<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/18704" type="text/javascript"></script>

แผนรัก...สลับคู่♥ สอบเสดก็รีบมาอัพทันที,, ตอนที่ 51 ค่า ^^ ผู้เขียน: สร้างโดย: ด อ ก ท อ ง ก ว า ว - อนุญาติให้: แก้ไขได้โดยสมาชิกทุกคน ชมแล้ว: 150,467 ครั้ง post ครั้งแรก: Thu 14 June 2007, 2:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Fri 25 July 2008, 10:49 pm อยู่ในส่วน: vนิยาย แก้ไขงานเขียน

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะห่างๆกัน แสดงถึงความความมั่นใจและอารมณ์ที่เยือกเย็นของเจ้าของเสียงทั้งสองเสียง เอกสารหนักอึ้งที่ติวารัตน์ควรถือตอนนี้มีชายหนุ่มหล่อช่วยถือเดินตามหลังมาติดๆ

ก็ล่ามหนุ่มภาษาญี่ปุ่นนี่แหละ...

“ขอบคุณคะ ส่งฉันแค่นี้แหละ” ติวารัตน์หันหลังกลับไปขอบคุณพร้อมส่งยิ้มให้เป็นการตอบแทน

“คุณวาตานาเบ้บอกให้ผมส่งคุณติวารัตน์ถึงที่รถครับ ผมคงต้องทำตามคำสั่งครับ”

‘วาตานาเบ้จริงเหรอ...’ หญิงสาวจ้องหน้านิ่งหวังว่าจะเห็นท่าทางพิรุธของล่ามหนุ่มบ้างแต่กลับไม่พบความผิดปกติใดๆ ถึงแม้จะยังสงสัย แต่เอกสารหนักอึ้งต่อให้เกรงใจแค่ไหนก็คงต้องพึ่งพาเค้าไปก่อน

รวิยาเหลือบมองเพื่อนสาว พยายามส่งสายตาหยอกล้อ เธอเองก็คงดูออกเช่นกันว่าล่ามหนุ่มลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นที่ชื่อเคนจิ แอบสนใจติวารัตน์อยู่

ติวารัตน์เป็นหญิงเก่ง ช่างพูดคุยเจรจา อารมณ์ดีและฉลาด ไม่แปลกที่ชายหนุ่มที่พบเห็นจะสนใจ และอยากเข้ามาแจกขนมจีบอยู่บ่อยๆ ซึ่งรวิยาก็ไม่เคยอิจฉา ยังรู้สึกดีใจและช่วยลุ้นเสียด้วยซ้ำให้เพื่อนรักคนนี้มีคนมาดูแลเสียที


“คุณจิตติ...” เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหยุดลงตรงหน้าชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ด้านหน้าห้องประชุม

“ผมขอตัวนะครับ” เคนจิค่อยๆวางเอกสารลงข้างเก้าอี้ก่อนถอยตัวเดินออกไป ก่อนที่จิตติจะเริ่มบทสนทนา

“เป็นไงบ้างครับ การประชุม” ชายหนุ่มยิ้มแห้งกลบเกลื่อนความเหนื่อยอ่อน แต่ไม่สามารถปิดบังหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้

“ดีคะ คุณจิตติเจอคุณพริ้มเพรามั๊ยคะ” รวิยาสวนตอบพร้อมตั้งคำถาม...

คำถามที่เธออยากรู้ที่สุด

“ไม่ครับ คงคลาดกัน” เสียงถอนหายใจเบาบางแม้ใบหน้ายังเปื้อนยิ้มอ่อน

ติวารัตน์เขยิบเข้าใกล้ เพื่อรับฟังเสียงแผ่วจากชายหนุ่ม

“จริงๆแล้ว มันไม่สำคัญหรอกว่าผมจะได้เป็นคนแรกที่ได้เจอกับหนูพริ้มรึเปล่า แค่ให้เค้าได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย จะเพื่อนหรือใครมารับก็ไม่เป็นไร ตอนนี้หนูพริ้มคงคิดว่าผมจำวันกลับเค้าไม่ได้ แต่ผมแค่อยากให้เค้ารู้ว่า...ผมไม่เคยลืม”


ติวารัตน์เหลือบมองเพื่อนรักที่ถอยหลังไปหลายก้าว

‘ไม่เคยลืม...’

แววตาเคลือบรอยหมองเศร้าของชายหนุ่มตรงหน้า กัดกินใจของเธอช้าๆ
นี่เหรอคำตอบที่เธออยากฟัง

ใช่ จิตติไปหาพริ้มเพราไม่ทัน และวาริชก็เป็นคนไปรับพริ้มเพราแทนตามที่ชายหนุ่มได้ส่งแมสเสจมาบอกถึงความสำเร็จของแผนแรกแผนนี้

แต่นี่เหรอ สิ่งที่เธออยากได้...

“คุณจิตติคะ ติ้วว่า คุณพริ้มเพราเธอไม่คิดว่าคุณจิตติลืมหรอกคะ รีบไปหาเธอดีกว่านะคะ ไปบอกความจริง ถ้าเธอไม่เชื่อให้โทรมาหาติ้วก็ได้คะ ติ้วจะเป็นพยานให้”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่อยากแก้ตัว เดี่ยวจะไปกันใหญ่ แล้วคุณติ้วต้องมาลำบากด้วยอีก”

ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงสั่นเครือถูกเปล่งขึ้นเบาบาง เธอคงเพียงหวังว่า จะลบล้างความผิดในใจไปได้บ้าง

“งั้นเอางี้ดีมั๊ยคะ...”

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน