ณ ห้องอาหาร

“แจง เป็นอะไรรึป่าว ทำไมหน้าซีดจัง”

“ป่าวหรอก ไม่ได้เป็นอะไร”

“แล้ววันนี้มีอะไรเหรอ เห็นบอกมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเรา” เค้าถามหลังจากสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“คือ....เราจะไปญี่ปุ่นอาทิตย์หน้าหนะ เราก็เลยจะมาลา”

“อ้าว....ทำไมหละ มีปัญหารึป่าว บอกเราได้น่ะ เรายินดีช่วย”

“คือ...มันไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก แต่เราอยากไปอยู่กับพ่อกับแม่หนะ ไม่อยากให้ท่านเหงา อีกอย่างเราก็เบื่อกรุงเทพฯด้วย”

“เราไม่เชื่อ แจงกำลังโกหกเราอยู่น่ะ” เค้ามองหน้าพยายามหาพิรุทในท่าทีของเพื่อน

“เรามีอีกเรื่องที่อยากจะบอกนาย”

“.....”

“เรา....เราชอบนายน่ะ”

*_*

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นซิ ถึงเราจะชอบนายก็จริงน่ะเทส แต่เราก็ไม่อยากให้นายเกลียดเราไปตลอดหรอกน่ะ ที่เราบอกเพราะว่าเราอยากให้นายรับรู้ก็เท่านั้นเอง เรารู้ว่านายไม่เคยมีเราอยู่ในสายตาของนายเลย ที่นายมีก็แค่คำว่าเพื่อน แล้วเราก็รู้มาตลอดว่ายังมีอีกคนที่รอเราอยู่

“คือ...แจง เรางงไปหมดแล้ว”

“คนที่เค้ารักเรา ตอนนี้เค้ากำลังรอเราอยู่ แล้วเค้าก็จะไปอยู่ที่โน้นกับเราด้วย”

“ใครเหรอ” เค้าถามด้วยความสงสัย ไม่เคยรับรู้เลยว่าเพื่อนคนนี้จะมีความรู้สึกดี ๆ กับเค้าได้เกินคำว่าเพื่อน ไม่เคยรู้เลยจริง ๆ

“วิทย์”

“วิทย์เหรอ ทำไมถึงกลายเป็นมันไปได้หละ ปกติมันไม่ค่อยคุยกับแจงสักเท่าไหร่หนิ”

“รู้น้อยไปหนะซิ พูดมากจนคนฟังยังหลับเลย”

“โห...ไอ้วิทย์ ร้ายใช่ย่อยน่ะเนี๊ย เงียบไว้ได้ตั้งนาน”

“วิทย์กำลังรอเราอยู่ และเพิ่งจะสารภาพรักกับเราเมื่อวานนี่เอง”เธอตอบแบบเอียงอาย คงไม่มีกล้าที่จะมาบอกเรื่องแบบนี้กับเพื่อนหรอก แต่เธอก็ไม่อยากให้เพื่อนไม่สบายใจ จึงจำเป็นต้องบอก

“+555 งั้นก็แสดงว่าอาจจะมีข่าวดีเร็ว ๆ นี่ซิ”

“ไม่แน่น่ะ....เทส....เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม....เรายังรักกันได้ใช่ไหม”เธอดึงมือเค้ามาจับไว้  

“ได้ซิ เรายังเป็นเพื่อนต่อกันได้และเป็นได้ตลอดไปด้วย”เค้าวางมืออีกข้างทับมือของเธอเอาไว้ แล้วลูบมันเบา ๆ

“เราดีใจน่ะที่นายยังดีกับเราเหมือนเดิม ยังไงพรุ่งนี้เราจะมาเก็บของแล้วก็ลาออก ยังไงก็อย่าลืมไปส่งด้วยหละ”

“รู้แล้วหละน๊า เพื่อนรักกันไม่ไปส่งกันได้ไง”

“แล้วนายหละ เมื่อไหร่ถึงจะมีข่าวดี”

“ยังไม่รู้ แต่คงไม่นานแล้วหละ เราอดทนรอมาตั้งนาน เราจะไม่ยอมให้เสียโอกาสไปอีกแล้ว”

“เราดีใจด้วยน่ะ ขอให้รักกันนานๆ หละ”

“ขอบใจน่ะ”

“อื้ม” สองคนนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน จนเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่

................................................

“พิม พิมเป็นอะไรรึป่าว” ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นว่าเธออ้วกตั้งแต่เช้า บางครั้งก็บ่นว่าปวดหัวบ้าง เหนื่อยบ้าง จนมันล่วงเลยมาเป็นเวลา 2 วันแล้ว เค้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเค้ากับพิม แต่ที่รู้ ๆ ตั้งแต่วันที่กลับมาจากหาหมอของวันนั้น เค้ากับเธอก็ร่วมรักกันมาโดยตลอด โดยที่เธอหาข้ออ้างว่าจะยอมป้องกันด้วยการใส่ถุงยาง แต่เค้าหารู้ไม่ว่าเธอแอบเอาเข็มเจาะรู้ทุกครั้งที่ร่วมรักกัน จนเธอแน่ใจแล้วว่าตอนนี้เธอกำลังมีลูก โดยคนที่เป็นสามีไม่เคยรู้เลยว่าเค้าได้ถูกเธอหลอกไปเต็ม ๆ

“ป่าวคะ พิมไม่ได้....เอิ้กกกกกก”

“พิม พี่ว่าไปหาหมอเหอะ พิมเป็นแบบนี้มาสองวันแล้วน่ะ”

“พิมไม่อยากไป ไม่ไปได้ไหมคะ”

“แต่พี่จะพาไป พี่ไม่อยากให้พิมเป็นแบบนี้อีกแล้ว มะ...พี่จะพาไปแต่งตัว” เค้าพยุงเธอให้ลุกขึ้นจากพื้นในห้องน้ำ ที่สภาพตอนนี้ดูแทบไม่ได้ เพราะไม่ว่าเธอจะกินอะไรเข้าไป มันก็ออกมาหมดจนไม่มีเรี่ยวแรง

“นัม.....พิมเป็นอะไรไปเหรอ พี่ได้ยินเสียงอ้วกตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

“ไม่รู้เหมือนกัน ผมกำลังจะพาไปหาหมอ เดี๋ยวผมกลับมาแล้วจะบอกน่ะ” เค้ารีบอุ้มเธอออกไป แต่คนเป็นน้องกลับยิ้มให้เธอเหมือนคนมีความสุข นี่มันอะไรกัน...ไม่ใช่เพราะอาการเริ่มแรงของโรคหรอกน่ะ ไม่...มันต้องไม่ใช่แบบนั้น เธอไม่ยอมแน่ ๆ ทำไมน้องสาวเธอถึงยอมน่ะ เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ตัวเองเป็นถึงขนาดนี้แล้วยังมายิ้มให้เหมือนคนกำลังมีความสุข ไม่ได้...เธอต้องตามไปด้วย ความคิดเร็วเท่าฝีเท้า เมื่อเธอคิดได้ก็รีบขับรถตามไปยังโรงพยาบาลทันที จนคนที่เห็นก่อนต้องร้องด้วยความตกใจ

“อ้าว....พี่พาม ตามมาทำไม ผมบอกแล้วไงว่ากลับไปแล้วจะบอก” เค้าสงสัยว่าทำไมพี่น้องคู่นี้ถึงดื้อเหมือนกันนัก พูดอะไรเหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไปซะหมด

“พี่เป็นห่วงพิม นัมรีบพาเข้าไปหาหมอเหอะ พี่จะรออยู่ตรงนี้”

“ครับ ๆ”เธอนั่งรอจนเวลาผ่านไปจาก 9 โมงเป็น 9.30 โมง แต่ทั้งน้องสาวและน้องเขยก็ไม่ยอมออกมา จนเธอต้องเดินวนเป็นหนูติดจั่นอยู่อย่างนั้น และกระทั่งเธอสบายใจเมื่อเห็นนัมเดินออกมาจากห้อง แต่แล้วต้องกลับหนักใจเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของน้องเขย

“นัม พิมเป็นอะไร ทำไมถึงทำหน้าแบบนี้หละ”

“พิม.....พิมกำลัง....กำลังตั้งท้อง” เค้าพูดจบพร้อมกับพาร่างกันอันไร้เรี่ยวแรงทรุดลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นอย่างหมดอาลัย นี่เธอยอมปล่อยให้เป็นอย่างนี้ได้ยังไง เค้าไม่เข้าใจเลย ไม่ใช่ว่าเค้าไม่รักเด็กที่กำลังจะลืมตาดูโลก แต่ใครจะรับได้หากสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมันกลับเลวร้ายเกินไป แม้แต่คำว่าพ่อก็ไม่สมควรที่จะเรียกด้วยซ้ำ

“นัม เป็นอะไรรึป่าว” พามรีบดูอาการชายหนุ่มทันที เพราะเธอรู้ดีว่าทำไมเค้าถึงมีอาการเช่นนี้ ขนาดเธอเองยังช็อคเลย แล้วเค้าหละ....จะมีอาการแบบนี้มันก็คงไม่แปลกเลยก็ว่าได้

“พาม...ผมสมควรจะเป็นพ่อของเด็กเหรอ ผมสมควรแล้วเหรอ” เค้าเรียกเธอเหมือนเพื่อนคนนึงที่ต้องการจะปรึกษา สภาพตอนนี้ของเค้าคือการนั่งซบหน้ากับฝ่ามือตัวเอง เสียงสะอื้นที่ดังออกมาทำให้พามแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง แต่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ความเสียใจครั้งนี้ เธอเป็นคนรับรู้ด้วยเช่นกัน เพราะคน ๆ นั้นคือน้องสาวของเธอ

“ไม่เป็นอะไรน่ะ ยังไงนายก็เป็นพ่อของลูกได้”

“ไม่.....มันต้องไม่ใช่อย่างนี้ ผมรับไม่ได้ ได้ยินไหมผมรับไม่ได้พาม ผมรับไม่ได้จริง ๆ” เค้าสะอื้นเป็นระยะ น้ำตาแห่งการเสียใจในครั้งนี้มันช่างปวดร้าวเหลือเกิน เหมือนต้องรู้ว่าเค้าจะต้องเสียใจยิ่งกว่าครั้งนี้มากเป็นไหน ๆ

“แต่นายยังมีพิม ยังมีฉัน แล้วไหนจะลูกอีก นายจะยอมแพ้ง่าย ๆ งั้นเหรอ นายทำได้เหรอนัม นายตอบฉันมาซิ”

“ไม่รู้ ไม่รู้จริง ๆ ผมเสียใจที่มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผมเสียใจ ผมขอโทษ”

“พี่นัมไม่ได้ผิดหรอกคะ พิมเองต่างหากที่ผิด” เธอได้ยินทุกอย่าง เธอเองก็เสียใจที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ทั้ง ๆ ที่พยายามจะบอกความจริงเกี่ยวกับตัวเค้าให้รู้เรื่อง แต่ทุกครั้งก็ถูกปฏิเสธ เพราะเค้าไม่เคยว่างเลย เหมือนชีวิตนี้เค้าไม่ต้องการให้เธอลำบากเลยก็ว่าได้ แต่ป่าวเลย.....เค้าคิดผิด และมันก็ร้ายแรงพอที่จะทำให้เค้าเสียใจได้ ตอนนี้ไงที่เวลานั้นกำลังมา เธอจะไม่ปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้อีกแล้ว

“พิม/พิม” ทั้งพามและนัมต่างเรียกชื่อด้วยความตกใจ เค้าไม่อยากให้เธอเห็นสภาพอย่างนี้เลย มันเหมือนความอ่อนแอที่น่าอับอายของผู้ชายคนนึง ที่เค้าพยายามซ่อนเอาไว้ แต่แล้วมันก็ถูกเปิดเผยออกมาจนได้

“เรากลับบ้านกันเถอะคะ พิมมีเรื่องจะบอก”

“เรื่องอะไร บอกพี่เลยได้ไหม”พามเดินเข้ามาพยุงน้องสาวเอาไว้

“พิมอยากบอกพี่ตอนนี้เลย แต่พิมว่ามันไม่เหมาะ เรากลับไปคุยกันที่บ้านน่ะคะ”

“แล้วหมอว่าไงบ้าง เรื่อง.....ลูก” เธออึกอัก และรู้สึกไม่สบายใจเลยที่ต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้ ไม่มีใครหรอกที่จะทำใจยอมรับได้

“แล้วพิมจะเล่าทุกอย่างให้ฟังคะ” ทั้งสามคนพาตัวเองกลับบ้านอย่างอัดอั้น เพราะอยากจะรู้เรื่องราวต่าง ๆ จนใจจะขาด จนกระทั่งถึงบ้าน ทั้งนัมและพามต่างรีบเดินเข้าบ้านเหมือนกับว่าบ้านจะหนีไปไหนก็ว่าได้ ไม่นานทุกคนก็นั่งประจำที่อย่างใจจดใจจ่อ และแล้วความจริงทุกอย่างก็ปรากฎขึ้นมาต่อหน้าเมื่อพิมยื่นกระดาษสองแผ่นให้นัมดู คนที่น่าตกใจที่สุดคงไม่พ้นเจ้าตัว เพราะเมื่อหยิบกระดาษขึ้นมาดู และได้กวาดสายตาอ่านตัวอักษรทุกตัวอักษร ปรากฎว่าเค้ารู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้เป็นเอดส์ มันเป็นการเข้าใจผิด มันเป็นแค่การเข้าใจผิด เมื่ออ่านจบกระดาษได้ร่วงหล่นลงสู้พื้นอย่างไร้ความปราณี พามจึงหยิบขึ้นมา แล้วเธอก็ต้องตกใจอีกคน เมื่อเธอได้อ่านจนจบ

“นี่เป็นเรื่องจริงเหรอพิม มันเป็นความจริงใช่ไหม”พี่สาวเป็นคนตั้งสติได้จึงรีบถามหาความ

“ทุกอย่างก็เป็นเรื่องจริงคะ เพราะพิมเป็นคนหาความจริงเอง”

“นี่แสดงว่า.....พี่ไม่ได้เป็นเอดส์ใช่ไหมพิม พี่ไม่ได้เป็นใช่ไหม แล้วทำไมพี่ถึงได้มีอาการคล้ายกับคนเป็นเอดส์เลยหละ” เค้าเขย่าร่างจนเธอเริ่มมึน เมื่อเห็นว่าหน้าเธอซีดจึงรีบดูอาการ

“พี่นัมคะ จะเอาคำตอบจนถึงขั้นทำร้ายร่างกายพิมเลยเหรอคะ”เธอแกล้งพูดล้อเล่น จนเค้าอดหัวเราะกับการกระทำของเค้าไม่ได้ จึงได้ยิ้มเห่ย ๆ ใส่เธอ

“คือ....พี่ขอโทษ บอกพี่หน่อยได้ไหม พี่สงสัย”

 “หมอบอกว่าอาจจะมีสาเหตุมาจากโรคอื่นก็ได้ คืออาจจะไม่สบายแล้วร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอ สภาพมันก็จะคล้าย ๆ กัน พี่ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวเองเหรอคะว่ามันแปลกไปขนาดไหน จากคนรูปร่างผอม ๆ แต่ตอนนี้ปลิ้นซะน่าเกลียดแล้ว” เธอชี้ให้ดูตรงบริเวณเอว แล้วเค้าก็เพิ่งจะรู้ตอนนี้นี่เองว่ามันเปลี่ยนไปจริง ๆ เหมือนที่เธอพูด คงจะเป็นเพราะเธอดูแลเอาใจใส่เค้าก็เป็นได้

“พี่ดีใจด้วยน่ะพิม พี่ดีใจด้วยจริง ๆ”พามจับมือและกอดน้องสาวเอาไว้ เธอรู้สึกยินดีเหลือเกิน และแล้วสวรรค์ก็เข้าข้างเธอและน้อง

 “ขอบคุณคะ ต่อไปนี้พี่จะได้ไม่เหงาแล้วน่ะคะ แล้วอย่ามาว่ารำคาญเสียงเด็กร้องหละ”

 “จ้า พี่ไม่รำคาญแน่นอน”

 “ว่าแต่เมื่อไหร่พี่สนคนรู้ใจของพี่จะมาขอสักทีคะ พิมรอนานแล้วน่ะ”

“โอ้ยยย.....รายนั้นหนะเหรอ พี่คงเป็นหมันก่อนหละซิไม่ว่า”

“นินทาอะไรพี่อยู่รึป่าวพิม”สนเดินเข้ามาได้ยินเสียงที่กำลังพูดคุยกันแล้วมีชื่อของเค้าอยู่ด้วย จึงเดาได้ว่าคงจะเป็นใครไม่ได้ นอกจากเค้านั่นเอง

“พี่สน นึกว่าชาตินี้จะไม่เข้าบ้านนี้ซะแล้ว”

“เราก็เว่อร์ไป แล้วนี่ว่าไง นินทาอะไรพี่กันอยู่เหรอ”

“ป่าวหรอกคะ เพียงแค่มีใครบางคนกำลังน้อยอกน้อยใจเท่านั้นเอง คนอื่นเค้ามีลูกกันหมดแล้ว แต่ตัวเองยังไม่ได้แต่งงานสักที ไม่รู้ว่าชาตินี้พี่ของพิมจะขายออกรึป่าวก็ไม่รู้”

“ยัยพิม”

“ใครมีลูก อย่าบอกน่ะว่าพิมท้อง”

“ใช่คะ พิมท้องได้ 3 เดือนแล้วคะ"

“พี่ดีใจด้วยน่ะ แต่เอ่ะ....เมื่อตะกี้ได้ยินชื่อผม นินทาอะไรกันอยู่ไม่เห็นบอกกันเลย”

“ป่าวหรอกคะ ไม่มีอะไรสักหน่อย ยัยพิมก็พูดไปอย่างนั้นแหละ พามรู้ว่าสนยังไม่พร้อม พามไม่ว่าหรอกคะ” เธอพูดเสียงเบา รู้สึกใจหายเหมือนกัน น้องสาวก็แต่งงานแล้ว แถมอีกไม่นานก็จะมีตัวเล็ก ๆ มาวิ่งเล่นในบ้าน แต่ตัวกลับยังไม่ได้แต่งงานเลย แล้วอย่างนี้ไม่ต้องรอจนตัวเองมีตีนกาเต็มหน้ารึไงกันน่ะ

“แล้วพามรู้ได้ยังไงว่าสนยังไม่พร้อม” ทั้งพิมและนัมนั่งฟังสองคนสนทนากันอยู่โดยไม่อยากขัดจังหวะ จึงขอตัวเพื่อหลีกให้ทั้งสองคุยกัน แต่ก็ถูกสนเรียกไว้ก่อน

“พี่สนมีอะไรเหรอคะ”

“พี่อยากให้เราสองคนเป็นสักขีพยานให้พี่หน่อย”

“พยาน....พยานอะไรเหรอคะ” และเธอก็เห็นพี่สนของเธอคุกเข่าลงไปบนพื้นที่รองด้วยพรม จากนั้นก็เห็นเค้าล่วงมือเข้าไปในเสื้อสูทด้านใน และสิ่งที่ทำให้ทุกคนตะลึงก็คือ แหวน ที่อยู่ในกล่องกำมะหยี่นั่นเอง แสงที่แวววับทำให้พามตาสลัว และไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น จึงหันหน้ามองไปยังน้องสาวและน้องเขย จนเห็นทั้งคู่ยิ้มเพื่อยืนยันว่ามันเป็นเรื่องจริง

“แต่งงานกับผมน่ะ”

“….” เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง เพราะกลัวว่าเสียงที่ดังออกมาด้วยความตกใจจะดังออกไป จนคนข้าง ๆ อดหัวเราะไม่ได้

“แต่งเลย แต่งเลย” เสียงเชียร์ที่ดังอยู่ข้าง ๆ ทำให้เธออายน้องสาวเป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่คิดว่าจะถูกขอต่อหน้าน้องสาว และยิ่งไปกว่านั้น น้องเขยยังนั่งทำหน้าทะเล้นใส่อีก จนคนเป็นพี่ไม่กล้าแม้แต่มองหน้าแฟนหนุ่ม