การ์ดเชิญ...สีชมพูสด

พอดีกับที่เสียงเตือนอีเมล์ใหม่ดังขึ้น พริ้มเพราคงไม่สนใจหากอีเมล์นั้นไม่ใช่ของ

‘ผู้หวังดี’

“นายว่าคุณพริ้มเพราเค้าจะได้อ่านอีเมล์เหรอ” เสียงใสดังขึ้นในห้องทำงานหรู ก่อนใบหน้าสวยจะหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านข้างเพื่อรอฟังคำตอบ

“ก็หนูพริ้มออนไลน์อยู่นี่นา” หลังจอโน้ตบุคสีดำสนิท วาริชตอบเบาๆ ทว่าน้ำเสียงตื่นเต้น แววตาสะท้อนข้อความสั้นๆที่เพิ่งส่งไปหาพริ้มเพรา เพียงหวังว่าแผนนี้จะทำให้เค้าและหุ้นส่วนประสบความสำเร็จไปอีกขั้น
 

‘งานวันเสาร์นี้มีกี๋และผู้หญิงของจิตติไปเพียบ’

เสียงฝีเท้าย่ำลงบนหินข้างสระน้ำเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่เงาสีจางที่พาดผ่านตัวจิตติทำให้เค้ารู้ว่าหญิงสาวเดินกลับลงมาจากห้องนอนสีสวยแล้ว

“นี่คะ บัตรเชิญ”

บัตรเชิญสีชมพูสดที่แสนคุ้นเคย เวลานี้มันทำให้หมาป่าเจ้าเล่ห์แทบหยุดหายใจ

มือรับการ์ดเชิญทั้งที่ตายังคงเบิกโพลง ลมหายใจถี่ๆแสดงถึงพร้อมรอยหยักในสมองที่ทำงานอย่างเต็มกำลัง

เหตุการณ์เช่นวันนั้น เค้าจะให้มันเกิดขึ้นอีกไม่ได้

“พี่ว่า...”

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยให้พริ้มคิดได้ พริ้มตัดสินใจแล้ว ว่าจะไม่ให้ความอดทนของพี่จิตติเสียเปล่าแน่นอน”

ใบหน้ายังคงสดใส ทว่ารอยยิ้มและแววตาคู่เดิมดังเช่นในร้านอาหารญี่ปุ่น...มันกลับมาอีกครั้ง

และแน่นอน จิตติรู้สึกได้

“แต่พี่ว่างานมันก็ไม่…”

“พริ้มคุยกับคุณนรินทรแล้วคะ พริ้มจะไปหาเค้าพรุ่งนี้”

“พี่ว่าอย่า...”

“วันเสาร์คุณแม่ไม่ว่างซะด้วยสิ งานแบบนี้ ไม่มีกำลังใจคงทำออกมาไม่ดีแน่เลย พี่จิตติไปเป็นเพื่อนพริ้มนะคะ”

ดูเหมือนคำทัดทานใดๆก็ไม่เป็นผล แววตามุ่งมั่นเป็นประกาย แม้ชายหนุ่มจะรู้ดีว่าไม่ได้เกิดจากการสร้างกำลังใจของเค้า แต่ก็คงจะขัดเสียไม่ได้

“จ้ะ พี่จะไปเป็นเพื่อนหนูพริ้ม” ฝืนยิ้มอ่อน ทั้งที่ใจคิด

ซวยแล้ว...

ช่วงบ่ายของวัน จิตติที่วันนี้มีเรื่องให้ต้องคิดมากมายกลับเข้ามาทำงานตามปกติ ทำให้เสียงพลิกเอกสารดังขึ้นอีกครั้งภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ ก่อนมือเรียวจะหยิบปากกาสีขาวขึ้นเซ็นชื่อที่มุมขวาด้านล่างเพื่อรับรองความถูกต้อง

“วิยา เสาร์นี้คุณว่างมั๊ย” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มพลางส่งแฟ้มเอกสารกลับคืนเลขาสาว

“มีอะไรเหรอคะ” ยังคงต้องสงวนท่าทีไว้ก่อน แม้ในใจจะอยากตอบตกลงทันทีที่จิตติเอ่ยชักชวน

“หนูพริ้มจะไปออกแบบเสื้อผ้าที่งานการกุศล ผมก็เลยมาชวนวิยา แล้วก็จะไปชวนคุณติ้วและไอ้วาด้วย”

‘หนูพริ้ม...’ ชื่อที่ถูกเปล่งออกจากปากชายหนุ่มหยุดความเคลื่อนไหวของเธอได้จนหมดสิ้น

อดนึกถึงเสียงปรบมือและรอยยิ้มจากผู้เข้าร่วมงานด้านล่างของเวทีที่ชื่นชมผลงานของพริ้มเพราไม่ได้

และในหมู่ฝูงชนมากมาย คงรวมถึงผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ด้วย

รอยยิ้ม...ที่เธออาจไม่เคยได้รับจากเค้า

วันนั้นเธอจะได้เห็น...ว่ารอยยิ้มนั้นถูกส่งให้พริ้มเพรา

เธอจะทนได้เหรอ

“ถ้าวิยาไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ” ชายหนุ่มยิ้มอ่อนเมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคู่สนทนา

เลขาสาวเม้มปากแน่น แต่หากไม่ไป เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าแผนการที่วางไว้ได้ผล

การที่พริ้มเพราไปออกแบบเสื้อผ้าที่งานนั้นอาจเป็นเพราะอีเมล์จากผู้หวังดี...แต่ประสงค์ร้ายอย่างเธอและวาริชก็เป็นได้

และถ้าหากมันได้ผล…

“ว่างคะ”