<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/18704" type="text/javascript"></script> |
|
แผนรัก...สลับคู่♥
ตอนที่ 50 ค่า,, ขนาดจะสอบยังไม่อ่านหนังสือ ต้องมาอัพเรื่องก่อน 5555+
post ครั้งแรก: Thu 14 June 2007, 2:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 23 July 2008, 3:36 pm
อยู่ในส่วน: vนิยาย
|
ตาสีน้ำตาลสะท้อนอาทิตย์ดวงใหญ่สีส้มสดที่เพิ่งโผล่ขึ้นจากขอบฟ้า เปล่งแสงสีสว่างอาบไล้ทั่วผิวขาวราวกับชื่นชมในความงาม ไม่ต่างกับกับดวงจันทร์สีเหลืองนวลเมื่อคืน ผ่านเข้าไปถึงห้องสวยในคอนโดสูงเพื่อบอกเวลาเช้า
ม่านสีสะอาดตาโบกพลิ้วตามลมอ่อนที่พัดเข้ามาเมื่อร่างสูงเลื่อนประตูกระจกที่ระเบียงเพื่อกลับเข้ามาในห้องหลังรับลมยามเช้า
จิตติมองร่างเล็กเปลือยเปล่าที่ยังคงฟุบหน้าบนเตียงนุ่ม ดวงตาสวยหลับพริ้มอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนดึงผ้าห่มหนาเข้าปกคลุมแผ่นหลังเนียนจนถึงไหล่มน แล้วเดินออกไปทางห้องรับแขกด้านนอกห้อง ปล่อยให้หญิงสาวพักผ่อนได้อย่างเต็มอิ่ม
บนโต๊ะเล็กข้างโซฟาใหญ่ที่เจ้าของห้องตั้งใจให้เป็นที่วางถ้วยกาแฟ มีจดหมายซองเล็กสีชมพูสดวางอยู่ มือนิ่มหยิบขึ้นเปิดออกดูอย่างสนใจ
เค้ารู้จักกี๋เป็นอย่างดี จดหมายที่หน้าตาคล้ายบัตรเชิญไปร่วมงานจึงยิ่งทำให้แปลกใจ
สาวสวยที่ยังคงหลับใหลใช่คนชอบออกงานราตรีสโมสรเสียที่ไหน
คุณจิตติ เสียงสวยเรียกชายหนุ่มพลางขยี้ตา ยังไม่แต่งตัวอีกหรือคะ เดี๋ยวสายนะ
เดี๋ยวนี้กี๋ไปงานแบบนี้ด้วยเหรอ ยกการ์ดเชิญขึ้นสูง ถามอย่างสงสัย
งานของแม่เพื่อนนะคะ ไปอาบน้ำเถอะคะ กี๋เตรียมน้ำไว้ให้แล้ว เดี๋ยวคุณพริ้มเธอจะรอนานนะ หญิงสาวดันหลังจิตติเบาๆ ก่อนรั้งแขนไว้เพื่อเตือนความจำ แล้วเย็นนี้อย่าลืมนะคะ
มือนิ่มลูบผมสีน้ำตาลทองพลิ้วก่อนเปิดยิ้มกว้าง บ่งบอกให้หญิงสาวเชื่อมั่นว่าชายที่อยู่ตรงหน้ารักษาสัญญาที่ให้ไว้ ก่อนเดินไปทางห้องน้ำอย่างใจเย็น
อีกฝั่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร บ้านศุภสักศรินทร์เปิดกว้างต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมเยือนในเวลาเช้า แสงแดดที่เริ่มมีสีเข้มขึ้นตามเวลาส่องลอดเข้ามาทางช่องหน้าต่างพาดเลยมาถึงฝั่งซ้ายมือของโต๊ะทานอาหาร
ร่างท้วมในชุดผ้าไหมสีสดหันหน้ามองไปที่ทางบันไดเมื่อได้ยินเสียงวิ่งลงบันไดตึกตักที่คุ้นเคยพลางหันไปกระซิบกระซาบกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ทางด้านขวา ลงมาแล้วนั่น
เสียงฝีเท้าชะลอเมื่อใกล้โต๊ะอาหาร ยกมือไหว้ชายหนุ่มตามมารยาทแม้จะไม่เต็มใจนัก ก่อนนั่งลงด้านตรงข้าม
ลงมาช้าจังลูก พี่เค้ามาตั้งนานแล้ว คุณหญิงแพรวพรรณเอ็ดก่อนส่งเสียงนิ่มให้จิตติ ทางห้องเสื้อนรินทรเค้าชวนหนูพริ้มไปออกแบบเสื้อในงานการกุศลประจำปีของเค้าน่ะ หนูพริ้มก็ไม่อยากทำ บ่นๆอยู่นั่นว่าขี้เกียจ พ่อจิตติช่วยกล่อมน้องหน่อยสิ
ดีออกนะ อุตส่าห์เรียนมาก็ต้องโชว์หน่อยสิ ชายหนุ่มส่งยิ้มสดใส แต่หญิงสาวตรงหน้าที่ยังไม่หายโกรธจากเรื่องเมื่อคืนค้อนขวับ จึงโดนคุณหญิงที่นั่งหัวโต๊ะเอ็ดอีกรอบ
เอ๊ะเรานี่เป็นอะไรเนี่ย...ไปค้อนใส่พี่เค้าทำไม
ปากสีน้ำตาลไม่เปิดตอบ เพียงย่นติ้วอย่างอารมณ์เสียที่ผู้เป็นแม่แท้ๆเข้าข้างหมาป่าเจ้าเล่ห์แทนที่จะเข้าข้างเธอ พอดีกับที่หญิงวัยกลางคนเริ่มสังเกตรอยแดงช้ำบางๆที่ริมฝีปากเรียว
แล้วนี่ปากไปโดนอะไรมาน่ะ
คำถามธรรมดาที่ทำให้หัวใจสองดวงเกือบหยุดเต้นส่งให้สายตาสองคู่หันมาสบกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
จิตติยกมือถูจมูกไปมาปกปิดรอยยิ้มเขินที่มุมปาก ตรงข้ามกับพริ้มเพราที่จ้องคู่กรณีเขม็งอย่างขุ่นเคือง
น้ำสีฟ้าสดใสในสระว่ายน้ำที่โอบล้อมด้วยสวนสวยบ่งบอกถึงความรักธรรมชาติของเจ้าของบ้านกระเพื่อมไปมาเป็นวงกลมตามแรงสะบัดของเท้าสองคู่ที่จุ่มอยู่
จิตติเอียงคอลอบมองร่องรอยความทารุณที่เค้ามอบให้หญิงสาวเมื่อคืน อดหัวเราะกับความบ้าคลั่งของตนเองไม่ได้ พี่ไม่ได้ตั้งใจนะหนูพริ้ม
นี่นะไม่ได้ตั้งใจ เสียงห้วนดังขึ้นทันควันจนทำให้ชายหนุ่มเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนจะเกิดเหตุการณ์วิวาทบานปลาย
ทำไมหนูพริ้มไม่ไปออกแบบเสื้อกับห้องเสื้อนั้นล่ะ
ท่าทีอ่อนลงสังเกตได้จากสีหน้า ห้องเสื้อนั้นดังมากๆเลยนะ
ดังก็ดีสิ ทำงานกับคนดังจะได้มีประสบการณ์
พริ้มกลัวจะทำไม่ได้ ความเงียบก่อตัวขึ้นช้าๆ เมื่อความลับบางอย่างถูกเปิดเผยด้วยความไว้ใจ
จิตติถอนหายใจยาว สองมือเท้ากับพื้นข้างขอบสระด้านหลัง พลางโพล่งเสียงสดใสแซวหญิงสาว หนูพริ้มรู้มั๊ยว่าเหตุผลเดียวที่พี่ยอมให้หนูพริ้มไปเรียนถึงฝรั่งเศส...ก็เพราะพี่คิดว่าหนูพริ้มทำตามความฝันของตัวเองนะ ท่าทางความอดทนในการรอหนูพริ้มสี่ปีของพี่นี่คงเสียเปล่าซะแล้วมั้ง
ตาสวยก้มต่ำมองน้ำกระเพื่อมเป็นวง ทว่าแววตายังคงครุ่นคิด
น้ำเสียงหยอกล้อที่คุ้นเคยจากชายหนุ่มที่เธอเรียกได้ว่าแทบจะไม่เชื่อคำพูด
ท่าทีขี้เล่น คำพูดหยอกเย้า รอยยิ้มสดใส แววตาเปล่งประกาย
ทุกอย่างเหมือนเดิม...
สิ่งที่เธอไม่เคยสนใจฟังเพียงสองสามประโยคสร้างบางสิ่งที่เรียกว่า กำลังใจ ได้อย่างง่ายดาย
ริมฝีปากคลี่ยิ้มสดใสเมื่อเรื่องที่ติดอยู่ในใจถูกชายหนุ่มข้างๆที่ไม่เคยน่าไว้วางใจปัดมันออกไปจนหมดสิ้น
หรืออาจเป็นเพราะเค้าใช้สิ่งที่เรียกว่า หัวใจ ปัดก็เป็นได้
ภาพดิสเพลย์มันมืดจังเลยค่ะ ทองกวาว มองไม่เห็นหน้าชายหนุ่ม
หุหุ
โห..ขอบคุณค้า เอาใจคนอ่านจริงๆ
อู้ยยยยยย มีแต่ชอบมากขึ้นเรื่อยๆ คะ

สวัสดีค่ะ มาทักทายค่ะ
คุณเเต่งเก่งจังเลย สู้ๆนะคะ
สู้ๆน้า คุณทองกวาว อิอิ
(สู้ๆๆๆ)
ฟ้าติชมไม่ค่อยเก่งหรอกค่ะคุณดอกทองกวาวเก่งเเต่อ่านมากกว่า หุ หุ
คิดถึงๆๆ ทองกวาวเหมือนกันค่า อยากมาอ่านจะแย่อยู่แล้นแต่ไม่มีโอกาส
ตอนนี้ว่างแล้ว เย้ เลยตามมาอ่านอย่างไวและเม้นท์ให้ด้วย เราขาเม้นท์เจ้าประจำอยู่แล้ว
ตอนล่าสุดไม่น่าเบื่อนะคะ มีเกร็ดความรู้แทรกด้วย บางอย่างก็ไม่รู้เหมือนกัน
เดี๋ยวไปเที่ยวใช่ม้า ขอให้สนุกนะคะ เดินทางปลอดภัยด้วย ^^
อัพต่อไวๆนะจ้า^o^
สู้ๆค่า
โอ๋..ไม่มีทางไม่ถูกใจหรอกค่า ^^
ชอบเรื่องนี้อยู่แล้ว ถ้าเห็นขึ้นตอนใหม่ปุ๊บ ก็จารีบเข้ามาอ่านเลยทันทีมิรอช้าอยู่แล้ว
เราขอ.. ภาพทะเลงามๆ เป็นของฝากจากทองกวาวล่ะกันนะค้า ^^
โอ๊ะๆๆ ลืมค่า ลืมทักว่าเปลี่ยนภาพดิสเพลย์อีกแย้ว แต่เป็นชายหนุ่มหน้ามนคนเดิม หุหุ ^^

หนุกมากคร่า
มาอ่านของเราบ้างนะ
ถึงไม่มีรูปไอ้หนุ่มหน้ามน เราก็แวะมาอ่านอยู่แล้วจ้า
ติดใจนิยายมากกว่าหนุ่มหล่อ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
สวัสดีค่ะ![]()
นานๆทีได้มาเมนท์ แหะๆ![]()
พี่ทองกวาวแต่งได้สนุกสุดยอดเลยค่ะ![]()
![]()
(เพิ่งอ่านตามทัน)แหะๆ ![]()

รีบๆอัพต่อค่ะ ไม่มีที่ติเลยล่ะ
จาก Ti'amo


Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
![]() สสวท. |
![]() มูลนิธิ พสวท. |
![]() พสวท. |