 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/3008" type="text/javascript"></script> |
  |
นำชัย ชวนคิด ฝัน และสรรค์สร้างสังคมไทย ด้วยวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และธรรม
ร้อยเรื่องพันราว ตลกโปกฮา สนุก สุข เศร้า คลุกเคล้าประเด็นทาง ว & ท (บางครั้งก็ธรรมมะ) ชวนกันฝัน ช่วยกันสรรค์ เพื่อสังคมไทย - ดร.นำชัย มาเองคร้าบบบ....
post ครั้งแรก: Tue 16 January 2007, 5:03 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 8 July 2008, 10:11 pm
|
หน้า : 402 ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่เร็วที่สุดในโลก
หน้า : 403 ย้อนรอยตำนานเรือ Beagle (9)
หน้า : 404 มูลค่าของข้อมูลและความรู้
หน้า : 405 ย้อนรอยตำนานเรือ Beagle (10)
หน้า : 406 โนโมโฟเบีย (Nomophobia)
หน้า : 407 คอมพิวเตอร์เจ้าพิภพ (1)
หน้า : 408 คอมพิวเตอร์เจ้าพิภพ (2)
หน้า : 409 คอมพิวเตอร์เจ้าพิภพ (3)
หน้า : 410 nostalgia
หน้า : 411 อาหารคน-อาหารเครื่อง (จักรเครื่องยนต์)
หน้า : 412 คอมพิวเตอร์เจ้าพิภพ (4)
หน้า : 413 คอมพิวเตอร์เจ้าพิภพ (5)
หน้า : 414 ตัวเลขกระแทกใจ (35)
หน้า : 415 ทางรอดประเทศไทย (just update)
หน้า : 416 วัดดวงกับ 20 คำถาม (just update)
เมื่ออ่านประวัติของคุณหมอโอซามุ เทซึกะแล้ว นอกจากประวัติความเป็น คนพิเศษ ที่มีความคิดสร้างสรรค์สูงซึ่งหายากแล้ว ผมยังได้บทเรียนเรื่องความวิริยะอุตสาหะของท่านอีกด้วย
ประวัติของท่านที่บันทึกไว้ในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษระบุว่า หนังสือญี่ปุ่นชุดใหญ๋ที่ชื่อว่า ผลงานมังกะฉบับสมบูรณ์ของเท็ตซึกะ โอซามุ" มีจำนวนมากมายถึง 400 เล่ม และมีจำนวนหน้ามากถึงกว่า 80,000 หน้าเลยทีเดียว แต่กระนั้นก็มีผู้ประเมินว่าผลงานมังกะกว่า 700 ชื่อเรื่องที่ท่านทำไว้ตลอดชีวิต น่าจะมีจำนวนหน้าเกือบจะเท่าตัวของตัวเลขที่ว่า คือมากกว่า 150,000 หน้าเลยทีเดียว
ไม่แน่ใจว่าได้แปลเป็นไทยแล้วสักกี่เปอร์เซ็นต์นะครับ?
ผลงานการ์ตูนเรื่อง พระพุทธเจ้า (ชื่อในภาษาญี่ปุ่นออกทับเสียงในภาษาอังกฤษคือ บุดดะ) ... เท่าที่สังเกตดูนะครับ คนที่เป็นสุดยอดฝีมือในด้านใดด้านหนึ่ง ในที่สุด เมื่อถึงช่วงหนึ่งของชีวิตท่านเหล่านั้นก็จะหันมาสนใจเรื่องทางศาสนาและปรัชญา แต่ถ้าเป็นแพทย์อาจจะเข้าสู่เรื่องพวกนี้เร็วขึ้นสักหน่อย คงเพราะมีโอกาสเห็น ความไม่แน่นอน ของชีวิตบ่อยกว่าอาชีพอื่นกระมัง!
นำชัย
13 พ.ค. 2551
พึ่งจะย้อนกลับไปอ่านเจอเรื่องโนโมโฟเบียครับ
น่าสนใจมากครับ โน โมบายล์โฟสโฟเบีย
ตอนแรกนึกว่าโรคกลัวนม เสียอีก แบบว่ากินแล้วท้องเสียไงครับ อย่าคิดลึกนะ :P
โรคกลัวนมนี่ไม่รู้จะเรียกอะไรนะครับ แต่ถ้ากลัวไอติม อาจจะเรียก "โฟโมสต์โฟเบีย" คงพอได้ 555555
มาแอบขำโฟโมสโฟเบียครับ อิอิ
น่าสนใจมากครับ ชอบไอเดียการเขียนการ์ตูนของฝรั่งมากเลยครับ ไอเดียการนำเสนอมีมุมมองน่าสนใจดี
สวัสดีคุณย่าเหลและอาจารย์นำชัย
ผมขอถามอาจารย์เรื่องการตัดต่อยีนว่าต้องทำอย่างไร ช่วยอธิบายอย่างคร่าว ๆ ด้วยครับ
ตอบคำถามคุณ jumo นะครับ
ย่อๆ นะครับ ยีนคือท่อนหนึ่งของสายของดีเอ็นเอ (นึกเชิงเปรียบเทียบเหมือนถนนสั้นๆ ช่วงหนึ่ง) ซึ่งมีรหัสประกอบด้วยตัวย่อ A T C และ G เพียง 4 อย่างเรียงกันไปต่างๆ นานา นักวิทย์พบว่า มีเอนไซม์ (โปรตีนแบบหนึ่ง) ที่ตัดสายพวกรหัสพวกนี้ได้ และยังพบอีกว่ามีเอนไซม์อีกแบบหนึ่งที่ต่อรหัสพวกนี้เข้าด้วยกันได้
ความที่ว่ารหัส A T C G พวกนี้เหมือนกันหมดในสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่ใช้ DNA เป็นสารพันธุกรรม เราจึงสามารถ "ตัด" และ "ต่อ" ดีเอ็นเอหรือยีนของสิ่งมีชีวิตต่างๆ สลับกันไปมาได้ตามใจ เพราะเรามี "เทคโนโลยี" ที่ดีพอ เทคโนโลยีที่ว่านี้มีชื่อว่า "พันธุวิศวกรรม (genetic engineering)" หรือ "เทคโนโลยีรีคอมบิแนนท์ดีเอ็นเอ (recombinant DNA technology) ... ทั้งสองคำนี้ ในปัจจุบันใช้แทนกันได้ (เดิมต่างกันเล็กน้อย)
หากต้องการทราบละเอียดกว่านี้ สามารถอ่านเรื่อง "มหัศจรรย์ดีเอ็นเอ" ในเว็บวิชาการดอทคอมนี้ หรือไปซื้อที่พิมพ์ขายในชื่อเดียวกัน - สนพ. สารคดี - ได้เช่นกันครับ ... เลือกได้ตามใจชอบ
ขอเพิ่มติม ของอาจารย์นำชัยสักเล็กน้อยครับ
เอนไซม์ที่ใช้ในการตัดนั้นเราเรียกว่า restriction enzyme หรือภาษาไทยเรียกว่าเอนไซม์ตัดจำเพาะ ซึ่งถูกโปรแกรมไว้ให้ตัดเฉพาะรหัสเบส ATCG ที่ตรงกับกับที่มันโดนโปรแกรมไว้เท่านั้น เช่น
เอนไซม์ A ตัด
CC|GCGG
GGCG|CC
มันก็จะไล่ตัดเฉพาะรหัส CCGCGG เท่านั้นโดยที่แทบจะไม่แตะต้องรหัสอื่นเลย (ยกเว้น บางที ก็มีบ้างที่อาจจะเบลอตัดมั่วบ้าง ถ้าใช้งานมันหนักไป)
ที่เจ๋งก็คือเอนไซม์ตัดจำเพาะเหล่านี้มีหลายร้อยหลายพันชนิด
เพราะงั้น เราก็สามารถที่จะหั่นดีเอ็นเอได้มากมายหลายแบบตามที่เราต้องการได้ครับ
ขอบคุณทั้งสองท่านมากครับ และขอแสดงความยินดีที่บทความของอาจารย์ได้ลงคอลัมน์ "ตัวเลขกระแทกใจ" ฉบับที่ 35 ด้วย
คอลัมน์ "ตัวเลขกระแทกใจ"
คอลัมน์อะไรเหรอครับ??
ใน Blog นี้แหละครับ เป็นมุกตลก ๆ (ฝืด !) ของผมเอง
แหะ แหะ ... ที่แท้ก็เป็น "มุก" ของคุณ jumo ... อ่านทีแรก เดาไม่ถูกว่าอารมณ์ไหนเหมือนกันครับ (แซว? ประชด? เหน็บ? ฯลฯ)
ความจริงตอนที่ผมจะเขียน Blog ของ Jumo ต่ออยู่ ปุ่ม HTML อะไรทั้งหลายหายหมดเลยครับ ทำต่อไม่ได้เลย
จะเขียนเรื่องอะไรเหรอครับ
น่าเสียดายจัง
ไหนละกลอน4
วิชาการของส่วนรวมนะครับ ไม่ใช่ของคุณ !
บทความเทคโนโลยีอุบัติใหม่กับประเด็นด้านสาธารณสุข ของ ดร.นำชัย ชีววิวรรธน์
ชอบหน้าปกเล่มนี้ที่สุด สื่อได้ดีมากๆ หุหุ 
ไปหาดีกว่า...
หวัดดีก๊าบบบ
มาแวะอ่านครับ วันนี้ไม่มีความคิดเห็นอะไรมาก 
เหมือนผมเลยครับ ... ผมก็ชอบปกเล่มนี้ครับ คุณจุฬาฐาญี - ยินดีต้อนรับ "หน้าใหม่" เข้าร่วมวงด้วยนะครับ ... แล้วก้อ สวัสดีคุณ jumo ด้วยครับ ... ฝนตกบ่อย ระวังสุขภาพกันทุกคนเลยนะครับ 
สวัสดีคร้าบบบบ
หายหน้าหายตาไปพักนึง แบบว่า งานเยอะมากครับ
รับงานทั้ง งานหอ งานคณะ เล่นดนตรีให้ชมรม แถมกำลังฟอร์มวงอีก 
/p>
เหอๆๆ
Namchai BioTec
(ดร. นำชัย ชีววิวรรธน์)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 9,732 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 3 ปี
แบ่งปันความรู้ 219 ครั้ง
ได้รับดาว 89 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
บทความอื่น
บทความแนะนำ
Blog แนะนำ
Hot Links
คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการเล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์
ขอบคุณผู้สนับสนุน
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |