<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/18704" type="text/javascript"></script>

แผนรัก...สลับคู่♥ สอบเสดก็รีบมาอัพทันที,, ตอนที่ 51 ค่า ^^ ผู้เขียน: สร้างโดย: ด อ ก ท อ ง ก ว า ว - อนุญาติให้: แก้ไขได้โดยสมาชิกทุกคน ชมแล้ว: 150,332 ครั้ง post ครั้งแรก: Thu 14 June 2007, 2:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Fri 25 July 2008, 10:49 pm อยู่ในส่วน: vนิยาย แก้ไขงานเขียน

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องฟ้าอีกครั้ง ยังดีที่มีแสงระยิบระยับจากดวงดาวคอยแต่งเติม ราตรีนี้จึงไม่ทำให้เด็กสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่บนลิ้นชักข้างหน้าต่างเหงาจนเกินไป

เสียงลมหายใจรดกระจกใสแผ่วเบาครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดฝ้า นิ้วซุกซนจึงเข้าขีดเขียนวาดรูปตามประสาเด็ก แต่เธออาจช้าเกินไป ทำให้หญิงสาวต้องคอยเป่าปากใส่กระจกใสบ่อยครั้งเพื่อเติมฝ้าบางๆจนกลับมาเขียนได้อีกครั้ง

หรือคำว่า ‘จิตติ’ อาจจะยาวเกินไปสำหรับการเขียนผ่านฝ้าบนกระจกแบบนี้ก็เป็นได้...


“คุณพริ้มเจ้า” เสียงเคาะกระจกดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกจากพี่เลี้ยงคนเหนือของหญิงสาว

นาฬิกาลายการ์ตูนน่ารักบอกเวลาสี่ทุ่มครึ่ง ถ้าไม่มีเรื่องด่วน พี่เลี้ยงสาวอนามัยจัดคนนี้คงไม่มาเคาะประตูเรียกแน่นอน

“ว่าไงจ้ะ” พริ้มเพราเปิดประตู ใบหน้าซีดปราศจากสีแต่งแต้มส่งผลให้พี่เลี้ยงสาวยิ้มกริ่ม เธอคงชอบคุณหนูของเธอในแบบธรรมชาติที่เธอคุ้นเคยมากกว่า

“มีคนมารอพบเจ้า”

“ใครเหรอ” หญิงสาวรีบถาม เวลานี้ผู้คนในกรุงเทพที่คุ้นชินกับเวลาปกติน่าจะหลับใหลบนเตียงนุ่ม ต่างจากเธอที่ยังหลับตาไม่ลงเสียที

“เค้าไม่ให้บอกเจ้า ให้ลงไปพบเอง”

“เหรอ” ทำท่าครุ่นคิดก่อนหอบร่างบางกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงบันได แม้จะยังไม่ชินกับขั้นบันไดที่บ้านหลังนี้ แต่ความตื่นเต้นบีบให้เธอไม่สามารถรีรอได้

เพียงหวังว่าจะเป็น...



“พี่จิตติ”

หญิงสาวหยุดยืนกวาดตาสวยมองไปด้านหน้า

ตะกร้าไม้ทรงสูงขนาดเล็กหลายใบบรรจุดอกกุกลาบสีขาวและสีแดงสลับกัน ถูกจัดวางเรียงเป็นรูปหัวใจขนาดประมาณสามคนโอบด้านหน้าเธอ

พริ้มเพราอมยิ้ม หวนนึกถึงคำพูดทีเล่นทีจริงที่บอกจิตติผ่านทางเอ็มเอสเอ็นเมื่อสามเดือนที่แล้ว และตั้งแต่วันนั้น เค้าและเธอก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย...จนกระทั่งวันนี้

เสียงฝีเท้าขยับเข้าใกล้ ชายหนุ่มก้มตัวลงดึงกุหลาบสีแดงสดออกจากตะกร้าก่อนเดินตรงเข้าใกล้ร่างบาง

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ”

เสียงนุ่มที่คุ้นเคยไม่ทำให้หญิงสาวแสดงท่าทียินดีหรือตื่นเต้น มือเรียวรับกุหลาบอย่างเฉยชา

ทั้งที่ในใจแทบจะละลายอยู่ตรงนี้…

“ลืมเหรอ”

“ถ้าลืมจริง...ป่านนี้นอนอยู่บ้านแล้ว ไม่ไปเคาะเรียกร้านดอกไม้ที่ใกล้ปิดให้เค้าออกมาด่าเอาแบบนี้หรอก” ร่างสูงที่สูงกว่าหญิงสาวเกือบสามฟุตพูดติดตลกตามสโลแกนเดิม

‘จิตตินักเอนเตอร์เทนไม่เคยต้องทำให้สาวๆผิดหวัง’

“พี่ประชุมน่ะเลยไปรับหนูพริ้มไม่ได้ ขอโทษนะครับ”

“ไม่เป็นไร” ตาโตกลมหลบลงไม่กล้าสบกับชายหนุ่มที่เขยิบเข้าใกล้ เปลี่ยนไปมองดอกไม้ช่อยักษ์แทน “แล้วนี่อะไร เต็มบ้านเลย”

“ก็ดอกไม้สามคนโอบไง หนูพริ้มบอกว่าอยากได้”

“เหรอ...” หญิงสาวไม่อ่อนข้อแกล้งทำหน้าครุ่นคิดราวกับว่าลืมไปนานแล้ว ทั้งที่ในใจ แม้ไม่อยากได้ดอกกุหลาบสามคนโอบนั่นจริงๆ แต่เหตุการณ์ใดที่เกิดขึ้นแล้วมีจิตติร่วมอยู่ด้วย เธอจำได้ทั้งนั้น ไม่เห็นจำได้เลย พริ้มพูดเล่นรึเปล่า

จิตติหันกลับไปมองดอกไม้มากมายที่ตอนนี้ดูเหมือนจะเหี่ยวเฉาลงไปมากตามสภาพของคนที่นำมันมา

พูดเล่น…

“พริ้มเอาคีย์บอร์ดมาคืนด้วยนะ แล้วก็ซื้อของฝากมาเต็มเลย มีน้ำหอมที่พี่จิตติชอบด้วย พี่จิตติต้องชอ...”

“พี่คิดถึงหนูพริ้ม” เสียงนิ่มเอ่ยแทรกอย่างตื่นเต้น ทำให้คู่สนทนาหยุดพูดมองแววตาจริงจังของชายหนุ่ม

แววตาที่ต่างจากเมื่อตอนพูดเล่นตะกี้โดยสิ้นเชิง

“คิดถึงมาก หนูพริ้มคิดถึงพี่รึเปล่า...”

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน