สารบัญ

ห้องทำงานโทนสีแดงเลือดนกตัดกับเครื่องใช้สำนักงานที่ทำจากไม้ เงียบสงบไม่มีเสียงพูดจาของทั้งรองประธานและเลขาสาวจนทำให้ได้ยินเสียงสัมผัสแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์โน้ตบุคอย่างแผ่วเบา

หญิงสาวลอบมองประธานหนุ่มที่ยังคงตรวจงานที่คั่งค้าง แววตามุ่งมั่นสะท้อนเอกสารตรงหน้า แสงแดดจ้าที่ลอดจากช่องระหว่างมูลี่กระทบด้านหลังยิ่งส่งให้ใบหน้าคมดูสว่าง

หน้าคมเข้มเงยขึ้นมองตามความรู้สึกว่าเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองอยู่ ทำให้เลขาสาวต้องหลบตาลงรีบพิมพ์งานต่อ

“วิยา...วิยา”

“คะ” หญิงสาวขานรับก่อนเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกนุ่มนวลจนพบว่าชายหนุ่มได้ก้าวเข้ามายืนที่หน้าโต๊ะทำงานของเธอแล้ว

“คุณช่วยดูอันนี้ให้หน่อยสิ มันแปลกๆเนอะ” จิตติชี้เอกสารก่อนยิ้มละมุน “วิยามีอะไรรึเปล่า เห็นมองผมตั้งแต่ตะกี้แล้ว”

“เปล่าคะ” ตาสวยหลบลงก้มหน้านิ่งแต่แฝงรอยยิ้มให้ชวนสงสัย ติดตรงที่ชายหนุ่มไม่ทันได้เห็นมัน

“วิยาเบื่อผมรึเปล่า ที่ผมทำอะไรไม่เป็นเลย”

“เปล่านะคะ วิยาไม่ได้เบื่อคุณจิตติคะ” หญิงสาวลุกขึ้นหาข้อแก้ตัวก่อนที่ชายหนุ่มตรงหน้าจะรู้ความนัย “วิยาเพิ่งมาทำงานใหม่ก็เลย...”

รอยยิ้มสดใสถูกส่งมาเป็นกำลังใจแก่เลขาสาว “ไม่ต้องเกร็งนะครับ ทำตัวสบายๆ ไม่เข้าใจอะไรก็ถามคุณติ้วนะ แล้วถ้าอะไรมันยากก็ไม่ต้องทำหรอก ให้ไอ้วามันทำ นี่ก็...” ชายหนุ่มพูดติดตลกก่อนหันไปมองนาฬิกาแขวนผนังสีดำสนิท “เที่ยงแล้ว ไปกินอะไรกันมั๊ยครับ”

“แต่ว่าวิยายังเคลียร์งานไม่...”

“กินช้าจะปวดท้องอีกนะ “

หญิงสาวอมยิ้ม ชายหนุ่มยังคงจำเรื่องราวของเธอได้เป็นอย่างดีแม้จะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย รีบตอบตกลงและเก็บเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อยทันที

เธอรู้ดีว่าโอกาสที่เธอจะได้ทานข้าวร่วมโต๊ะกับจิตติคงไม่ได้มีบ่อยนัก ดังนั้นอะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้เธอจะต้องเก็บเกี่ยวมันไว้ให้มากที่สุด



จิตติและรวิยาเดินผ่านห้องท่านประธานในขณะที่ติวารัตน์ซึ่งเดินก้มหน้าตรวจเอกสารสองฉบับในมือเดินออกมาข้างนอกห้องท่านประธาน

“คุณติ้ว” จิตติเรียกหญิงสาวตามความคุ้นเคย “ไปทานข้าวกันมั๊ยครับ”

ติวารัตน์ยิ้มดีใจ เธอเองก็หิวข้าวอยู่แล้ว แต่เมื่อหันไปมองเพื่อนรักกลับไม่ยินดีที่จะให้เธอร่วมโต๊ะอาหารด้วย สั่นหน้ายิกๆส่งสัญญาณให้หญิงสาว ซึ่งเพื่อนรักที่คบกันมานานอย่างติวารัตน์ก็เข้าใจมันได้เป็นอย่างดี

“ไม่เป็นไรคะ ติ้วยังไม่หิวเลย เชิญคุณจิตติกับวิยาก่อนเถอะคะ”

“อ่อ งั้นผมขอตัวนะครับ”

“คะ” ติวารัตน์ยิ้มแหยส่งชายหนุ่มทั้งที่ใจจริงหิวจนสายตัวแทบขาด



“คุณติ้ว” เสียงทุ้มต่ำจากชายหนุ่มในห้องทำงานด้านหลังดังขึ้นหลังจากทั้งจิตติและรวิยาเดินออกจากแล้ว

“หิวมั๊ยครับ” วาริชซึ่งเห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้นโผล่หน้าเข้ามาใกล้ หยอกล้อท่าทีหิวโหยของเลขาสาวอย่างสนิทสนม

“หิวคะ” หญิงสาวตอบเสียงดังอย่างลืมตัว ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะคิก

“งั้นไปทานข้าวกัน ผมเลี้ยงเอง”

“ขอบคุณคะ” รอยยิ้มกว้างจุดมุมปาก ทั้งท่านประธานและเลขาสาวจึงออกไปทานอาหารกลางวันด้วยกันก่อนจะกลับมาเผชิญหน้ากับงานอีกมากต่อไป

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.