<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/18779" type="text/javascript"></script>

นายซาตาน กับคุณหนูไฮโซ(จบแล้ว......จ้า....ภาค 1 + ภาค 2 (มีการแก้ไขในบางส่วน ช่วยเข้ามาอ่าน เพราะว่ารีบอัพไปหน่อยก็เลย งงๆ) จบแล้ว เย้ ๆ ๆ ๆ ภาค 2 (อัพ ตอนที่ 51) เมื่อเรื่องกำลังวุ่นวาย เค้าจะทำยังไงกับรักครั้งนี้ ที่ต้องเอาหัวใจเป็นเดิมพันให้กับเธอคนเดียว....(เข้ามาเม้นท์กันหน่อยซิ คิดถึงทุกคนน่ะ) ผู้เขียน: barbie14@rcharkarn.com ชมแล้ว: 163,766 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 22 June 2007, 10:07 am ปรับปรุงล่าสุด: Mon 12 May 2008, 9:06 am อยู่ในส่วน: วิชาการ.คอม, vนิยาย

“มาพบคุณหมอวัลลพครับ”

 

“นัดไว้รึป่าวคะ”

 

“นัดไว้ครับ”

 

“รอสักครู่น่ะคะ”

 

“ขอบคุณครับ”

 

เพียงไม่นานชายหนุ่มได้เข้าไปนั่งอยู่ในห้องที่น่าอึดอัด เค้าไม่เคยต้องการอยากจะมานั่งในห้องนี้เลยสักครั้ง แต่มันก็ไม่สามารถจะหลีกเลี่ยงไปไหนได้

 

“หมอ ผมจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนครับ” เค้าถามออกไปด้วยเสียงที่เป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเข้าไปนั่งอยู่ในห้อง และหมอคอยเช็คดูอาการต่าง ๆ

 

“เท่าที่ดูจากอาการภายนอกในตอนนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรน่าเป็นห่วงมากนัก ส่วนอาการและระบบภายในร่างกายก็เป็นปกติ ซึ่งอาจจะเป็นเพราะคุณทำตัวเองดีขึ้น”

 

“ก็ไหนคุณหมอบอกผมว่าอาการน่าเป็นห่วงไงครับ”

 

“เท่าที่ดูจากคราวที่แล้ว มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ แต่วันนี้ร่างกายคุณดูดีว่าวันนั้นมาก ซึ่งมันก็มาจากคุณเองที่เป็นคนทำ ถ้าหากคุณต้องการที่จะยังอยากมีชีวิตต่อไปอีก คุณก็ต้องรักษาทั้งสภาพร่างกายและจิตใจคุณให้ดี มันจะเป็นผลดีต่อตัวคุณมากน่ะครับ”

 

“แล้วอย่างนี้มันจะเป็นผลต่อคนรอบข้างผมรึป่าว...คือ ผมหมายถึงภรรยาของผมหนะครับ” เค้าถามกลับไป แต่ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าผู้เป็นหมอ เพราะใคร ๆ ก็คงจะดูออกว่าเค้าเคยเป็กอะไรมาก่อน

 

“ก็ไม่มีผลอะไรหรอกครับ ไม่ต้องกังวล แต่คุณก็ไม่ควรที่จะเสี่ยงน่ะครับ คุณคงรู้ว่าผมหมายถึงอะไร”

 

“ครับ แต่จะไม่ให้กังวลผมคงทำไมได้”

 

“ทำใจให้สบาย เรื่องทุกเรื่องย่อมมีทางแก้ไขเสมอครับ กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ คุณต้องทำจิตใจให้ผ่อนคลาย แล้วมันก็จะดีเอง”

 

“แล้วผมต้องมาพบคุณหมออีกเมื่อไหร่ครับ”

 

“เดี๋ยวผมจะจัดยาชุดใหม่ให้ ส่วนเรื่องวันนัดผมจะแจ้งให้ทราบในใบนัดอีกทีนึง”

 

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวก่อนน่ะครับ”

 

“ครับ”

 

“สวัสดีครับ”

 

 

             เค้าเดินออกมาด้วยอาการที่เหงาหงอย เค้าไม่อยากให้เธอรับรู้เรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับเค้าเลย แล้วเค้าจะต้องทำอย่างไรในเมื่อตอนนี้ดูเหมือนคนข้าง ๆ เค้ากำลังมีความสุขมาก ชายหนุ่มเดินคิดไปเรื่อยเปื่อยและคิดว่าจะเข้าบริษัทเพื่อไปทำงานต่อ

 

ด้านหญิงสาวเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินออกมาก็รีบมุ่งตรงไปยังห้องหมอวัลลพทันที เธออยากรู้ให้แน่ใจว่าเค้าเป็นโรคนี้จริง ๆ เธอจะทำใจได้มากกว่านี้หากได้ยินกับหูตัวเอง

 

“อ้าวคุณ เข้ามาได้ยังไงกันครับ นัดไว้รึป่าว”

 

“เอ่อ....คือดิฉันต้องขอโทษด้วยน่ะคะที่ไม่ได้ขออนุญาตก่อน คือฉันมีเรื่องต้องการให้คุณหมอช่วยหน่อยหนะคะ”

 

“แล้วคุณมาบอกผมทำไม ผมคงช่วยคุณไม่ได้หรอกหากไม่เจ็บป่วยจริง ๆ”

 

“คือ ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนน่ะคะ ฉันเป็นภรรยาของคนไข้คนเมื่อตะกี้หนะคะ”

 

“อ้าว.....นี่คุณเป็นภรรยาเค้าเหรอครับ”

 

“คะ คือฉันต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ ฉันมีเรื่องจำเป็นจริง ๆ”

 

“งั้นเชิญนั่งก่อนครับ”

 

“ขอบคุณคะ”

 

“คุณมีเรื่องอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ”

 

“คะ คือดิฉันอยากจะทราบรายละเอียดเกี่ยวกับโรคของเค้าหนะคะ คือเค้าไม่ยอมบอกอะไรกับฉันเลย”

 

“นี่คุณไม่รู้เรื่องเลยเหรอครับ” หมอถามออกไปเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

 

“ใช่คะ เค้าคงกลัวฉันจะไม่สบายใจหนะคะ ก็เลยไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟัง” เธอโกหกหน้าตาเฉย ในเมื่อเธออยากจะรู้ความจริงที่เป็นความลับ เธอก็พร้อมจะเปิดเผยมันเอง

 

“คืองี้น่ะครับ โรคของแฟนคุณเนี๊ยเค้าอยู่ในระยะที่ 2 เป็นระยะที่คนไข้

เริ่มมีอาการ แต่อาการนั้นยังไม่มากถึงกับจะเรียกว่าเป็นโรคเอดส์เต็มขั้น อาการในช่วงนี้อาจเป็นไข้เรื้อรัง น้ำ หนักลด หรือท้องเสียงเรื้อรัง โดยไม่ทราบสาเหตุ นอกจากนี้อาจมีเชื้อราในช่องปาก, งูสวัด, เริมในช่องปาก หรืออวัยวะ เพศ ผื่นคันตามแขนขา และลำตัวคล้ายคนแพ้น้ำลายยุง แต่เท่าที่ดูอาการยังไม่ค่อยน่าเป็นห่วง แต่หมอก็ได้แค่เพียงรักษาอาการให้คงที่ไว้ได้เท่านั้น”

 

“หมอคะ.....เอ่อ.....จะว่าอะไรไม่คะถ้าฉันต้องการจะดูผลตรวจเลือดของเค้าหนะคะ”

 

“คุณแน่ใจเหรอครับ”

 

“คะ ฉันอยากดูให้เห็นกับตา ฉันคงจะทำใจได้มากกว่านี้”

 

“ก็ได้ครับ รอผมสักครู่น่ะครับ”

 

“ขอบคุณคะ”

ผ่านไปเพียงชั่วครู่ เอกสารก็ถูกยื่นมาวางไว้ตรงหน้า

 

                                                นายนิรกาน  วชัยรัตนะสา

ผลตรวจเลือด ปรากฏว่าเป็นบวก ซึ่งหมายความว่าได้ติดเชื้อ เอช ไอ วี

 

................................................................................................................

“เดี่ยวน่ะคะหมอ ชื่อนายนิรกาน วชัยรัตนะสา เหรอคะ”เสียงที่ถามออกมาช่างน่าตกใจเหลือเกิน

 

“ครับ มีอะไรเหรอครับ”

 

“คือ ชื่อนี่.....” เธอพูดตะกุกตะกักออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า เธอคงจะเสียใจมากใช่ไหม หมอหันไปมองหน้าด้วยความเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง

 

“ทำใจดี ๆ น่ะครับ ผมบอกคุณแล้วว่าอย่าดู คุณก็ไม่เชื่อผม” เค้ากำลังจะหยิบแฟ้มประวัติมาเก็บ แต่ก็ถูกรั้งเอาไว้ก่อน

 

“หมอคะ ช่วยดูให้ฉันหน่อยได้ไหมคะว่าเค้านามสกุลอะไรกันแน่”

 

“ทำไมหละครับ คุณก็อ่านให้ผมฟังอยู่เมื่อตะกี้”

 

“ฉันไม่แน่ใจ หมอช่วยอ่านให้ฟังอีกครั้งได้ไหมคะ”

 

“นายนิรกาน วชัยรัตนะสา”

 

“คุณหมอเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหมคะ”

 

“ครับ ชื่อและนามสกุล เราอ่านเหมือนกันครับ” หมอตอบกลับไปด้วยความฉงน นี่เธอเสียสติไปแล้วรึไงถึงได้ถามซ้ำแล้วซ้ำอีก หรือว่าเธอเสียใจขนาดหนักจนรับความเป็นจริงไม่ได้

 

“ฉัน.....ฉันดีใจ ดีใจที่สุดเลยคะ”

 

“ยังไงเหรอครับ คุณกำลังบอกผมว่าคุณดีใจที่แฟนเป็นเอดส์งั้นเหรอครับ”

 

“ใช่คะ ฉันดีใจที่เค้าเป็นเอดส์ ฉันดีใจมาก ๆ ด้วยคะ”

 

“เอ่อ....คุณครับ ผมพาไปหาหมอดีไหมครับ เผื่อจะช่วยอะไรคุณได้มากกว่านี้”

 

“หมอคะ.......” เธอจับมือหมอด้วยมือสั่นเทา

 

“ครับ”

 

“ฉันดีใจที่เค้าเป็น ฉันดีใจเหลือเกิน ฉัน.....ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยคะ”

 

“คุณครับ คุณเป็นอะไรรึป่าวครับ”

 

“ป่าวคะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น”

 

“แล้วทำไมคุณถึงได้มีอาการอย่างนี้หละครับ ถ้าหากคุณไม่ได้เสียใจ”

 

“แฟนฉันเค้าไม่ได้เป็นเอดส์คะ เค้าไม่ได้เป็น”

 

“ครับ” หมอเอ่ยเสียงที่เป็นคำถามร้อยแปดพันด้านออกมาด้วยความงุนงง

 

“เค้าคนที่ฉันดีใจไม่ใช่แฟนของฉัน แต่เค้าคนนั้นเป็นคนอื่น คุณหมอดูดี ๆ ซิคะ ว่าระหว่างชื่อสองคนนี้เค้าแตกต่างกันยังไง”เธอยื่นเอกสารเกี่ยวกับบัตรประชาชนให้หมอดู ซึ่งเธอได้แอบถ่ายเอาไว้ในยามที่ต้องการ และตอนนี้เธอก็ได้ใช้มันแล้ว

 

“นายนิรกาน วชัยรัตน์ กับ นายนิรกาน วชัยรัตนะสา นี่ก็แสดงว่าชื่อและนามสกุลของทั้งสองคนคล้ายกัน ผิดตรงนามสกุลตัวสุดท้าย”

 

“ใช่คะ”

 

“แล้วคนไหนคือชื่อแฟนของคุณครับ” หมอถามออกมาอีกครั้งเมื่อตั้งสติได้

 

“นายนิรกาน วชัยรัตน์คะ ไม่ใช่คนนี้อย่างแน่นอน”เธอชี้ไปยังชื่ออีกคนนึง

 

“แล้วทำไมผลมันถึงเป็นอย่างนี้ เพราะทุกครั้งที่มาตรวจผมมักจะมองเพียงชื่อและนามสกุลผ่าน ๆ ไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้เลย”

 

“ถ้าต้องการให้แน่ใจและไม่ผิดพลาด ฉันอยากได้ประวัติของแฟนดิฉันหน่อยได้ไหมคะ เผื่อมันจะเป็นเครื่องยืนยันได้ว่าแฟนฉันเค้าไม่ได้เป็นเอดส์จริง ๆ”

 

“ได้ครับ เรื่องนี้ผมต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว ผมจะต้องตามหาคนที่ทำระเบียงประวัติให้ได้ว่าผิดพลาดกันยังไง”

 

“ขอบคุณคะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าความจริงมันเป็นยังไงกันแน่”

 

“งั้นรอผมสักครู่น่ะครับ”

 

“ได้คะ”

 

            หมอเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้เธอนั่งอยู่ภายในห้องเพียงผู้เดียว ความดีใจได้ถูกปลดปล่อยมาสู่ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เค้าจะดีใจไหมน่ะถ้ารู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นเอดส์จริง ๆ แล้วเค้าจะทำยังไงเมื่อรู้ความจริง เค้าจะคิดที่จะฟ้องโรงพยาบาลนี้รึป่าว หรือว่าเค้าจะไม่ทำอะไรเลย เธอนั่งคิดด้วยความวุ่นวาย อย่างน้อย ๆ ในตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าเค้าไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เธอจะมีความสุขได้อีกต่อไป เธอจะได้ใช้ชีวิตกับเค้าได้อีกยาวนานและมันคงจะนานพอที่จะมีลูก ๆ วิ่งเล่นหน้าบ้านก็เป็นได้

            หมอกลับมาอีกครั้งพร้อมกับแฟ้มประวัติอีกคน ทุกอย่างแจ่มแจ้งและกระจ่างพอที่จะบ่งบอกว่า การตรวจโรคในครั้งนั้นได้มีการสลับผลตรวจเลือดเกิดขึ้น เนื่องจากความผิดพลาดเกิดขึ้นกับอีกฝ่าย ทุกอย่างได้ถูกดำเนินการไปอย่างรวดเร็ว ด้วยคำสั่งของผู้เป็นอำนวยการโรงพยาบาล แต่ก็ถูกเธอขอร้องเอาไว้

 

“ฉันขอให้เรื่องมันจบเพียงแค่นี้เถอะนะคะ แค่นี้ฉันก็ดีใจมากพอแล้ว”

 

“จะดีเหรอครับ ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับคนอื่นอีก”

 

“แต่สำหรับฉันขอเพียงแค่นี้เถอะคะ ฉันไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไปมากกว่านี้”

 

“แน่ใจเหรอครับ”

 

“คะ”

 

“งั้นก็สรุปว่า สามีคุณไม่ได้เป็นโรคอะไรแล้วน่ะครับ ทุกอย่างปกติ”

 

“คะ ขอบคุณน่ะคะ”

 

“ทางเราขอโทษจริง ๆ ที่เกิดเรื่องแบบนี้”

 

“ไม่เป็นไรคะ ฉันไม่โทษพวกคุณหรอกคะ อย่างน้อยฉันก็สามารถทำให้รู้ได้ว่า จริง ๆ แล้วฉันรักเค้ามากแค่ไหน ถึงขนาดยอมแลกกับชีวิตของตัวเองได้”

 

“ครับ ผมขอให้คุณกับสามีของคุณรักกันนาน ๆ น่ะครับ”

 

“คะ งั้นฉันขอตัวก่อนน่ะคะ”

 

“ครับ”

 

“สวัสดีคะ”

 

“สวัสดีครับ”

 

เค้านั่งรอเธออยู่อย่างกระวนกระวาย ตอนแรกคิดเอาไว้ว่าจะไปทำงาน

ต่อ แต่ก็เพราะไม่กระจิตกระใจจะทำอะไรจึงตัดสินใจกลับบ้าน แต่กลับไม่เจอใครเลย โทรหาก็ไม่ติด ติดต่อก็ไม่ได้ ทำได้เพียงแต่นั่งรออยู่อย่างไร้จุดหมาย เวลาผ่านไปอย่างเนิ่นนาน กว่าเค้าจะได้ยินเสียงรถที่แล่นเข้าบ้านมาก็ปาเข้าไป 4 โมงเย็นแล้ว

 

“พิม ไปไหนมา รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงแค่ไหน”

 

“อ้าว พี่นัมกลับมานานแล้วเหรอคะ”

 

“อื้ม ว่าแต่เราไปไหนมา”

 

“ไปทำธุระมาคะ มันยุ่งไปหน่อยก็เลยช้าหนะคะ หิวไหมคะ เดี๋ยวพิมหาอะไรให้ทาน”

 

“ไม่หิวครับ พิมอาจจะเหนื่อย ขึ้นไปอาบน้ำดีกว่าไหม เดี๋ยวพี่หาอะไรให้ทาน”

 

“ก็ได้คะ”

 

            เค้าเห็นเธอเดินยิ้มไปอย่างคนมีความสุข เธอคงมีความสุขมากซิน่ะ หน้าตาถึงได้ดูดีเพียงนี้ เค้ายิ้มเยาะตัวเองซึ่งต่างจากแฟนสาว คนอย่างเค้าก็คงทำได้เพียงแค่นี้ คนทุเรศและเห็นแก่ตัว แถมยังเป็นโรคร้ายแล้วยังจะอยากมีเมียกับเค้าอีก ไม่เจียมตัวจริง ๆ เค้าคิดอย่างอดสู

 

...........................................................................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน