“มีอะไรจะบอกพี่อีกไหม” เค้าถามหลังจากพาเธอมานั่งบนเตียง เพราะมัวแต่เห็นเธอเอาแต่นั่งก้มหน้า ยิ่งเห็นก็ยิ่งสงสาร แต่จะไม่ถามมันก็กระไรอยู่ เค้าจึงถามออกไปให้หายข้อสงสัยที่เก็บเอาไว้

“ไม่มีแล้วคะ พิมเล่าให้ฟังไปหมดแล้ว และทุกอย่างพี่นัมก็ได้อ่านหมดแล้ว” เธอเงยหน้าขึ้นมาตอบ แล้วก็นั่งก้มหน้าเหมือนเดิมเมื่อตอบคำถามเสร็จสิ้น ยิ่งทำให้เค้าไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับเธอดี

“แล้วทำไมเพิ่งมาบอกพี่”
“ก็พิมเห็นพี่ไม่ว่างเลย แล้วจะให้พิมทำไง”
“พิม เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลยน่ะ ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้หละ รู้ไหมว่าพี่เสียใจขนาดไหนที่รู้ว่าพิมท้อง”
         เค้าบอกว่าเค้าเสียใจงั้นเหรอ นี่แสดงว่าเค้าไม่เคยคิดที่อยากจะมีลูกกับเธอเลยใช่ไหม งั้นตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เค้าไม่เคยรู้สึกดี ๆ กับเธอเลย มีแต่เธอใช่ไหมที่คิดอยู่เอาฝ่ายเดียว.......ความเสียใจผสมกับความโกรธมันทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่ได้......ในเมื่อเค้าไม่คิดที่จะรับเด็กคนนี้ เธอก็พร้อมที่เลี้ยงและดูแลเพียงคนเดียว แล้วอย่าหวังน่ะ ว่าคนอย่างเค้าจะได้ดูแม้กระทั่งหน้าลูก......หญิงสาวคิดด้วยความแค้น พลันต้องทำให้เธอหันหน้าหนีไปอีกด้านนึง นั่นยิ่งทำให้เค้าถึงกับงงเหมือนไก่ตาแตกที่อยู่ดี ๆ ก็เห็นเธอร้องไห้แล้วทำท่าทางเหมือนกับโกรธเค้ามาแล้วเป็นชาติ............

“พิมเป็นอะไร หันหน้าหนีพี่ทำไมกัน”
“พี่ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วหละคะ พิมรู้ตัวดีว่าที่ทำไปมันอาจจะโง่ในสายตาของพี่ แต่อยากจะให้รู้เอาไว้ว่า...เมื่อไหร่ก็ตามที่ลูกพิมคลอดออกมา พี่นัมจะไม่ได้เห็นหน้าเลย”เธอลุกขึ้นเพื่อจะเลี่ยงไปทางอื่น แต่ก็ถูกรั้งข้อมือเอาไว้ก่อน จึงทำให้เธอต้องตกลงมานั่งทับบนตัวเค้าแทน แล้วเค้าก็ถือจังหวะนี้นี่เอง จึงกอดเอวเอาไว้เพื่อไม่ให้หนีไปไหน เพราะตอนนี้รู้สึกว่าเรื่องจะเลยเถิดกันไปใหญ่แล้ว

“พิม พูดอะไรออกมา ทำไมถึงต้องทำอย่างนั้น แล้วทำไมต้องไม่พี่เห็นหน้าลูก ไหนบอกพี่มาซิว่ามันเรื่องอะไรกัน เข้าใจอะไรพี่ผิดไปรึป่าว”

“ก็พี่เป็นคนบอกเองว่าเสียในเรื่องที่เรามีลูก งั้นก็แสดงว่าพี่ไม่คิดต้องการจะมีลูกกับพิมใช่ไหม บอกพิมมาซิว่าใช่ไหม” เธอถามทั้ง ๆ ที่น้ำตายังคงไหลอยู่ เสียงที่ดังออกมาจากปากของเธอมันแทบทำให้เค้าหัวเราะ แต่เป็นเพราะไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งหัวเราะ จึงต้องทำให้เค้าหยุด และต้องตีหน้าขรึมเอาไว้

