สารบัญ

ร่างสูงวิ่งผ่านผู้คนมากมายเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนหยุดยืนกลางโถงใหญ่ของสนามบิน ลมหายใจถูกพ่นออกจากปากถี่ๆอย่างเหนื่อยอ่อน กวาดตามองไปรอบ

ไม่มีใคร...

ชายหนุ่มมองนาฬิกาข้อมือซึ่งบอกเวลาบ่ายสามโมงครึ่งก็รู้ได้ทันทีว่า

เค้าช้าไปมาก...

จิตติถอนใจ ช่อดอกกุกลาบสีขาวบริสุทธิ์ที่กำไว้แน่นแทบไม่มีค่าอะไร

ในเวลานี้คงได้แต่โทษตัวเอง พริ้มเพราจากบ้านไปถึงสี่ปี

สี่ปี...เวลาที่อะไรหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไป

เวลาที่เธอไม่คุ้นชินกับการเปลี่ยนแปลง เค้ากลับปล่อยให้เธออยู่เพียงลำพัง

ชายหนุ่มยกช่อดอกกุกลาบขึ้นมองอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนเริ่มมองหาถังขยะที่อยู่บริเวณนั้น

‘เวลาต้องการมันก็ไม่มีหรอกนะ’ ชายหนุ่มคิด

ตอนนี้เค้าเองก็เป็นเหมือนถังขยะ เวลาที่พริ้มเพราต้องการ เค้าเองก็ไม่มาเหมือนกัน

เป่าปากอย่างอารมณ์เสียก่อนเดินลึกเข้าไปทางห้องน้ำชาย สถานที่ที่น่าจะมีถังขยะที่สุดจนไม่ทันได้สังเกตว่า วาริชและพริ้มเพราซึ่งไม่เห็นจิตติเช่นกันกำลังเดินผ่านทางเชื่อมเพื่อไปยังอาคารจอดรถ

คลาดกันเพียงนิดเดียว...



“แผนแกใช่มั๊ย” ติวารัตน์ยืนเท้าเอวเปล่งเสียงเข้มโดยไม่สนใจคำตอบจากรวิยา
คำตอบ...ที่เธอรู้อยู่แล้ว

“ทำไมล่ะ แกเองก็ลุ้นฉันมาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ ฉันน่ะช่วยคุณวามาตั้งแต่แรกแล้ว แล้วแกก็เป็นเพื่อนฉัน แต่นี่มันเรื่องงานนะ นี่ถ้าฉันไม่มา ป่านนี้คุณวาตานาเบ้เค้าฉีกสัญญาทิ้งไปแล้ว” ติวารัตน์ถลึงตาใส่ ก่อนอบรมส่งท้ายอีกหนึ่งชุด “แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกบ้างนะวิยา จะทำอะไรก็อย่าให้มันกระทบงาน เข้าใจมั๊ย”

“เออรู้แล้ว” รวิยาก้มหน้าสำนึกผิด ก่อนซักทอดความผิดให้หุ้นส่วน “ก็ฉันไม่คิดว่ามันจะจริงจังขนาดนั้นนิ คุณวาเองก็ยังไม่เห็นจะสนใจเลย ตอนฉันเสนอแผนก็บอกว่าดีๆ”

“คุณวาด้วยเหรอ” ติวารัตน์เม้มปากแน่น ไม่คิดว่าคุณวาริช เจ้านายที่ดูเคร่งขรึม จะร่วมมือและเห็นด้วยกับแผนร้ายของเพื่อนรักของเธอได้

‘ป่านนี้...คนที่ไปรับคุณพริ้มเพรา ก็คงเป็นคุณวาซินะ’



รถเบนซ์สีบลอนซ์เงินขับเคลื่อนอย่างช้าๆ เพื่อให้คนในรถได้ชื่นชมทัศนียภาพสวยงามของกรุงเทพได้อย่างเต็มตา

ชายหนุ่มซึ่งนั่งตำแหน่งคนขับรถเหลือบมองหญิงสาวเป็นระยะ พลางลอบยิ้มอย่างชื่นชมก่อนเอ่ยขึ้นเบาๆ

“หนูพริ้มเปลี่ยนไปมากนะครับ”

พริ้มเพรายิ้มกับท่าทีเขินอายของชายหนุ่ม “ถือว่าพี่วาชมนะคะ”

“ครับ พี่ชม” ชายหนุ่มหัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเรื่องคุยแก้อาการขัดเขินของตัวเอง “เป็นยังไงบ้างครับ กรุงเทพ เปลี่ยนไปมากมั๊ย”

“อืม...” หญิงสาวเว้นช่วงคิด ก่อนมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง “ตึกเยอะขึ้น โดยเฉพาะตึกที่สร้างไม่เสร็จ เยอะมาก สุวรรณภูมิก็สวยมาก แต่...ถ้าเปลี่ยนเป็นเอาเงินมาพัฒนาชุมชนตรงนี้ก็จะดีเหมือนกัน” พูดพลางชี้นิ้วไปทางชุมชนแออัดริมถนนย่านคลองเตย

วาริชมองตามนิ้วพริ้มเพราไปไม่ทัน แต่ก็พอจะเดาได้ สถานที่แบบนั้นคนกรุงเทพอย่างเค้าก็เห็นจนชินตา

ชายหนุ่มลอบมองใบหน้าสวย หญิงสาวไม่แสดงสีหน้าหยอกล้อ หรือบ่งบอกถึงการแสดงทัศนคติเหมือนกับคนรุ่นใหม่ที่สนใจการเมืองทั่วไป แต่นั่นมาจากความรูสึกของเธอจริงๆ

วาริชอมยิ้ม พริ้มเพราก็ยังคงเป็นพริ้มเพรา

เด็กสาวไร้เดียงสาที่แม้ภายนอกจะเปลี่ยนไปมาก

แต่บรรยากาศที่ฝรั่งเศส เครื่องแต่งกายหรือเครื่องสำอางที่ถูกแต่งแต้มก็ยังไม่เคยเปลี่ยนเธอ

รถคันงามขับผ่านตึกสูงอันเป็นสถานที่ประชุมเรื่องการเซ็นสัญญาระหว่างบริษัทวันนี้

การประชุม...ที่เค้าและหุ้นส่วนสาววางแผนไว้เป็นอย่างดี

ชายหนุ่มละสายตาจากตึกสวยกลับมาขับรถอีกครั้ง ก่อนยิ้มมุมปาก

‘ฉันเป็นต่อแกอยู่นะจิตติ...’

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.