สารบัญ

“เชิญครับ” ร่างสูงนั่งนิ่งเผยริมฝีปากเปล่งเสียงเชื้อเชิญเจ้าของเสียงเคาะประตูให้เข้ามา เค้าไม่ได้สนใจจะเงยหน้ามองดู จนกระทั่งกาแฟสีเข้มหอมกรุ่นถูกวางบนโต๊ะเบื้องหน้า

‘รวิยา’ วาริชเลิกคิ้ว

หญิงสาวตรงหน้า...จะเรียกคู่ปรับก็ว่าได้ ไม่เพียงแต่จะนำกาแฟมาให้เค้า ยังยิ้มสดใสแบบที่ชายหนุ่มไม่เคยเห็นมาก่อน

“อะไร” ชายหนุ่มชะโงกดูกาแฟ “ใส่ยาพิษมารึเปล่า”

“นี่คุณ ฉันอุตส่าห์ชงกาแฟมาให้ ยังจะมาพูดอีก คุณจิตติยังไม่ได้กินเลยนะคะ”

คิ้วเข้มยังเลิกขึ้นอย่างสงสัย ยิ่งท่าทีกล้าๆกลัวๆก็แสนจะดูตลก... “ยิ่งจิตติไม่ได้กินฉันยิ่งกลัว เธอลองเองนิ้วจิ้มแล้วดูดให้ดูก่อน”

“นี่คุณจะบ้าเหรอ ฉันไม่ทำอะไรสกปรกอย่างนั้นหรอก” คิ้วเรียวขมวดพัน ใจคิด ‘ตานี่...ท่าจะบ้า’

“ไม่เป็นไรหรอกคะ ฉันก็เข้าใจนะ ว่าถ้าไม่ใช่ฝีมือพริ้มเพรา คุณคงไม่อยากกิน”

ชายหนุ่มมองหญิงสาว คิ้วคลายออกกลายเป็นท่าทีตกใจมาแทนที่ความหวาดระแวง “หมายความว่าไง”

“ไม่ใช่คุณจะรู้เรื่องของฉันได้ฝ่ายเดียวนะคะ ฉันก็รู้เรื่องของคุณได้เหมือนกัน” รวิยายิ้มอย่างผู้มีชัย “คุณนี่แย่จริงๆเลยนะคุณวาริช เพื่อนคุณแท้ๆยังจะแทงข้างหลัง”

“นี่...หยุด...หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ เดี๋ยวจิตติมาได้ยิน” ชายหนุ่มเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้

เห็นท่าทางตื่นตกใจของชายหนุ่มผู้แพ้พ่ายยิ่งเสริมความสะใจให้รวิยา “ใจเย็นนะคุณวาริช คุณจิตติไม่ได้ยินหรอก นั่งลงก่อนนะ”

“เธอต้องการอะไร” ชายหนุ่มสวนคำ เป็นคำเดียวกับที่หญิงสาวเคยกัดฟันถามอย่างโกรธแค้น...เมื่อกี้นี้เอง

“สิ่งที่ฉันต้องการ เอ๊ะ...อย่าเรียกว่าต้องการเลย เรียกขอความร่วมมือดีกว่า ไม่เอาเปรียบเหมือนที่คุณบอกทำตะกี้แน่ๆ เพราะว่าถ้ามันสำเร็จ คุณก็จะได้ประโยชน์ไปด้วย”

“ประโยชน์...” ร่างสูงยืนนิ่ง แววตาสงสัยแต่ท่าทียังสนใจฟัง

“ใช่ ก็ในเมื่อ คุณชอบพริ้มเพรา ฉันก็ชอบคุณจิตติ ทำไมเราไม่ร่วมมือกันแยกคู่นี้ออกจากกันล่ะ ถ้าทำให้เค้าเลิกกันได้ ฉันก็จะได้ใกล้ชิดกับคุณจิตติมากขึ้น ส่วนคุณ...ก็เสียบแทนคุณจิตติเลย คุณเองก็อยากทำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

“แล้วจะแยกเค้าออกจากกันยังไง”

“เอาน่า ฉันมีแผนเตรียมไว้แล้ว แต่ฉันก็ต้องอาศัยคุณช่วย”

“แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่ามันจะสำเร็จ” เหยียดยิ้มใส่หญิงสาวก่อนขึ้นเสียงสูง “เธอจะทำให้เค้าเลิกกันได้เหรอ”

“เอาเถอะคะ ถ้าคุณไม่เชื่อว่าฉันจะทำได้ ก็ไม่เป็นไร ฉันก็โง่เองที่คิดว่าเรามีจุดประสงค์เดียวกัน น่าจะร่วมมือกันได้ แต่ถ้าไม่เชื่อใจกันก็คงทำงานร่วมกันยาก งั้นฉันขอตัว ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา...”

ร่างบางสะบัดหนีอย่างเบื่อหน่ายไปที่ประตู แต่วาริชสาวเท้ายาวๆมาจับแขนบางไว้ก่อน “ใจเย็น ใจเย็น ฉันขอโทษ ฉันก็แค่แซวเล่น ทำเป็นน้อยใจไปได้...”

ริมฝีปากเรียวแอบยิ้มกับความสำเร็จก่อนที่จะหันกับมามองชายหนุ่มที่ค่อยๆปล่อยแขนเธอลงด้วยสีหน้านิ่งเหมือนตอนแรก

ในที่สุดวาริชก็พลาดจนได้...แค่นี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าสมองส่วนความคิดสร้างสรรค์ของรวิยายังสามารถใช้การได้ดี แค่แผนเรียกร้องความร่วมมือเล็กๆน้อยๆก็ดูเหมือนจะประสบความสำเร็จได้อย่างไม่ยากเย็น

“สรุปจะเอายังไงคะ” รวิยาคาดคั้นว่าที่หุ้นส่วน

ชายหนุ่มก้มลงต่ำแววตาครุ่นคิด สักครู่ก็เงยขึ้นเปลี่ยนแววตาเป็นมุ่งมั่น “ได้...ฉันจะร่วมมือกับเธอ”

เสียงทุ่มต่ำที่เปล่งตกลงทำให้หญิงสาวยิ้มกว้าง “งั้นต่อไปนี้ คุณและฉัน...เราร่วมมือกันแยกคู่นี้ให้ได้...” มือเรียวยื่นออกเบื้องหน้าแสดงมิตรภาพที่ก่อเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แววตาประกายยินดีทำให้วาริชยื่นมือเข้ากุมด้วยท่าทางตื่นเต้นเช่นกัน

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.