<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/18779" type="text/javascript"></script>

นายซาตาน กับคุณหนูไฮโซ(จบแล้ว......จ้า....ภาค 1 + ภาค 2 (มีการแก้ไขในบางส่วน ช่วยเข้ามาอ่าน เพราะว่ารีบอัพไปหน่อยก็เลย งงๆ) จบแล้ว เย้ ๆ ๆ ๆ ภาค 2 (อัพ ตอนที่ 51) เมื่อเรื่องกำลังวุ่นวาย เค้าจะทำยังไงกับรักครั้งนี้ ที่ต้องเอาหัวใจเป็นเดิมพันให้กับเธอคนเดียว....(เข้ามาเม้นท์กันหน่อยซิ คิดถึงทุกคนน่ะ) ผู้เขียน: barbie14@rcharkarn.com ชมแล้ว: 163,755 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 22 June 2007, 10:07 am ปรับปรุงล่าสุด: Mon 12 May 2008, 9:06 am อยู่ในส่วน: วิชาการ.คอม, vนิยาย

“พ่อคะ หนูอธิบายได้น่ะคะ”

 

“....”

 

“ผมยอม...”

 

“หยุด...ฉันไม่อยากฟัง”

 

“แต่พ่อคะ...”

 

“พ่อบอกให้หยุด” เต้ตะคอกลูกสาวคนเดียวจนคนที่เพิ่งเดินเข้ามาต้องสะดุ้งด้วยความตกใจ

 

“เอ่อ...สวัสดีคะคุณพ่อ/คุณแม่” แฟรงค์และซอลลี่ไหว้อย่างนอบน้อม เพราะรู้ว่าธรรมเนียมของไทยเป็นยังไง และทั้งสองคนก็เต็มใจที่จะทำในสิ่งที่ดี

 

“สวัสดี แล้วเราสองคนไปไหนกันมาเหรอ” เต้ถามอย่างขรึม ๆ จนคนตอบแทบจะอยากจะมุดดินให้หายไป

 

“พอดีว่าไปเยี่ยนแม่กับพ่อมาหนะครับ ก็เลยไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนพีชเค้า”

 

“อื้ม” เต้รับคำสั้น ๆ แล้วนั่งดูแลภรรยาตัวเองที่ตอนนี้เริ่มรู้สึกตัวแล้ว

 

“เต้”

 

“คุณ..เป็นไงบ้าง ดีขึ้นไหม”

 

“ดีขึ้นแล้วคะ”

 

“แม่..”พีชร้องเรียก แต่มายก็ทำเป็นไม่สนใจ เธอโกรธที่เห็นลูกทำตัวแบบนี้

เธอรับไม่ได้ที่ต้องมาเห็นภาพช้ำใจ เธออยากจะตายไปตั้งแต่แรกที่เห็น

แต่มันก็ทำไม่ได้ จึงทำได้แค่เพียงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

 

“คุณคะ ฉันอยากกลับบ้าน”

 

“ก็นี่ไงบ้าน ยังไงนี่ก็เป็นบ้านของเราน่ะ” เต้รู้ว่าภรรยาหมายถึงอะไร แต่เค้าก็ไม่อยากให้คิดมาก

จึงจำเป็นต้องพูดเลี่ยงไป

 

“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันไม่อยากเห็นลูกอกตัญญู”

 

“แม่คะ..”

 

“หยุด...ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น”

 

“คุณป้าครับ”

 

“หยุดไปเลยทั้งคู่...ฉันเสียใจมากที่เห็นแกทำลายลูกสาวฉันอย่างนี้...เทส แกลองบอกฉันมาซิ

ว่าแกจะเอายังไงกันแน่” น้ำเสียงที่ดังออกมาจากปาก แสดงให้เห็นว่าเค้าโกรธแค่ไหน

และเพื่อนทั้งสองคนก็คงต้องนั่งหน้างงต่อไป เพราะภาษาที่ได้ฟังเค้าสองคน

ไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่

 

“ผมยินดีรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นครับ...ผมจะแต่งงานกับเธอ”

 

“อะไรน่ะ” มายหันหน้ามาถามด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าหลานชายคนนี้จะเป็น

เด็กที่กล้าทำแล้วก็กล้ารับ เธอดีใจที่ได้ยิน แต่ความโกรธปนน้อยใจก็มีมากจนทำ

ให้เธอต้องทำเป็นไม่สนใจอีกครั้ง

 

“คุณลุงครับ ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างครับ และผมก็จะบอกว่า....ผมรักเธอ ผมรักพีชครับ”

 

“เทส” พีชเรียกชื่อด้วยความซาบซึ้ง ไม่คิดว่าเค้าจะบอกรักเธอและยอมทำได้ถึงเพียงนี้

ถึงแม้ว่าเรื่องต่าง ๆ ระหว่างเธอและเค้าจะเป็นยังไง ถึงมันจะไม่ใช่ความจริงเหมือน

ที่รู้กันสองคน แต่เค้าก็พร้อมจะรับผิดชอบ

 

“พี่รักพีชน่ะ แต่งงานกับพี่น่ะ”

 

“นี่น่ะเหรอรัก ฮะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ น่าตลกสิ้นดี” เต้เค้นเสียงออกมา เค้าอยากจะหัวเราะให้มันดังไปมากกว่านี้จริง ๆ ไม่คิดเลยว่าลูกสาวเค้าต้องเสียสาวก่อนแต่งงาน ทั้ง ๆ ที่คิดว่าตัวเองเลี้ยงดู

และสั่งสอนมาเป็นอย่างดี แต่แล้วก็ผิด เค้าเป็นคนผิดเองที่ส่งลูกมาเรียนที่นี่ เค้าผิดเอง

 

“คุณคะ” มายเรียกสติเค้ากลับมา

 

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ”เต้ยังคงหัวเราะเหมือนคนบ้าต่อไป จนเทสเกือบหมดความอดทน

 

“คุณลุงครับ ผมจะแต่งงานกับพีชหลังจากที่เรากลับไปถึงเมืองไทยครับ”

 

“คนอย่างนายนี่น่ะจะเลี้ยงลูกสาวฉัน”

 

“ครับ”

 

“ฉันไม่ต้องการ ฉันยังต้องการมีลูกสาวคนเดียว ไม่ต้องการมีลูกชายเพิ่มมาอีกคนอย่างแก”

 

“แล้วคุณลุงจะให้ผมทำยังไง คุณลุงถึงจะยอมรับผมครับ” เทสเริ่มเสียงดัง เมื่อเต้ยังยืนยันจะ

ไม่ยอมรับในการกระทำครั้งนี้ เค้ารู้ว่าสิ่งที่เค้าทำไม่น่าให้อภัย แต่เค้าก็เป็นลูกผู้ชายพอที่จะ

รับผิดชอบในเรื่องนี้

 

“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ถ้าหากแกรักลูกสาวฉันจริง แกต้องรอจนกว่าฉันจะอนุญาต…พีช

ทำเรื่องไปเรียนต่อที่เมืองไทยให้เรียบร้อย พ่อให้เวลา 1 อาทิตย์ แล้วแม่จะเป็นคนพาเรากลับไป

ส่วนแก...อย่ามายุ่งกับลูกสาวของฉันจนกว่าฉันจะบอกให้แกยุ่งได้...ฉันคิดว่าแกคงฟังภาษา

คนรู้เรื่องน่ะ”

 

“คุณพ่อ/คุณคะ” พีชร้องออกมาด้วยความตกใจ ใครจะคิดว่าพ่อจะมีความพิเรนอย่างนี้ เ

มื่อก่อนพ่อไม่เคยเป็นแบบนี้เลย แต่ทำไมวันนี้พ่อถึงเปลี่ยนไป หรือเป็นเพราะเธอ

พ่อถึงเป็นแบบนี้ จะโทษใครได้ ในเมื่อเธอทำให้ทุกคนผิดหวังในตัวของเธอ

คนที่น่าจะรับผิดชอบก็ต้องเป็นเธอคนเดียวเท่านั้น

 

“ผมตัดสินใจดีแล้ว ส่วนคุณทำใจให้สบาย ผมไม่ยอมให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างนี้มาทำให้ลูกเราเสียใจอีกเป็นอันขาด” เค้าประกาศต่อหน้าทุกคน ซอลลี่กับแฟรงค์มองหน้ามาหาพีชเหมือนต้องการคำปรึกษา แต่แล้วเมื่อเห็นหน้าซีด ๆ ทั้งสองคนจึงยอมนั่งเฉย ๆ เพื่อรอเวลา

.....................................

 

“กาย บอกน้ามาหน่อยซิ.....ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้”

 

“คือ...เอ่อ ผมขอโทษน่ะครับที่ทำให้คุณน้าต้องเสียใจในการกระทำของผม ที่ล่วงเกินทิฟ

แต่ผมรักเธอน่ะครับ อีกอย่างเราสองคนก็กำลังจะแต่งงาน”

 

“ห๊ะ” สามเสียงที่ประสานกัน ทำให้กายอดยิ้มไม่ได้ ด้วยความน่ารักของบ้านนี้

 

“พี่กาย พี่พูดอะไรออกมา ทิฟยังเรียนไม่จบเลยน่ะ จะแต่งงานได้ไง”

 

“แต่มันก็อีกไม่กี่เดือนแล้วหนิ อีกอย่างพี่ไม่อยากทำให้ทิฟต้องเสียชื่อเพราะพี่…น่ะครับคุณน้า

ขอผมหมั้นไว้ก่อนก็ยังดี จะได้เป็นเครื่องรับประกันไงครับว่ายังไงก็ไม่มีวันทิ้งลูกสาวของ

คุณน้าอย่างแน่นอน”

 

“ว่าไงคะคุณ จะยอมรึป่าว” หันหน้ามาถามผู้เป็นสามี แต่หน้าตายังคงเก็กเงียบอยู่ทั้งสองคน

จนคนรอลุ้นหยุดหายใจไปด้วย

 

“......”

 

“คุณคะ ว่าไงคะ กายเค้าจะขอหมั้นกับลูกสาวของเราไว้ก่อน”

 

“แล้วคุณคิดว่าผมสมควรจะตอบแบบไหนดีหละ”

 

“ก็...ไม่รู้ซิคะ ฉันแล้วแต่คุณ”

 

“คุณพ่อคะ....ตกลงว่าคุณพ่อจะให้หนูกับ...พี่กายหมั้นกันรึป่าวคะ” หญิงสาวถามด้วย

ความเอียงอาย แทนที่จะเป็นผู้ชายถาม แต่มันกลับตรงกันข้ามซะนี่

 

“ผมรอลุ้นอยู่น่ะครับ” กายแกล้งล้อเล่นไปด้วย เพื่อให้คลายเครียดกัน แต่แล้วก็ผิดหวังเมื่อเห็นสีหน้าดุ ๆ หันมามอง เค้าจึงจำเป็นต้องก้มหน้าก้มตารอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

 

“พ่อคิดว่า....” แล้วเค้าก็เงียบไป หันหน้าไปมองภรรยาและลูก สลับกันไปมา จนกายเห็นแล้วต้องมึนหัวไปตาม ๆ กัน

 

“พ่อว่า...”

 

“คุณ/คุณพ่อคะ” แม่กับลูกประสานเสียงอีกครั้งในความอ่อนใจที่ผู้เป็นพ่อไม่ยอมพูดออกมาสักที

 

“พ่อยกให้....”

 

“เย้..”

 

“แต่...” ทุกคนหยุดกึก ไม่กล้าไม่แต่ขยัย

 

“คะ/ครับ”

 

“ต้องแต่งงานทันทีที่ทิฟเรียนจบและต้องมีหลานให้พ่อเร็วๆ ด้วย”

 

“โห....นึกว่าอะไร” ทุกคนต่างยิ้มแย้มด้วยความดีใจ แต่คนที่หน้าจะดีใจสุด ๆ ก็คือกายนั้นเอง

ได้ยินคำตอบที่แสนจะดีก็รีบกระโดดเข้าไปนั่งใกล้ ๆ แล้วอดหอมแก้มแฟนสาวไม่ได้

จนคนเป็นพ่อกับแม่ต้องอะแอมใส่กันยกใหญ่

ดูเหมือนทั้งคู่จะมีความสุขจนลืมเรื่องรอบข้างไปหมด ลืมแม่แต่เรื่องพี่ชายที่แสนดีที่ห่างไปนาน ไม่ยอมติดต่อกลับมาจนเธอเริ่มใจคอไม่ดี เมื่อคิดได้อย่างนั้นจึงหยิบโทรฯเพื่อติดต่อกับพี่ชาย

 

“พี่เทสคะ เป็นไงบ้าง หายไปเลยน่ะคะ”

 

“พี่ไม่เป็นอะไร อีกไม่กี่วันพี่จะกลับไปแล้ว ทิฟดูแลตัวเองดี ๆ น่ะ”

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงทิฟหรอกคะ แต่ทิฟมีข่าวดีจะบอกพี่น่ะ”

 

“อะไรเหรอ อย่าบอกน่ะว่าเราจะแต่งงานแล้ว” เค้าลองเดาสุ่ม ๆ ไปโดยไม่ได้คิดอะไร แต่แล้วคำตอบก็ทำให้เค้าอดดีใจกับน้องสาวไม่ได้

 

“เป็นเหมือนที่พี่คิดเลยหละคะ”

 

“จริงเหรอ ใครกันน๊าที่ตาบอดมารักกับน้องสาวของพี่ได้”

 

“พี่เทส พี่ชายบ้า”

 

“โอ๋ ๆ ๆ แล้วตกลงจะหมั้นกันวันไหนหละ กายมันหาฤกษ์หายามแล้วเหรอ”

 

“เรียบร้อยแล้วคะ ต้นเดือนหน้า”

 

“อื้ม ดีแล้ว พี่จะหมดห่วงสักที”

 

“แล้วพี่ไม่คิดจะถามน้องสาวคนนี้บ้างเหรอคะว่าทำไมถึงยอมหมั้นง่าย ๆ แบบนี้”

 

“พี่รู้ พี่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับน้องสาวพี่คนนี้ แล้วพี่ก็ดีใจน่ะที่ทิฟเลิกยุ่งกับคนพรรนั้นได้

พี่ดีใจเหลือเกิน”

 

“นี่พี่รู้ทุกอย่างเลยเหรอคะ”

 

“อื้ม...ทำไมต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้นด้วยห๊ะ”

 

“แล้วทำไมพี่ถึงไม่บอกทิฟเลยหละ”

 

“พี่อยากให้เรารู้กับตัวเองมากกว่า อีกอย่างมันก็ไม่ได้สายเกินไปที่จะแก้ไขด้วย

น้องพี่คนนี้เก่งจะตาย เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ ๆ”

 

“แหม จิ๊บ ๆ ๆ ของพี่เนี๊ยเกือบทำให้ทิฟเสียคนเลยรู้ไหมคะ”

 

“พี่รู้ว่าน้องพี่ไม่เป็นอย่างนั้นแน่นอน แล้วตอนนี้เรื่องดี ๆ ก็กำลังเกิดขึ้นแล้ว พี่ดีใจด้วยน่ะน้องรัก”

 

“ขอบคุณคะ กลับมาอย่าลืมของฝากบ้างน่ะคะ”

 

“จ๊ะ”

 

“เอ่อ...พี่เทสคะ พี่พีชเป็นไงบ้าง”

 

“พี่เค้าสบายดี งั้นแค่นี้ก่อนน่ะ เดี๋ยวพี่มีประชุมหนะ”

 

“คะ....สวัสดีคะ” เค้าจำเป็นต้องรีบวางเพราะไม่อยากให้ซักไซร้ไปมากกว่านี้

ไม่งั้นเค้าคงต้องทำให้ทิฟสงสัยไปอีก ตั้งแต่เกิดเรื่องเค้าก็ได้ย้ายออกมาอยู่โรงแรมและ

ไม่ได้โทรไปหาเธอเลยแล้วเธอก็ไม่ได้ติดต่อมาเหมือนกัน ทำไมน่ะ ในเมื่อเรื่อง

มันเกิดแล้ว ทำไมพ่อของเธอถึงไม่ยอมรับสักที มันจนปัญญาที่จะคิดจริง ๆ

ยิ่งคิดก็ยิ่งท้อ เรื่องกำลังจะไปได้สวย แต่กลับต้องมามีเรื่องเพราะกิเลสตัณหา

ของคนแท้ ๆ มันถึงวุ่นวายแบบ

....................................................................

ใกล้จะจบแล้วคะ เหลืออีกไม่กี่ตอน เพราะกำลังจะออนไลน์เรื่องใหม่ที่ซุ้มแต่งอยู่ ยังไงก็อย่าเพิ่งเบื่อน่ะคะ รับรองใกล้จบแล้วคะ

....................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน