วิชาการ.คอม - สิ่งทั้งปวงเป็นอนัตตาในฐานะเป็นหัวใจของพุทธศาสนา (จิตธรรมดาสามัญจิตของปุถุชน)

สิ่งทั้งปวงเป็นอนัตตาในฐานะเป็นหัวใจของพุทธศาสนา

นิสิตนักศึกษาครูบาอาจารย์ทั้งหลายการบรรยายในครั้งนี้จะได้บรรยายโดยหัวข้อว่าสิ่งทั้งปวงเป็นอนัตตาบาลีว่าธรรมทั้งปวงธรรมแปลว่าสิ่งนี้สิ่งทั้งปวงเป็นอนัตตาในฐานะที่เป็นหัวใจของพุทธศาสนาเราได้ใช้เวลาไม่มากมายอะไรแต่จะพูดถึงสิ่งที่เป็นหัวใจของพุทธศาสนาคือหลักก

ผู้เขียน: ท่านพุทธทาส ภิกขุ ชมแล้ว: 11,281 ครั้ง

post ครั้งแรก: Thu 23 August 2007, 3:10 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 28 August 2007, 12:35 pm

อยู่ในส่วน: พักผ่อนหย่อนใจ, บุคคลสำคัญไทย, ปรัชญา

สารบัญ

หน้า : 1 สิ่งทั้งปวงเป็นอนัตตาบาลี
หน้า : 2 จิตธรรมดาสามัญจิตของปุถุชน
หน้า : 3 ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจรู้สึก
หน้า : 4 สติสัมปชัญญะ
หน้า : 5 เมื่อไรมีความยึดถือยึดมั่นถือมั่นเมื่อนั้นก็เป็นทุกข์
หน้า : 6 อัตตานีญา
หน้า : 7 หัวใจของพระพุทธศาสนา

หน้าที่ 2 - จิตธรรมดาสามัญจิตของปุถุชน

เนี่ยนั่นเป็นเพียงความรู้สึกไม่ใช่ตัวตนจริงแต่ที่จริงก็มีอยู่แต่ร่างกายแล้วถูกยุงกัดแล้วก็มีความรู้สึกที่ตรงนั้นตรงที่ยุงกัดแต่เป็นความเจ็บแต่ระบบประสาทที่มีอยู่ในร่างกายตามธรรมชาตินี้เท่านั้นเองถ้าเรารู้ความจริงข้อนี้เราก็จะรู้ว่ามีแต่ยุงกัดแล้วก็ปรากฎที่ระบบปราสาทที่ตรงนั้นคือความเจ็บแล้วก็รู้สึกได้ด้วยจิตว่าเป็นความเจ็บรู้ว่ามีเท่านั้น

49764

แต่ทีนี้จิตธรรมดาสามัญจิตของปุถุชนให้ความรู้สีกเจ็บหรือรู้สึกไม่ชอบใจเป็นโทรมนัดขึ้นมามันปรุงต่อไปจนเกิดความรู้สึกว่าตัวกู ตัวกูถูกยุลกัดแล้วก็เจ็บยุงมันกัดกูมันเป็นความรู้สึกว่ายุงมันกัดกูที่แท้มันมีว่ายุงมันกัดเจาะที่ตรงนั้นและมันก็มีความรู้สึกเจ็บที่ตรงนั้นตามหน้าที่ระบบประสาทจะมีรายงานว่ามันเจ็บที่ตรงนั้นที่จะเป็นยุงหรือเป็นอะไรก็ตามมันไม่ได้มีตัวกูมันมีแต่เนื้อหนังธรรมดาถูกยุงเจาะแล้วก็รู้สึกเจ็บโดยระบบประสาทเป็นผู้รายงานว่าเจ็บถ้ารู้สึกเพียงเท่านี้ก็ไม่มีตัวกูเดี๋ยวนี้มันไม่รู้สึกเพียงเท่านั้นไอ้ที่รู้สึกเจ็บไม่พอใจมันปรุงความคิดปรุงความคิดแท้ๆมันปรุงแต่งความคิดแท้ๆกูเป็นกู

กูถูกยุงกัดกูก็โกรธเพราะถูกยุงกัดกูเจ็บเพราะถูกยุงกัดไอ้คำว่าความเจ็บมันก็เกิดขึ้นมันไม่ได้เป็นเพียงความรู้สึกแก่ระบบประสาทตามธรรมชาติเสียแล้วถ้าถือเป็นความรู้สึกแต่ระบบประสาทตามธรรมชาติมันก็มีเท่านั้นก็มีความรู้สึกสมมุติที่เรียกว่าบาทเจ็บไม่ใช่ตัวกูเจ็บไม่ใช่เจ็บของกูตั้งแต่พ้นทุกข์ออกไปเป็นปุถุชนมันไม่หยุดอยู่เพียงเท่านั้น

มันต้องมันต้องปรุงขึ้นมาเป็นความคิดด้วยว่ากูถูกยุงกัดกูก็เกิดขึ้นกูก็ไม่เคยมีที่ไม่มีไม่รู้อยู่ที่ใหนแม้ว่ามันกำลังเกิดขึ้นมาเป็นตัวกูถูกยุงกัดแล้วก็เป็นทุกข์เนี่ยตัวอย่างที่จะแสดงให้เห็นว่าตัวกูนี่ไม่ใช่เป็นของจริงจังอะไรไม่ได้มีอยู่อย่างที่มีอยู่ตลอดกาลเขาเชื่อเขาคิดว่าตัวกูมีอยู่ตลอดกาลที่จริงตัวกูเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นชั่วขณะๆที่มีความยินดียินร้ายทีนี้ถ้าได้รับการประคบประหงมหรืออะไรก็ตามที่ตรงนั้นให้เกิดความสบายสนุกสบายขึ้นมามันก็คงรู้สึกแต่เพียงเท่านั้นว่าตรงนั้นมันรู้สึกสบายขึ้นมาตามระบบประสาทตามหน้าที่ของระบบประสาทมิได้มีตัวกูผู้อร่อยผู้สบายแต่เดี๋ยวนี้มันไม่รู้อย่างนั้นพออร่อยหรือสบายมันก็ปรุงความคิดว่ากูอร่อยหรือสบายนี้เรียกว่าอวิชชามันเกิดขึ้นความยินดีมันก็เกิดขึ้นรู้จักเปรียบเทียบว่าความยินดีมันเกิดขึ้นได้อย่างไรความชั่วร้ายมันเกิดตัวกูอย่างไรเกิดตัวกูแล้วก็เหมือนกันแหละมันเป็นตัวกูสำหรับจะยินดียินร้ายความรู้สึกที่ไม่พอใจทำให้เกิดยินร้ายความรู้สึกพอใจทำให้เกิดยินดีถ้าเราไม่เกิดยินดียินร้ายตัวกูไม่มีทางเกิด

นี่คือประโยคที่สำคัญที่สุดถ้าเราไม่รู้สึกยินดียินร้ายตัวกูจะไม่เกิดได้ความรู้สึกว่าตัวกูจะไม่เกิดได้ตัวกูซึ่งเป็นของลมๆแล้งไม่อาจจะเกิดได้ขอให้เข้าใจอย่างนี้จนจับได้ว่าตัวกูมันเป็นเรื่องมายาเหลวคว้างมันไม่ได้มีตัวตนจริงๆเป็นแต่เพียงความรู้สึกเท่านั้นๆแต่ว่าความรู้สึกเท่านั้นมันไม่ได้เท่านั้นมันไม่ได้หยุดอยู่เท่านั้นมันแสดงความคิดอื่นอีกออกไปยืดยาวเมื่อตัวกูเจ็บเกิดเป็นตัวกูรู้สึกว่าตัวกูเจ็บขึ้นมาความคิดมันจะเกิดต่อไปว่ากูจะฆ่ายุงหรือกูจะทำอะไรต่อไปเกี่ยวกับการฆ่ายุงกูจะต้องไปหายามาฆ่ายุลจะต้องทำอะไรทุกอย่างแล้วมันบางทีก็พาลโกรธกับสิ่งต่างๆออกไปอีกในกรณีที่เป็นความสบายตรงเนื้อหนังตรงนั้นก็เหมือนกันถ้ามันมีความรู้สึกเป็นตัวกู กูสบายและมันก็คิดต่อไปมีจะหามายึดครองจะหามาให้มากจะหามาสะสมให้มากจะทำอย่างนั้นอย่างนี้

เพื่อให้ได้ปัจจัยของความสบายมาให้มากก็คิดต่อไปยืดยาวไปม่ค่อยมีที่สิ้นสุดนั้นเป็นเรื่องของปัญหาที่เป็นเรื่องของความทุกข์ขอให้มองให้เห็นตรงจุดที่สำคัญที่สุดว่าไม่มีความรู้สึกยินดียินร้ายและสิ่งที่เรียกว่าตัวกูจะไม่เกิดตัวกูไม่เกิดความรู้สึกว่าตัวกูไม่เกิดก็ไม่เกิดความรู้สึกปรุงแต่งต่างๆต่อไปอีกหยุดกันแค่นั้นแต่มันก็ไม่มีตัวกูและไม่มีตัวกูที่จะถูกยุงกัดมีแต่ยุงมันกัดรู้สึกเจ็บปวดที่ตรงนั้นตามระบบประสาทบอกให้รู้ซะแล้วมันก็เลิกกันไม่ต้องเป็นทุกข์เป็นร้อนถ้าจะไล่ยุงก็ไล่ได้จะเป็นไรไป

แต่ไม่ต้องถึงกับเป็นทุกข์เป็นร้อนโมโหโทโสเป็นไฟขึ้นมาในจิตใจจัดการอย่างใดอย่างหนึ่งให้ยุงมันไปเสียเอ้าถ้าสมมุติว่าจะเอากันให้ถึงขั้นตบยุงก็อย่าตบด้วยจิตที่โมโหโทโสให้เป็นทุกข์ทำไปตามธรรมดายุงมันก็ไปเอาอย่างควาย เอาอย่างควาย ควายมันมีหางมีพวงหางแขว่งไปแขว่งมา

ถ้าเลือบมันมากัดที่ตรงใหนมันรู้สึกปวดมันก็แขว่งไปอย่างนั้นแหละเพื่อไล่ไปอย่างนั้นแหละที่หางแขว่งไปแขว่งมาคอยไล่ยุงอยู่เลื่อยหรือจะคอยไล่ตรงที่รู้สึกเจ็บปวดไม่มีเจตนาจะฆ่าจะอะไรนักที่เกี่ยวกับยุงตัวอย่างที่มีความเจ็บปวดขึ้นมา

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 1)

หน้าถัดไป (หน้า 3) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

ยังไม่มีความเห็นเพิ่มเติม

กรุณา login เพื่อ comment งานเขียนนี้

???? สมัครสมาชิก ฟรี ตลอดชีพ