถ่มตัว.....นิสัยยังไม่เปลื่ยนเลยแฮะ.....ชอบเกรงใจคนอื่นตลอดเลย


“ค่ะๆ...ว่าแต่ชื่ออะไรเหรอ.....หน้าตาดูคล้ายคนญี่ปุ่นจังนะ”

“พอดีเป็นลูกครึ่งไทย – ญี่ปุ่นอ่ะค่ะ.....คุณพ่อเป็นคนไทย.....คุณแม่เป็นคนญี่ปุ่น....”

“ค่ะ.....ดีจังเลยนะคะ.....แล้วเป็นแฟนกับเอเหรอ.....”


พอลลีนพูดประโยคนี้จบแจนก็หน้าแดงเป็นการใหญ่เลยทีเดียว......เห็นแล้วน่าจับหอมแก้มซะ
เฮ้ย ผมคิดอะไรออกไปเนี่ย.....


“เอ่อ....ไม่ใช่แบบนั้น ...แบบว่าเป็นเพื่อนสนิทกันตอน ม. 1 อ่ะคับ”

“ค่ะๆเข้าใจแล้ว.....แล้วทำไมคุณแจนมาที่นี่ล่ะคะ...”

“พอดีเพื่อนแจนเค้าเป็นโรคประจำตัวน่ะค่ะ....เลยมาเยี่ยมซะหน่อย”

“ถ้าคุณแจนยังไม่ไปเยี่ยมเพื่อนก็ไปตอนนี้เลยก็ได้ค่ะ.....เดี๋ยวจะรบกวนและเสียเวลาคุณแจนป่าวๆ”

“ค่ะๆอีกอย่างพอลลีนไม่ต้องเรียกแจนว่าคุณก็ได้นะคะ....แจนรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้”

“ค่ะ....ได้”

“งั้นแจนไปก่อนนะคะ”

“ให้เอไปส่งป่าว....”

“เอ่อ.....ไม่เป็นไรหรอก....ไปเองได้น่า”

“เอาน่า....เดี๋ยวเอไปส่ง”

“อืมๆ.....ไปส่งก็ดีเหมือนกัน...”

“แหม สวีทกันจังนะ”


พี่พอลเริ่มเซวผมขึ้นมาทันที.....แจนหน้าแดงก่ำเลยอ่ะ....ส่วนผมน่ะเหรอ....หน้าแดงยิ่งกว่า....

ผมจับมือแจนและพาแจนออกมาจากที่นั่นทันที.....ไม่งั้นพี่พอลได้สังเกตแน่ว่าผมหน้าแดงอ่ะ


ผมพาแจนไปที้ห้องของเพื่อนแจนทันที.....เคาะประตู...และเดินเข้าไปทันที

ผมก้มหัวทุกๆคนที่อยู่ในห้องนั้น......แจนก็ทำเช่นเดียวกันกับผม


“พาใครมาอ่ะแจน........แฟนเหรอ?”

“เอ่อ.....ไม่ใช่อ่ะ.....เพื่อนกันตอนม. 1 อ่ะ”

“เหรอ......จีบได้ป่ะ.....”


“-___-” >>>สีหน้าของผมและแจน
“^___^”>>>สีหน้าของเพื่อนแจน


“ล้อเล่นน่า.........พูดเล่นๆเอง”

“เอ่อ...ครับ”

“ว่าแต่ชื่อไรเหรอ.......”

“ชื่อ เอเธนส์ ครับ.....เรียกง่ายๆว่า เอก็ได้ครับ”

“อืม....ชื่อเพราะดีนะ......$*%&#$#%^*))(*%%$#*(^#^#Z!&@บลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”


พวกเพื่อนๆของแจนเริ่มถามผมมากขึ้น.......ถามๆๆๆๆๆๆผมมาเรื่อยๆ.....ผมก็มีหน้าที่แค่ตอบคำถามอย่างเดียว.....แต่ว่าผมลืมไปว่าในมือของผมยังจับมือของแจนอยู่ไม่ปล่อย.....ส่วนแจนก็เงียบอย่างเดียว

จนกระทั่งมีคำถามนึงที่เพื่อนแจนผมถามมา........


“เคยคิดจะจีบแจนอ๊ะป่าวอ่ะ.........”

“เอ่อ......ไม่รู้สิครับ........”


ผมตอบคำถามนี้อย่างอายๆ......แต่ในมือยังจับมือของแจนไม่ปล่อย


“งั้น......ผมขอตัวก่อนนะครับ.....พอดีมีธุระอ่ะครับ”

“ค่ะๆได้”

“ผมลานะครับ”

ผมโค้งตัวให้ทุกคนก่อนที่จะเดินออกมา


“แล้วเจอกันนะ....”


ผมกระซิบเบาๆที่หูของแจน......เธอพยักหน้านิดๆเพื่อแสดงคำตอบ

แจนยัดกระดาษเล็กๆในมือผม.....และเดินมาส่งผมที่หน้าห้อง


“บาย”


แจนเอ่ยกับผมก่อนที่จะเข้าไปในห้อง.....


ผมเดินไปที่ห้องของบีม.....ตอนนี้บีมนอนนิ่งอยู่บนเตียง......ผมเดินเข้าไปหาแล้วก็เจอกับพยายามคนนึง

เธอส่งสายตาหยาดเยิ้มให้ผม.........

สันชาตญาน(ไม่รุว่าเขียนถูกรึป่าวนะ)ของผมบอกให้ผมหนี

ผมจึงก้าวขาออกมาอย่างรวดเร็ว.....

ผมเดินไปที่ห้องของพอลลีนเพื่อบอกลา......ขนาดผมกำลังจะไปแล้วพี่พอลยังล้อผมได้.....ล้อกันได้ทุกสถานการณ์จริงๆเลย....

ผมเดินไปที่รถสปอร์ตคันสีเทาบลอนต์ที่จอดอยู่ในโรงจอดรถที่ดูเป็นจุดเด่นเอามากๆ.......แสงแดดกระทบกับสีรถที่ดูไม่ซีดจางและสม่ำเสอมกันทั้งคัน......ความมันวาวของผิวรถที่เหมือนกับมีพลาสติกเคลือบเอาไว้


“ตืดดด~~…..ตืดดด~~”(เสียงโทรศัพน์สั่น)


“ฮัลโหล....”

“เอเหรอลูก”

“ครับแม่”

วันนี้เพื่อนแม่จะมาบ้านเราน่ะลูก....มาช่วยแม่เตรียมงานหน่อยนะ.......พอดีเพื่อนมามาเยอะมากๆเลยอ่ะจ้ะ.....เค้าเพิ่งบินมาจากญี่ปุ่น.......แม่เลยตัดสินใจว่าจะจัดงานเล็กๆวันี้อ่ะจ้ะ.....มาช่วยแม่ตอนนี้เลยได้มั้ย

“ครับ......”


เฮ้อ วันนี้เพื่อนคุณแม่จะมางั้นเหรอ.......ผมจะต้องรับสึกหนักอีกแล้วเหรอเนี่ย......เพื่อนแม่ผมทุกคนมักจะประกาศจับจองผมเอาไว้ว่าเป็นลูกเขย.......ผมอ่ะเบื่อจะแย่.....แต่ก็ต้องทำตามหน้าที่ของลูกที่ดี(เอิ๊ก~….เอเธนส์ช่างเพอร์เฟคอะไรเช่นนี้......)


“เอี๊ยดดดดดดดดดดด~”(เสียงจอดรถอ่ะค่ะ......ซาดิสเกินไปอ๊ะป่าวเนี่ย....)

ผมเดินเข้าไปในบ้านทันที......แต่ตอนนี้ในบ้านของผมมันเหมือนกับเป็นงานเลี้ยงรุ่นซะงั้นอ่ะ.....ไหนคุณแม่บอกว่างานเลี้ยงเล็กๆไง


“มาช่วยแม่จัดสวนหลังบ้านหน่อยสิเอ.....”

“คร้าบบบบบบบบบ”


ผมวิ่งไปที่สวนหลังบ้าน........นี่ในบ้านยังไม่พออีกเหรอ.....ที่สวนหลังบ้านยังมีเวทีตั้งตระง่านอย่างอลังการ......นี่แม่จะจัดการประกวดนางสาวไทยเหรอครับเนี่ย.......


“อ้าว.....คุณแม่บอกว่าจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆไม่ใช่เหรอคับเนี่ย”

“เอาไปเถอะน่าลูก.....ก่อนอื่มาช่วยแม่ออกแบบการตกแต่งเวทีก่อนนะ”

“ห๊ะ......ยังไม่พออีกเหรอครับคุณแม่......แค่นี้มันก็สวยแล้ว....”

“ก็วันนี้มันไม่ใช่งานเล็กๆนะลูก.....งั้นลูกไปหาอะไรทำรอแม่ก็ได้......เดี๋ยวแม่จัดการเอง”

แม่ผลักผมออกมาจากสวนหลังบ้านและไปส่งผมที่ห้องนอน......


“หาอะไรทำก่อนนะลูก.....ถ้ามาเรียกค่อยลงไปนะ”

“ครับ....”


ผมรับคำแม่ทันที.....ว่าไปแล้วเหนื่อย.....ขอนอนพักดีกว่า.....คืนนี้คงต้องเตรียมตอบคำถามซะแล้ว

ผมเดินไปเปิดโอมเทียร์เตอร์ที่ตั้งตระง่านอยู่ข้างๆทีวีจอแบนที่เข้าชุดกันอย่างลงตัว......ผมเปิดเพลงผมๆฟังและล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ......แบบนี้ซินะที่เค้าเรียกว่าพักผ่อนอย่างมีความสุขจริงๆ......ผมหลับตาลงและระลึกถึงเรื่องของผมและแจน......ตอนที่เราอยู่กันแค่ม. 1 หรือเรียกว่าจุดเริ่มต้นของวัยรุ่นนั่นเอง.......ผมกับเธอสนิทกันมาก.....และตอนนี้ผมมาคิดทบทวนเรื่องของวันนี้......ผมคิดถึงบรรยากาศที่เราได้คุยกัน....และแน่นอน.....ผมไม่หยุดคิดเรื่องที่ว่า.....ตอนที่ผมจับมือของเธอ.....หัวใจของผมมันเต้นไม่เป็นจังหวะเลย......

ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าและได้แตะกับบางอย่าง.......ผมล้วงมันออกมา.....

อ๋อ.....กระดาษชิ้นเล็กๆที่แจนให้มา.......ผมค่อยๆคลี่มันออกมาและมันเขียนเบอร์โทรศัพท์ของใครบางคน......ผมคิดว่าน่าจะเป็นของแจนนะ.....

ผมนึกได้แล้ว......นี่เป็นเพราะความทรงจำที่เชี่อมต่อระหว่างผมกับแจน......เราชอบสื่สารหาคนที่เราชอบ......ด้วยกระดาษ.......แต่......คนที่ชอบงั้นเหรอ......เป็นไปไม่ได้หรอก......แจนเค้าไม่ได้ชอบผมซะหน่อย......แต่ผมรู้สึกแปลกๆกับแจนยังไงม่รุสิ......แบบนี้เค้าเรียกว่า ‘รัก’รึป่าวนะ........ผมคิดแล้วผมก็รู้สึกแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ.....
ผมชอบแจนงั้นเหรอ........ชอบมาตลอดด้วย.....ตลอดเวลา 5 ปี.....ผมรักเธอมาตลอด....รึป่าวกันนะ...ในใจของผมไม่เคยลืมเธอ......แต่เพราะเวลาทำให้ความทรงจำของผมที่เกี่ยวกับเธอ.....เลือนลางหายไปเรื่อยๆ......



***********************************************************

วันนี้มาอัพแย้ววววววววววว......หวังว่าคงสนุกกันนะคะ......จาถูกใจคนอ่านอ๊ะป่าวววววว
บทต่อไปน่าจะได้อัพเร็วๆนี้แหละคร่า.....
จะสนุกถูกจัยคนอ่านอ๊ะป่าวอ่ะ.......ไม่ค่อยมั่นใจ.......
และต้องอำลาโลโก้เก่า.....ไม่รุว่าจาเข้าท่าอ๊ะป่าว.....แต่ก้อได้เปลื่ยนไปแล้วอ่านะ....น่าจาดูดีเพราะคนทำหน้าตาดีอ่านะ(มานเกี่ยวเรอะ).....ล้อเล่นคร่า.....อย่าเครียดๆๆ....เดี๋ยวอ่านนิยายไม่สนุกไม่รุด้วยน้า(ไปโทดเค้าอีกแล้ว....ตัวเองแต่งไม่ได้เรื่องเอง....กลุ้มจิงๆ)....

ยังไงก้อเม้นกานด้วยนะคะ....เพื่อจะได้มีกำลังใจแต่งต่อ....หั้ยกำลังจัยกันมั้งน้า

มิสๆคร่า^^

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน