<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/18704" type="text/javascript"></script>

แผนรัก...สลับคู่♥ สอบเสดก็รีบมาอัพทันที,, ตอนที่ 51 ค่า ^^ ผู้เขียน: สร้างโดย: ด อ ก ท อ ง ก ว า ว - อนุญาติให้: แก้ไขได้โดยสมาชิกทุกคน ชมแล้ว: 150,462 ครั้ง post ครั้งแรก: Thu 14 June 2007, 2:01 pm ปรับปรุงล่าสุด: Fri 25 July 2008, 10:49 pm อยู่ในส่วน: vนิยาย แก้ไขงานเขียน

มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือสีดำในเล็ก หยิบโทรศัพท์มือถือคู่ใจขึ้น กดเบอร์โทรศัพท์โดยไม่ต้องดูหมายเลขแสดงถึงความคุ้นเคยที่มีต่อเจ้าของเบอร์ที่เธอกำลังกดเพื่อโทรออก ก่อนยกเครื่องขึ้นทาบใบหู

อีกด้านของกำแพงทางด้านระเบียง ร่างบางที่ขดตัวอยู่สะดุ้งโหยงเมื่อระบบสั่นของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าใบสวยทำงาน
 
มือข้างหนึ่งล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเบอร์ของคนที่โทรเข้ามา ขณะที่อีกมือยังกำชุดสวยสีทองอร่ามแน่น

‘ติ้ว’

ตาสวยเบิกโพลง เธอรู้ดีว่าการที่ติวารัตน์โทรเข้ามาหาเธอ แทนที่จะช่วยกันตามหาชุดของพริ้มเพราเหมือนคนอื่นๆ นั่นหมายถึงว่า เพื่อนรักต้องการรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนในขณะนี้

และนั่นคือ ติวารัตน์รู้ว่าเธอเป็นคนทำ

 

ห้องจัดเลี้ยงที่ในเวลานี้ดูแน่นขนัดเสียจนแทบไม่มีที่เดิน ทำให้วาริชซึ่งทนไม่ได้กับความวุ่นวายเดินออกมาทางริมระเบียงด้านนอก

มือใหญ่จับขอบระเบียง สูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนส่งยิ้มให้กับความสวยงามของบรรยากาศแม่น้ำเจ้าพระยาในเวลากลางคืน

ร่างสูงบิดตัวเบาๆ ก่อนโยกคอสลัดความเมื่อยล้าจากการทำงาน บางครั้งชายหนุ่มผู้ทะเยอทะยานคนนี้ก็อยากมีชีวิตอย่างคนว่างงานเตะฝุ่นอยู่ตามท้องถนนดูบ้าง

 

เงาดำของติวารัตน์ตัดกับแสงสีเหลืองนวลในห้องเก็บเสื้อผ้าขยับเข้าใกล้ประตูเลื่อนพร้อมๆกับที่รวิยาค่อยๆเขยิบร่างออกห่างจนชิดริมระเบียง

ในขณะที่ร่างใหญ่ในสูทสีเทาหมุนคอมาทางด้านขวาซึ่งเป็นระเบียงของห้องเก็บเสื้อผ้าที่หญิงสาวกำลังซ่อนตัวอยู่พอดี

“เฮ้ย... ทำอะ...” ชายหนุ่มเบาเสียงเมื่อหญิงสาวหันมา นิ้วชี้เรียวแตะปากเป็นสัญญาณให้เงียบลง ก่อนชี้นิ้วไปที่โทรศัพท์มือถือที่ยังคงสั่นสะเทือน

“รับโทรศัพท์ให้หน่อย” เสียงเบาเพียงกระซิบเพื่อไม่ให้ติวารัตน์ซึ่งเดินเข้ามาใกล้ประตูทุกทีได้ยิน

แม้จะไม่เข้าใจในการกระทำของหญิงสาวนัก แต่ในเวลาคับขัน คงมีแต่เค้าที่จะช่วยเธอได้

“ส่งมาๆ” เอื้อมสุดแขนเพื่อรับโทรศัพท์มือถือจากหญิงสาว ที่เอื้อมมือไปอย่างเต็มที่เช่นเดียวกัน แต่ไม่อาจส่งโทรศัพท์ไปให้ได้

ทั้งคู่จึงพยายามเอื้อมออกไปอีกครั้งจนสุดแขน จนมือใหญ่ดึงโทรศัพท์มาจากหญิงสาวได้สำเร็จ แต่ด้วยการขยับร่างออกจากระเบียงมากเกินไปทำให้รวิยาเสียหลักตกจากห้องเก็บเสื้อผ้าลงไปที่สนามหญ้า

เสียงตุ๊บที่เกิดจากการตกระเบียงของหญิงสาวถูกกลบหมดสิ้นโดยเสียงดนตรีซึ่งถูกเปิดขึ้นเมื่อเริ่มการเดินแบบในห้องจัดเลี้ยง

โชคยังดีที่อาคารที่ทำการจัดเลี้ยงมีลักษณะเป็นอาคารชั้นเดียวซึ่งยกพื้นสูงไม่มากนัก ร่างบางจึงไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต

แต่แน่นอน เธอคงจะเจ็บมาก

“เป็นอะไรรึเปล่า” ตะโกนถามอย่างเป็นห่วง

หญิงสาวไม่ตอบ เพียงสะบัดปลายมือออกเบาๆเป็นสัญญาณให้วาริชรีบกดรับโทรศัพท์ก่อนที่ติวารัตน์จะวางสาย

 

“ฮัลโหล”

“ฮัลโหล อ่าว...คุณวา” ย่นคิ้วเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย “แล้ววิยาละคะ”

“อ๋อ วิยาเค้าเข้าห้องน้ำน่ะ สงสัยจะท้องเสียมั้ง ฝากกระเป๋าไว้กับผมเนี่ย”

“วิยาอยู่ในห้องน้ำเหรอคะ”

“ใช่ครับ นี่ผมก็รออยู่หน้าห้องน้ำนี่แหละ” เสียงหนักแน่นของเจ้านายผู้เคร่งขรึมทำให้ติวารัตน์กดวางโทรศัพท์อย่างไม่เอะใจ ก่อนแววตาสวยจะเหลือบเห็นชุดราตรีสีทองที่นอกระเบียง

“เจอชุดแล้วคะ”

“เป็นไงบ้าง” แขนใหญ่โอบร่างบางที่นอนแผ่บนสนามหญ้าสีเขียวชอุ่มพยุงให้ลุกขึ้น “เจ็บมากมั๊ยเนี่ย”

“ติ้วสงสัยรึเปล่า”

“ยังจะเป็นห่วงเรื่องนี้อีกเหรอ เธอเพิ่งตกลงมาจากระเบียงนะ” วาริชเอ็ดเมื่อหญิงสาวในอ้อมแขนไม่สนใจอาการเจ็บปวดของตนเอง ก่อนพาเข้าไปทางลานจอดรถเพื่อให้ร่างบางได้นั่งพักในรถหรูของชายหนุ่ม

--------------------------------------------------------------------

คุณพายย,, - เข้าอ่านเร็วมากกกกกก 55+ ดีใจจัง ^^

ยังสนุกอยู่มั๊ยคะ? ไม่สนุกหรืออยากให้ปรับปรุงบอกได้เรยยค้า

คุณ ganyarut - ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาติดตามกัน ^^

สนุกรึเป่าหรืออยากให้แก้ตรงไหน บอกได้เรยยนะคะ

จะได้สนุกเหมือนเรื่องของคุณ ganyarut ไงค้า ^^

 

 

 

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน