<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/17812" type="text/javascript"></script>

ยัยตัวร้าย กับ นายแสบซ่าส์ 1 - 2 ยัยตัวร้าย กับ นายแสบซ่าส์ 1 - 2 กลับมาแล้วคร้าบ กลับมาพร้อมกับความสนุก[น้อยนิด] และพล็อตเรื่องที่ดีเลิศ[จิงรึ] ฮ่าๆๆๆ ติดตามได้เร้ยยย คลิ๊ก!!! Ps.บทที่ 2 ภาค 2 อัพแล้ว ผู้เขียน: ยูมินวอน ชมแล้ว: 84,954 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 16 February 2007, 5:29 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 10 January 2008, 11:28 pm อยู่ในส่วน: เขียนไม่จำกัด, นิยายรัก, vนิยาย, บันเทิง, พักผ่อนหย่อนใจ

“เอ.....ตื่นได้แล้ว...งานจะเริ่มแล้วนะ”

เสียงๆนั้นก้องกังวานอย่างแผ่วเบาอยู่ในหัวของผม......มันถึงเวลาแล้วเหรอ......

ผมลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าที่สลึมสลือเป็นที่สุด......ผมเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้า....

ผมเห็นแม่นั่งอยูบนเตียงของผมและอ่านนิตยาสารอะไรซักอย่างอยู่


“งานจะเริ่มแล้วใช่ป่าวครับแม่”


ผมเอ่ยปากถาม.....วันนี้ผมต้องเจออะไรอีกล่ะ


“จ้ะลูก......อีก 30 นาทีเพื่อนๆของแม่ก็จะทยอยมาแล้วล่ะ.....ไปอาบน้ำตอนนี้เลย.....มันใกล้ถึงเวลาแล้ว”

“ครับแม่”


ผมเดินเข้าห้องน้ำอย่างเอือมๆนิดหน่อย........




***********************************************************



***[ยูมินวอน]***





น้ำเย็นไหลผ่านใบหน้าใสๆ......หน้าต่างบานเล็กที่อยู่เหนือหัวของเขาทอดแสงจันทร์ผ่านเข้ามาลงสู่ใบหน้าขาวนั้น.....มองดูแล้วเหมือนเทพบุตรก็ไม่ปาน.....(ไม่ได้ไปแอบดูเอเธนส์อาบน้ำนะคะ.....อิอิ : ยูมินวอน)

เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและจับเสื้อเชิทแขนยาวสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ.....

การแต่งตัวของเขาอาจจะเป็นสไตน์เรียบง่าย.....แต่เวลาเขาใส่แล้วดูเป็นมุมมองที่แตกต่างเลยทีเดียว

เรียบง่าย สุขุม หรืออาจจะเป็นแบบต่างๆแล้วแต่มุมมองของคนแต่ละคน

เขาเดินไปหยิบสร้อยทองคำขาวมีจี้เป็นรูปไม้กางเขนที่วางอยู่ที่โต๊ะและเอามันมาสวม......เขาไม่ได้สวมสร้อยเส้นนี้มานาน......เพราะสร้อยเส้นนี้เขาทนุทนอมมันมากจนไม่อยากจะใส่มัน.....แต่ในตอนนี้เขายกเลิกความคิดนั้นไป....ตอนนี้เขาเริ่มอยากจะใส่มัน.......เพราะมันทำให้เขานึกถึงเธอ....ใช่......สร้อยเส้นนี้.....คนที่ซื้อให้เขาคือคนที่เขารัก.....คือ.....แจน....เขาเข้าใจความรู้สึกของตัวเองแล้ว.....พอลลีนนั้นที่จริงเป็นแค่คนที่เขาชอบเท่านั้น....คนที่เหมาะกับพอลลีนไม่ใช่เค้าแต่เป็นบีมต่างหาก.....แต่คนที่เหมาะสมกับเค้าคือ....แจน...คนเดียวเท่านั้น
เขากำจี้ของสร้อยนั้นไว้แน่น......ตอนนี้สร้อยของเขาไม่มีสิ่งบกพร่องอะไรเลย.....มันยังเป็นสีของทองคำขาวที่ดูบริสุทธิ์.....เวลาสร้อยนี้สะม้อนกับสีของแสงไฟทำให้ดูประกายเหใอนแสงของพระจันทร์.....แม้ว่าจะเป็นเวลา 5 ปีมาแล้วที่เอซื้อให้กับเขาแต่มันยังคงสภาพดังเดิมทุกอย่าง

เขาเดินลงไปข้างล่าง


“เอเธนส์ ทำไมลูกแต่งตัวแบบนี้ล่ะ...งานนี้ไม่ใช่งานเล็กๆนะลูก ”

“โธ่ ...แม่อ่ะ....แต่งแบบนี้ก็ไม่เห็นจะเสียหายนี่คับ”

“ไม่ได้ๆ....อย่างน้อยลูกต้องใส่สูทนะ...”

“ห๊าาาาาาาาา ใส่สูท......แค่นี้มันก็ร้อนจะแย่อยู่แล้วอ่ะแม่”

“ทำเพื่อแม่ซักวันนะ......”

“โอเคครับ...แต่ผมไม่มีชุดสูท.....ตอนนี้ยังอยู่ที่ร้านซักรีดอยู่เลย....”

“แม่เตรียมไว้ให้แล้วจ้ะ....ลูกไปรอเปลื่ยนชุดบนห้องได้เลย”

“ครับ”





***********************************************************




***[เอเธนส์]***





ผมเดินขึ้นห้องอย่างเอือมระอา.....แม่บงการชีวิตผมอีกแล้ว...แต่ก็ไม่บ่อยนักที่แม่บงการชีวิตของผม.....ดีที่พ่อผมยังปล่อยชีวิตผมอย่างเป็นอิสระแม่เลยไม่ค่อยได้บงการชีวิตผมบ่อยนัก......

ผมนั่งรออยู่ประมาณ 2 นาทีก็มีแม่บ้านเอาชุดสูทสีดำมาให้กับผม........ถ้าผมใส่มันจะเป็นยังไงนะ....
คงจะเท่เอามากๆเลย(ติดนิสัยหลงตัวเองจากยูซะแระ... : เอเธนส์)(อ้าวว...ยูโดนกล่าวหา......คนหน้าตาดีโดนกล่าวหาาาาาาาาาาาาา..... : ยูมินวอน)





เอ๊ะ ...ใครอ่ะ....ทำไมหน้าตาดีจัง....ที่ใส่ชุดสูทสีดำยืนส่งกระจกอ่ะ....อ้าว ....นั่นผมเองนี่.....อิอิ(โปรดเข้าใจนะคะ.....มานหลงตัวเอง : ยูมินวอน)(แล้วเพราะใครล่ะแต่งบทมาหั้ยผมแบบนี้-^- : เอเธนส์)(เหะๆ.....- -” : ยูมินวอน)

ผมเดินลงไปข้างล่างด้วยอาการกล้าๆกลัวๆเพราะผมไม่ค่อยมั่นใจว่าผมจะดูเป็นยังไง.........
ผมเดินลงไปหาคุณแม่ที่ยืนรับแขกอยู่ที่หน้างาน


“แม่คับ.....นี่มันงานอะไรกันอ่ะ........”

“อ๋อ.....เดี๋ยวก็รู้เองแหละน่า”


ผมเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างงงๆก่อนที่แม่ผมจะลากตัวผมออกมารับแขกกับแม่ที่หน้าบ้านอีกครั้ง

ผมไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่ด้วยสีหน้าที่สุดแสนจะเซ็งเป็นที่สุดจนแม่ผมหยิกผมจนเนื้อผมแดงเป็นจ้ำๆ

ผมเลยต้องยิ้มอยู่อย่างนั้น....ทั้งๆที่อารมณ์มันไม่อยากยิ้มด้วยเลย.......


“ยินดีต้อนรับครับ^^”


ผมยืนยิ้มให้กับผู้หญิงวัยกลางคนๆนึงและมีผู้ชายอีกคนนึงที่อายุน่าจะประมาณเท่าๆกับเธอเดินตามหลังมาด้วย

เธอยิ้มให้กับผมและดึงผู้หญิงที่อายุประมาณเท่าๆผมลงมาจากรถ......ผมไม่เห็นหน้าเธอหรอกนะ.....
เธอเดินเข้าไปในงานเลี้ยงโดยไม่ได้หันมาสังเกตผมเลย.......เธอคงจะเป็นแบบผมซินะ....มักโนแม่บงการชีวิตเสมอ......ว่าไปแล้วผมเพิ่งสังเกตว่าผู้หญิงวัยกลางคนนั้นน่ะ........หน้าไม่เหมือนคนไทยเลย......


“เอ....ไปต้อนรับแขกโต๊ะนั้นหน่อยสิลูก......เค้าเป็นแขกพิเศษของเราเลยนะ”

“เอ่อ....ครับ”


ผมเดินปรี่เข้าไปหาพวกเค้าทันที......ผู้หญิงวัยกลางคนๆนั้นกระซิบอะไรบางอย่างอยู่กับสามีของเธอ......ผมคิดว่าผู้ชายคนนั้นน่าจะเป็นสามีของเธอนะ.....เธอยังคงกระซิบกับสามีเธอต่อ....ถ้ากระซิบเฉยๆอ่ะผมไม่ว่า.....แต่ชี้มาทางผมนี่สิ......เค้านินทาผมอยู่อ๊ะป่าวนั่น?.....


“มีอะไรที่อยากได้เพิ่มรึป่าวครับ.....”


ผมถามเขาด้วยสีหน้านิ่งๆแต่ก็ไม่ลืมที่จะยิ้มให้กับเธอ


“เอ่อ.....ไม่มีหรอกจ้ะ”


ผู้หญิงวัยกลางคนๆนั้นตอบผมด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม.....หน้าตาอย่างกับคนญี่ปุ่นแต่พูดไทยได้ชัดเหลือเชื่อ.....แต่ก็น่าจะเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนี่นา......สามีเค้าเป็นคนไทยนี่


“ครับ......”


ผมยังคงตอบเธอด้วยสีหน้าเดิม......ผมหันไปที่หญิงสาวคนนั้น.....ผมคิดว่าน่าจะเป็นลูกสาวของเธอนะ.....
ผมยังคงจ้องเธอต่อ.....แต่จ้องแบบไม่ให้แม่เค้ารู้นะ....ไม่งั้นโดนกล่าวหาว่าไปแทะโลมลูกสาวเค้าแน่เลย
ในขณะดียวกันเธอก็ดันหันมาทางผมพอดี......

สายตาของเราจ้องกันไม่วางตา..........


“แจน คุณมางานบ้านผมเหรอ...../ เอ นายเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้เหรอ.....”


ผมกับแจนยังคงงงอยู่.......นี่แจนเป็นลูกสาวของผู้หญิงคนนี้จริงๆด้วย


“รู้จักกันแล้วเหรอจ๊ะ......ดีแล้วล่ะ.....เพราะทั้ง 2 คนจะได้.......”





***********************************************************
คำพูดต่อไปนี้ขออุบไว้ก่อนนะคะ........ขอโทษผู้อ่านทุกๆคนเลยน้า....ที่ดองนิยายไว้ซะนาน

เหอๆ.....หวังว่าคงไม่โกรธนะคะ.....

มาอัพแล้ว....ขอหั้ยอ่านกันอย่างสนุกน้า...

ตอนนี้สมองแล่นขึ้นเล็กน้อย.....ถ้าขยันก้อจามาอัพตอนต่อไปค่ะ

มิสๆผู้อ่านและผู้เม้นทุกคน^^

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน