สารบัญ

ถ้าเรามองวิกฤตในชีวิตให้เป็นโอกาส ฉันก็ว่าชีวิตของฉัน ตั้งแต่เด็ก ๆ เต็มไปด้วยวิกฤตทั้งสิ้น
วิกฤต เพราะความยากจน
วิกฤตเพราะเป็นลูกคนกลาง พ่อแม่ มีลูกหลายคน ฉันจึงมักถูกมองข้าม
ฉันเป็นคนไม่มีวันเกิด ไม่มีดวง เพราะไม่รู้ว่าเกิดวัน เดือน ปีอะไรแน่
ที่มีอยู่นี่ ก็อุปโลกน์เอา
ฉันจึงไม่เคยจัดงานวันเกิด(แต่แอบปลื้มนิด ๆ ที่ลูกศิษย์ จำวันเกิดจอมปลอมของฉันได้)
ฉันเป็นคนหลายยุค
ตั้งแต่จำความได้ ไม่มีไฟฟ้าใช้ (อยู่ในกรุงเทพฯ นี่แหละ)
บ้านเรือนสมัยนั้น นิยมปลูกใต้ถุนสูง เรือนฝากระดาน หลังคามุงกระเบื้อง มีนอกชานยื่นออกมา นอกชานมีรั้วเตี้ย ๆ และมีซุ้มประตู ตรงบันได ที่ทอดออกไปนอกตัวบ้าน
เมื่อตกกลางคืน ก็เข้านอนพร้อมหน้าพ่อ แม่ ลูก เมื่อยังไม่หลับ พ่อ แม่ ก็จะพัด
ให้ลูก ๆ แล้วก้เล่านิทานให้ลูกฟัง
ลูกคนอื่น ๆ ก็จะนอนฟังเฉย ๆ แต่ฉัน จะเล่นกับเงา ตะเกียงดวงเล็ก ๆ จะเกิดภาพเงาขึ้นที่ฝาบ้าน หรือเพดาน
แม่ห้ามก็ไม่หยุด แต่ที่สุดท่านก็เลิกห้าม เพราะเห็นว่าเล่นเงียบ ๆไม่ได้ก่อความรำคาญอะไร
ฉันจะทำมือประกอบนิทานที่ท่านเล่า จินตนาการของฉันจะไปไกล ไปตามนิทาน
เล่นกับเงาจนง่วง ก็หลับไป
บางคืนนอนไม่หลับ และปวดท้องเบา แม่ก็จะให้มานั่งถ่ายในกระโถนที่นอกชาน
น่ากลัวมาก เพราะมืดไปหมด เห็นดาวเต็มท้องฟ้า เหมือนกับที่ท้องฟ้าจำลอง
แต่บางคืน เจ้ากรรม ปวดท้องหนัก ต้องลงไปส้วม และส้วมก็อยู่ไกลจากตัวบ้าน
ฉันไม่อยากนั่งกระโถน เพราะมันดูน่าเกลียดอย่างไรพิกล จึงบอกแม่ว่า จะไปส้วมเอง
เอาตะเกียงไปด้วย แม่ไม่ยอมให้ไปคนเดียว แม่พาฉันไป
ก็เดินลงมาจากบ้าน มันมืด น่ากลัวมาก ประมาณ กี่โมง กี่ยามก็ไม่รู้ เพราะไม่ได้ดูนาฬิกา
เดิน เดินอยู่ดี ๆ นั้น ตาก้มองไปทางฟากตรงข้ามของคลอง (สวนน้ำนันทศักดิ์ฯ)
ซึ่งเป็นต้นไม้ขึ้นครึ้ม มองเห็นเป็นทิวยาว ดำทะมึน
ทันใดนั้น ฉันก็เห็นร่างหนึ่ง สีขาวโพลนทั้งหมด ดู ๆ ก็เหมือนคน แต่ไม่มีเชพ
ไม่มีรูปทรง เป็นแต่เอาผ้าขาวมาคลุมไว้
ร่างนั้นลอยช้า ๆ ลอยสูง ไม่เกิน สุมทุมพุ่มไม้ แต่ลอยไปในทางขนานกับพื้นดิน
ไปเรื่อย ๆ ฉันมองตาไม่กระพริบ
ได้ร้องถามแม่ว่า " แม่ นั่น ใคร? "
แม่ไม่ตอบ แต่ตีหัวฉันอย่างแรงทีหนึ่ง แล้วลากแขนฉัน หันหลังกลับ ขึ้นบ้าน
ฉันยังไม่ได้เข้าห้องน้ำเลย
แม่บอกว่า นั่นน่ะ ผี!! ไปทักทำไม?
แม่ให้ฉันนั่งกระโถน แต่ปรากฎว่า ฉันหายปวดท้องแล้ว
รีบเข้ามุ้ง คลุมโปง นอน
ได้ยินเสียงแม่อ่านคัมภีร์กุรอ่าน เบา ๆ เสียงของแม่เวลาอ่านกุรอ่านไพเราะมาก
ฟังดูนุ่มนวล ทำให้ฉันรู้สึกว่าปลอดจากภยันตรายทั้งปวง
ตอนเช้าแม่บอกว่า คราวหลัง เมื่อเห็น หรือได้ยินเสียงอะไรในตอนกลางคืน
ห้ามทัก ห้ามพูดอะไรทั้งสิ้น เพราะจะเกิดสิ่งที่ไม่ดีตามมา ฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ
แต่ก็ทำตาม ด้วยความกลัว
หลังจากนั้น แม่ทำส้วม ห้องน้ำอยู่ติดกับบันไดบ้าน แต่ก็ยังไม่ทำให้อยู่บนบ้านอยู่ดี
ฉันมาศึกษาค้นคว้า เรื่องวัฒนธรรม ความเชื่อ ในตอนหลัง ก็พบว่า การที่คนเราในสมัยโบราณ ไม่ทำส้วม หรือห้องน้ำ ไว้บนบ้านเพราะ ถือว่าการทำอย่างนั้น เป็นการใฝ่สูง ทำตนเทียมเจ้านาย
และการห้ามทัก ห้ามพูด ห้ามชี้ สิ่งที่เห็นว่าผิดปกติ ในยามวิกาลนั้นก็เพราะเชื่อเรื่องคุณไสย ไสยศาสตร์ อะไรประมาณนั้น
สิ่งเหล่านี้ ถ้าเรามาคิดตามหลักของความเป็นจริงแล้วก็น่าจะเห็นว่าคนโบราณฉลาดในการสั่งสอน เพราะในยามกลางคืนนั้น เราไม่รู้ว่าอะไร ภัยอันตราย โจรผู้ร้าย จะมาทางไหน ดังนั้น เพื่อความปลอดภัย ควรเงียบ สงบไว้ จะดีกว่าการให้สุ้มเสียง เพราะอาจเป็นอันตรายแก่ตัว รวมทั้งการไม่สร้างส้วมไว้บนบ้านก็เพราะเหตุผลทางสุขลักษณะนั่นเอง

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.