“พิม ที่พี่บอกว่าเสียใจ มันไม่ใช่อย่างที่พิมคิดน่ะ พี่บอกว่าเสียใจเพราะพิมไม่คิดที่จะบอกพี่ตั้งแต่ตอนแรก พี่เสียใจที่พี่ไม่ได้ดูแลพิมให้ดีเท่าที่ควร พี่เสียใจที่ละเลยหน้าที่ความเป็นพ่อ พี่เสียใจทุกอย่างที่เกี่ยวกับเรื่องของเรา ที่นี้เข้าใจรึยังว่าพี่เสียใจเรื่องอะไร หึ.....คนขี้แย”เค้าขยี้หัวเธอเบา ๆ ในความไร้เดียงสา ถึงแม้ว่าเธอจะมีความคิดที่เด็กเกินไป แต่บางครั้งมันก็ทำให้เค้ามีความสุขจนล้นปรี่เลยทีเดียว
“พี่คิดอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ” เธอเอามือป้ายน้ำตาออก และยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าคำตอบไม่ได้เหมือนกับที่เธอคิดเอาไว้เลยสักนิดเดียว ถ้าเหมือนเธอคงจะเสียใจยิ่งกว่านี้อีกแน่ ๆ

“แล้วทีเนี๊ยรู้แล้วใช่ไหมว่าพี่รู้สึกยังไง พี่รักพิมและพี่ก็รักลูกของเราด้วย ฉะนั้น ต่อไปมีอะไรต้องบอกพี่ก่อนรู้ไหม เพราะไม่งั้นพี่อาจจะทำอะไรรุนแรงเกินไป อาจจะกระทบถึงลูกในท้องก็ได้ แล้วคนที่เสียใจคงไม่ใช่พี่แต่เป็นพิมเอง” เค้าพูดด้วยหน้าตาที่พราวเสน่ห์ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเค้ากำลังพูดเรื่องอะไร........

“รู้แล้วหละคะ ถ้าต่อไปพี่ไม่มีเวลาให้พิมแบบนี้อีกหละก็....เป็นเรื่องแน่”
“คร้าบบบบ แม่ทูนหัว”เค้าหอมแก้มเธออย่างทะนุถนอน ความรักและความอบอุ่นที่เค้ามอบให้ เค้าอยากจะให้เธอรับรู้เอาไว้ว่าจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอน..................

         แจงเตรียมตัวเพื่อเดินทางไปยังญี่ปุ่นพร้อมกับว่าที่เจ้าบ่าว เธอถูกขอแต่งงานหลังจากวิทย์พาไปทานอาหารค่ำของวันเดียวกับที่คุยกับเทส แล้วเค้าก็ทำเซอร์ไพรซ์ด้วยการขอแต่งงานในร้านอาหาร มันทำเธอมีความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเลย เสียงเชียร์และเสียงปรบมือมันทำให้เธอรับรู้ได้ว่า “ผู้ชายคนนี้รักเธอจริง ๆ” และเธอจะตอบแทนรักนี้ให้สมกับความรักที่เค้ามอบให้เธอ

         งานแต่งของทั้งสองพี่นู้องถูกจัดขึ้นพร้อมกัน ทั้งคู่ของ ทิฟกับกาย และ “เทสกับพีช” ถูกจัดไว้อย่างสวยหรูและอลังการ ทั้งคู่ต่างยิ้มแย้มให้แก่กันและกันในวันงาน จนกระทั่งทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี
ทิฟกับกายถูกส่งตัวเข้าห้องหอเป็นที่สองรองจากพี่.....สองคนต่างมีความสุขและรอวันนี้มานาน ถึงแม้ว่าความรักที่เธอมอบให้เค้าอาจจะช้าเกิน แต่มันก็ไม่เคยสายและรู้สึกเสียใจเลยที่ได้รักผู้ชายคนนี้...และเค้าก็รักเธอมาก

“เหนื่อยไหม”เค้านั่งลงใกล้ ๆ คอยถามไถ่ตั้งแต่เริ่มงานจนจบงาน
“ไม่เหนื่อยคะ เพราะว่าทิฟมีของดี”
“ของดี -_- อะไรเหรอ”
“ก็....พี่กายไง” เธอตอบอย่างอาย ๆ
“อย่าบอกน่ะว่ารักพี่จนหายเหนื่อย”
“บ้า...ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย ทิฟหมายถึงมีพี่กายเหมือนทิฟมีสปอนเซอร์ต่างหาก ถึงเหนื่อยแต่ก็มีเกลือแร่คอยเติมพลังให้ และเปรียบเหมือนความรักที่ทำให้คนหายเหนื่อยได้ไง....เข้าใจรึยัง”
“อ๋ออออออ......นึกว่าอะไร ที่แท้ก็จะบอกว่ารักพี่ก็บอกมาเหอะ”
“พี่กายติ๊งต๊อง ยังไม่ได้บอกสักหน่อย”
“แล้วเมื่อไหร่จะบอกสักทีหละ จะรอให้ตายก่อนไหม”
“นี่แหนะ...ใครให้พูดเรื่องตายวันแต่ง เดี๋ยวตีตายเลย” เธอตีบนแขนจนเค้าต้องจับเอาไว้ ใครจะรู้ว่านักกีฬาว่ายน้ำของมหาลัยมือจะหนักขนาดนี้ ไม่งื้นคงไม่แต่งแน่ ๆ
“เจ็บน่ะ อยากลองดีใช่ไหม๊....มานี่เลยแม่ตัวดี มาให้ลงโทษซะดี ๆ” เค้าจับเธอเหวี่ยงลงบนที่นอน แต่มันคงไม่แรงถึงขนาดให้เธอเจ็บตัวมากนัก
“พี่กาย...ปล่อยทิฟน่ะ”
“ไม่....อยากลองดี ก็ต้องโดนลงโทษและคราวนี้อย่าหวังน่ะว่าจะรอด”
“แต่วันนี้ทิฟไม่สะดวก เอาไว้วันอื่นเถอะน่ะ”
“พี่ไม่เชื่อ ไม่ต้องมาแกล้งเลย”
“ทิฟไม่ได้แกล้ง ทิฟพูดเรื่องจริง”
“งั้น...พิสูจน์”เค้าจับชายกระโปรงขึ้นมา เพราะคิดว่าเธอคงจะร้องห้ามถ้าหากไม่ต้องการให้รู้ว่าโกหก แต่นี่เปล่าเลย เธอไม่ห้าม งั้นก็แสดงว่าจริง นี่เค้าต้องแห้วตั้งแต่คืนแรกของวันแต่งเลยหรือนี่
“อ้าววว.....ไม่เปิดดูเหรอคะ” เธอถามเมื่อเห็นว่าเค้าจับชายกระโปรงลงมาเหมือนเดิม
“ไม่แล้ว....งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนน่ะ”
“คะ”

        เธอเห็นเค้าเดินคอตกเข้าไปในห้องน้ำก็อดหัวเราะไม่ได้ เค้าโดนเธอแกล้งอีกแล้ว เพราะรู้ว่ายังไงเค้าก็ไม่ยอมผ่าไฟแดงอย่างแน่นอน โดยเธอแกล้งใส่ผ้าอนามัยเอาไว้ หาใช่ว่าจะมาจริงไม่...แต่เพียงต้องการแกล้งเท่านั้น แล้วมันก็ได้ผลซะด้วย.....เธอรอเค้าออกมาจากห้องน้ำ เธอพยายามจะไม่หัวเราะเมื่อเห็นหน้าตาบูดบึ้งของเค้า จึงหลบไปยืนตรงอื่น เมื่อเห็นเค้าเลี่ยงไปนอนบนเตียงเธอจึงรีบเดินเข้าห้องน้ำ.....ชายหนุ่มลุกขึ้นมาเพื่อที่จะหวีผม แต่เห็นเศษขยะวางอยู่บนโต๊ะจึงหยิบมันไปทิ้ง แต่แล้ว....ถังขยะโดนเค้าเตะจนมันกระเด็นและล้มลงไป ทำให้ขยะหกเรี่ยราด แต่สิ่งที่เค้าเห็นในถังขยะคือผ้าอนามัยที่ถูกห่อเอาไว้ในถังขยะ.....ในความสงสัยจึงหยิบขึ้นมาพลิกดูว่าที่เธอบอกมันเป็นเรื่องจริงรึป่าว.....และแล้วความจริงก็เฉลย เมื่อเค้ากลับไม่เห็นร่องรอยของการเป็นไฟแดง

“นี่ทิฟหลอกพี่งั้นเหรอ....ได้ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” ชายหนุ่มกลับไปยังที่นอนเหมือนเดิม เพื่อไม่ให้เธอจับได้ และไม่นานเสียงน้ำก็หยุดลง แสดงว่าเธออาบน้ำเสร็จแล้ว เค้าจึงแกล้งทำเป็นหลับ

“พี่กาย....พี่กาย”ทิฟเขย่าตัวเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเค้าไม่ขยับจึงกลับไปแต่งตัว
“หลับแล้วเหรอ ดีใจ จะได้ไม่ต้องใส่อีก อึดอัดจะตาย”เธอบ่นอุบอิบกับตัวเอง เมื่อเห็นว่าเค้าคงล้มเลิกความคิดเธอจึงรีบแต่งตัวเพื่อนอนเหมือนกัน ใครบอกหละว่าไม่เหนื่อย....เหนื่อยจะตาย....เธอล้มลงนอนได้ไม่เท่าไหร่ก็หลับไปในที่สุด แต่คนที่ยังไม่หลับก็เป็นเค้า เมื่อเห็นอย่างนั้นจึงเริ่มเอามือไต่ไปทีละนิด กระดุมเสื้อถูกปลดออกหมดจนเหลือเพียงบราเซียตัวน้อยกับด้านล่างอีกชิ้น....ความเย็นที่กระทบผิวทำให้เธอต้องคว้าหาผ้าห่มมาปิด แต่แล้วก็พบความว่างเปล่า....แต่สิ่งที่กำลังจะให้ความอบอุ่นเธอกลับเป็นร่างของคน.....เค้ากำลังคร่อมตัวของเธอเอาไว้ อกเต่งตึงกำลังถูกเค้ารุกรานอย่างหิวกระหาย.....ริมฝีปากถูกปิดลงด้วยความรัญจวน ไม่มีเสียงที่คัดค้านใด ๆ ทั้งสิ้น แต่กลับเป็นความร่วมมือที่เธอกับเค้าต่างมอบให้แก่กันและกัน.....กว่าทั้งคู่จะหลับลงก็เป็นเวลาเกือบเช้าของวันใหม่..................

      พีชนั่งแทบไม่ติด เมื่อคิดถึงคำพูดที่เค้าเคยบอกเอาไว้.....เพราะอะไรหนะเหรอ....ก็เค้าเคยบอกเอาไว้ว่า เค้าจะเก็บสิ่งที่มีค่าเอาไว้ในวันแต่งงาน แล้ววันนี้เธอก็ต้องมอบให้เค้า แล้วจะให้เธอนั่งด้วยท่าทีที่สงบได้ไง แค่ครั้งนั้นเธอก็แทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แล้วถ้าวันนี้มันยิ่งกว่าวันนั้นหละ เธอไม่แย่เหรอยิ่งคิดก็ยิ่งน่ากลัว......

“พีชเป็นอะไรรึป่าว เห็นหน้าซีด ๆ ตั้งแต่เข้าห้องมาแล้ว”
“ป่าวคะ คงเหนื่อยหนะคะ งั้นพีชไปอาบน้ำก่อนน่ะคะ”เธอรีบตัดบทและเค้าเห็นเธอหายตัวเข้าไปในห้องน้ำ ทำไมเค้าจะดูไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร ปล่อยให้ตายใจไปก่อนว่าเราไม่คิดอะไร แล้วค่อยเก็บดอกเก็บผลให้คุ้มก็ยังไม่สาย....ชายหนุ่มคิดอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้เธออาบน้ำจนผ่านไปเป็นชั่วโมง จึงเห็นเธอออกมาในชุดนอนที่ปกปิดมิดชิด....เค้าก็อดที่แย่เล่นไม่ได้

“หนาวเหรอ ใส่เสื้อซะหนาเชียว”
“คะ สงสัยจะไม่สบายหนะคะ วันนี้แอร์เย็นทั้งวันเลย” เธอแก้ตัวขุ่น ๆ เห็นเค้าไม่สงสัยอะไรจึงทำให้เธอเผลอถอนหายใจอย่างโล่งอกจนเสียงดัง

“ถอนหายใจเสียงดังเชียว สงสัยจะไม่สบายจริง ๆ งั้นเดี๋ยวพี่โทรให้คนเอายามาให้น่ะ ไปนอนเถอะ”

           เค้าก็แกล้งเล่นละครเออ-ออไปด้วย เพราะไม่อยากให้เธอจับได้ จึงทำเป็นเฉย ๆ......อย่าหวังเลยว่าคืนนี้เธอจะได้นอน....พีชที่รัก......และไม่นานเค้าก็เอายาให้เธอกินและปล่อยให้นอนหลับ ส่วนตัวชายหนุ่มเองก็เข้าไปอาบน้ำอย่างสบายใจที่ตบตาเธอได้........คนที่นอนอยู่บนที่นอนก็ใช่ว่าจะนอนหลับ....กลัวก็กลัว จะนอนก็ไม่กล้า แต่เพราะความอ่อนล้าจึงทำให้เธอผล๊อยหลับไปในที่สุด......ชายหนุ่มแง้มประตูห้องน้ำออกมาดูอย่างเบามือ เมื่อแน่ใจว่าภรรยาตัวดีของเค้านอนหลับแล้วอย่างแน่นอน เค้าจึงออกมาในสภาพที่ผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันตัวเอาไว้....เค้าเดินมานั่งลงข้าง ๆ เธอ แล้วจับปอยผมที่ปรกลงมาอย่างแผ่วเบา เห็นสภาพอย่างนี้แล้วเค้าก็ไม่นึกอย่างจะแกล้งเธอเลย เมื่อคิดได้อย่างนั้นจึงรีบแต่งตัวและเข้านอนทันที

         ทั้งคู่หลับลงอย่างอ่อนล้าในที่สุดการหลับใหลได้สิ้นสุดลงเมื่อทั้งคู่ได้นอนหลับอย่างเพียงพอ เธอตื่นนอนขึ้นมาโดยที่มีแขนของชายหนุ่มโอบกอดเอาไว้ เธอไม่ต้องการรบกวนเวลานอนจึงพยายามแกะมือออกอย่างแสนจะเบามือ แต่หารู้ไม่ว่าเค้าได้ตื่นนอนนานแล้ว และรอเวลาที่จะจัดการขั้นเด็ดขาดกับเธอ.............

“จะรีบไปไหนหละ พี่ยังไม่อยากลุกขึ้นเลย”
“ตื่นนานแล้วเหรอคะ”เธอถามออกมาทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบดีว่าเค้าคงจะตื่นนานแล้ว
“ก็รอเจ้าหญิงอยู่ เห็นกำลังนอนหลับสบายก็เลยไม่อยากปลุก”
“เหรอคะ หิวไหมคะ เดี๋ยวพีชจะได้สั่งอาหารเช้ามาให้”
“ไม่หิวข้าว แต่หิวพีชมากกว่า”สายตาเจ้าแต่เล่ห์ที่มองออกไปทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวด้วยความนัยที่เค้าต้องการสื่ออะไรบางอย่าง แต่เธอก็ยังไม่พร้อม......แต่มีหรือคนอย่างทศฤทธิ์จะปล่อยให้ลอย นวล ไม่มีทางหรอก
“แต่พีชหิวหนิ น่ะ ๆ ๆ กินข้าวกัน”
“ได้ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

          เค้าพลิกตัวเองเพื่อจะได้อยู่ด้านบน และเพียงไม่นานเสียงที่ดังเพื่อประท้วงก็ถูกปปิดลงด้วยริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างนุ่มนวล ความรักที่เค้ารอจะมอบให้เธอ ตอนนี้ถึงเวลนั้นแล้ว ริมฝีปากไล้ไปตามตัวอย่างต้องการตราเอาไว้ว่ามีเจ้าของ อกที่แข่งกันชูขึ้นมารับกับปากของเค้ามันทำให้เธอต้องกอดเอาไว้อย่างหวาบหวาม ลิ้นที่แตะลงไปตามเนื้อตัวมันทำให้เธอแทบละลาย ลิ้นที่ลากลงมาเรื่อย ๆ ตั้งแต่คองามระหงได้ไล้ลงมาตามเนื้อตัวจนกระทั่งถึงหน้าท้องแบนราบ