สารบัญ

“ หา แต่งงาน ” เจ้าของตากลมโตอุทานออกมาเสียงลั่น ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
“ ใช่ แกจะต้องแต่งงาน ” หญิงสูงวัย ผู้มีศักดิ์เป็นป้าคนรองเอ่ยเสริมเสียงเข้มเพื่อยืนยันสิ่งที่เธอได้ยิน

วิษาข์– หญิงสาววัยยี่สิบสองย่างยี่สิบสาม บัณฑิตผู้ซึ่งเพิ่งผ่านการรับพระราชทานปริญญาบัตรมาหมาดๆ และกำลังเป็น “น้องใหม่” ในทำงานได้ไม่ถึงเดือน ถึงกับอึ้งประทาน เมื่อได้ยินประโยคที่หลุดออกมาจากหญิงสูงวัยผู้มีตำแหน่งเสมือนประมุขของครอบครัว-ป้าใหญ่ ยังกับฟ้าผ่าลงมาข้างตัวเปรี้ยงใหญ่ หูสองข้างถึงดับสนิท ตาเห็นภาพป้าใหญ่ขยับปากขึ้นลงคล้ายกำลังพูดอะไรบางอย่าง

‘ว่าแล้วเชียววววว’ เสียงหนึ่งในหัวดังขึ้น ‘มิน่าล่ะ ตาขวามันถึงกระตุกได้ กระตุกดีตั้งแต่เช้า ความซวยที่แกนั่งกังวลมาทั้งวัน กลายเป็นว่ามันนอนรอแกอยู่ที่บ้านตั้งหาก ยัยบื้อ’

“เป็นอะไรหรือเปล่า เจ้าวิ” พี่พลอย-ลูกพี่ลูกน้องของวิษาข์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าเธอนั่งเงียบไป

เสียงนั้น ช่วยเรียกวิษาข์ออกจากพวังค์ความคิด เธอรวบรวมสติอย่างรวดเร็ว

“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ แล้วทำไมหนูจะต้องแต่งงานด้วย” วิษาข์ประท้วงขึ้น “นี่มันยุคอะไร ปีอะไรแล้วคะ... ปีพ.ศ. 2550 แล้วค่ะ หมดยุคการจับลูกหลานมาคลุมถุงชน ให้แต่งงานกับไอ้บ้าไอ้บอที่ไหนก็ไม่รู้น่ะ ไม่มีเค้าทำกันแล้ว”

“ ยังไง แกจะต้องแต่งงานให้ได้!!” ป้าใหญ่ตวาดแวดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของวงสนทนาที่ประกอบด้วยคุณยาย ป้าใหญ่ ป้าเล็ก พี่พลอย พ่อ และวิษาข์

“ไม่ค่ะ ป้าใหญ่ หนูโตแล้วนะคะ และหนูก็บรรลุนิติภาวะแล้วด้วย หนูมีสิทธิ์ที่จะเลือกว่าจะรัก หรือไม่รักใคร หรือจะแต่งงานหรือไม่” ตากลมโตนั้นจ้องกลับอย่างไม่ลดละ “ป้าใหญ่มีสิทธิ์อะไรจะมาบังคับให้หนูแต่งงาน มันไม่ถูกต้องนะคะ มันเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล”
“เอ๊ะ นังนี่ เถียงคำไม่ตกฟาก”
“ก็จะทำไมล่ะคะ ป้าใหญ่”

ก่อนที่เรื่องจะเลยเถิดไปกันใหญ่ “ยัยหนู พอเถอะลูก อย่าไปเถียงป้าเขาเลย”

เสียงทุ้มอบอุ่นนั้น ทำให้วิษาข์สงบลงแทบจะในทันที

“พ่อคะ มันเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมจู่ๆ หนูต้องถูกทำแต่งงานด้วย พ่อคะ นี่มันอะไรกัน” น้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้วิษาข์ดูน่าสงสารจับใจผู้เป็นบิดา

ริ้วรอยบนใบหน้าของชายสูงวัยด้านข้างบ่งถึงความทุกข์ระทมได้ชัดเจน เขาก้มหน้านิ่ง เงียบไปนาน จนหญิงสาวทวงถามคำตอบอีกครั้ง มือใหญ่แข็งแรงดึงศีรษะของเธอมากอด แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือสั่น

“ ยัยหนู พ่อขอโทษลูก มันเป็นความผิดของพ่อเอง”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง แววตาสงสัย “พ่อขอโทษทำไมคะ มันเกิดอะไรขึ้น”

ชายผู้นั้นเงียบไปเพียงอึดใจ แต่เหมือนแสนนาน ภาพในอดีตจนถึงปัจจุบันวูบผ่านอย่างรวดเร็ว มันชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน...

ชีวิตจริง น้ำเน่าพอๆ กับนิยาย เนื่องจากภรรยาคู่ชีวิตมาด่วนจากไป ชายผู้เป็นสามีต้องรับบทบาทเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับลูกสาววัยแบเบาะ ทั้งต้องเลี้ยงลูกไปด้วย ทำงานไปด้วย เหนื่อยทบขาดใจ แต่สำหรับชีวิตที่เหลือ เขามีเพียงเธอเป็นยอดดวงใจ ไม่ว่าจะอย่างไร เขาสาบานกับตัวเองว่า จะทำให้เธอมีความสุขที่สุด

วิษาข์รับทราบมาตลอดว่า พ่อทำงานหนักแค่ไหน เพื่อให้เรามีกินมีใช้ ไม่ลำบาก เธอจึงสัญญากับตัวเองไว้เช่นกันว่า บุญคุณของชายผู้นี้มากมายเกินจะทดแทนหมด เมื่อใดที่เธอเรียนจบ มีงานทำ เธอจะเป็นฝ่ายหาเลี้ยงเขาเอง พ่อจะไม่ต้องเหนื่อย พ่อจะไม่ต้องลำบากอีก

แต่มีเรื่องหนึ่งที่วิษาข์ยังไม่รู้ ... พ่อของเธอแอบไปร่วมลงทุนกับเพื่อนคนหนึ่งทำธุรกิจ ทั้งๆ ที่มีอะไรสองพ่อลูกจะคุยกันตลอด แต่คราวนี้ ชายสูงวัยต้องการเก็บไว้ให้เป็นเรื่องเซอร์ไพร้ลูกสาว ... และก็ได้เซอร์ไพร้จริงๆ

เมื่อพ่อถูกเจ้าหุ้นส่วนตัวแสบโกงเงินลงทุน แถมทิ้งหนี้สินจำนวนมหาศาลไว้ให้ ด้วยความไม่อยากให้ลูกสาวสุดที่รักต้องเดือดร้อน ผู้เป็นพ่อจึงตั้งใจจะปกปิดทุกอย่างไว้เป็นความลับ แต่กลับถูกเจ้าหนี้ตามทวงหนี้อย่างรุนแรง ขู่กรรโชก และตามรังควาน... ถ้าเกิดเขาตายไป หนี้สินจะเป็นโมฆะหรือไม่ แต่พวกมันไม่เลิกล่ะ มันจะตามไปก่อกวนวิษาข์ มันจะทำร้ายเธอหรือไม่..

ในขณะที่ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะจมดิ่งลงไปสู่ก้นเหวแห่งความสิ้นหวัง ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของเขา จู่ๆ ก็มีโทรศัพท์จากสหายเก่าคนหนึ่ง เพื่อชวนเขาให้ไปงานเลี้ยงรังสรรค์ระหว่างเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน....

เขาตอบรับคำชวนนั้นทันที .. ใจนึก ถ้าได้ไปพบปะพูดคุยกับเพื่อนเก่าบ้าง อาจช่วยให้จิตใจมันปลอดโปร่งขึ้น..

การไปร่วมงานกินเลี้ยงกับเพื่อนเก่า ช่วยให้เขาสบายใจขึ้นไม่น้อย บทสนทนาก็วนอยู่แถวๆ เรื่องภรรเมีย เรื่องลูก เรื่องงาน เรื่องกีฬา และเรื่องทั่วๆ ไป ซักพัก เขาลุกขึ้น ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ อาเสี่ยเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ลุกตามไปเข้าห้องน้ำด้วย ระหว่างทางที่เดินไปด้วยกัน จู่ๆ อาเสี่ยผู้นั้นโอบไหล่ของเขา แล้วดึงเข้าไปใกล้ พลางกระซิบกระซาบบางอย่าง

“ลูกลื้อ อีเป็นผู้หญิงใช่มะ”
“ใช่”
“เมื่อกี้ ที่คุยกัน.. ลื้อว่า อีเรียนจบแล้วใช่มะ”

เขากระเถิบตัวออกห่าง มามองหน้าเพื่อนหุ่นอาเสี่ยด้านข้าง

“เฮ้ย ถามแบบนี้ หมายความว่าไงวะ” เขาถามเสียงเขียว ...

“เอ๊ยๆๆ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด อั๊วะไม่ใช่ไอ้เฒ่าลามก จะเอาเด็กมาทำเมียหรอกนะ ไม่งั้น อีที่บ้านฟาดกบาลแตก” อาเสี่ยหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี มือตบเบาๆ ที่ไหล่เพื่อนเพื่อให้เขาใจเย็น “ ลูกอั้วะน่ะเรียนกันจบหมดแล้ว ยิ่งไอ้คนเล็กนี่เพิ่งจบเหมือนกัน ต้องเข็นกันแทบแย่ อีหัวดื้อจริงๆ ม่ายไหวๆ แฮะๆๆ”

สำเนียงจีนๆ นั้นหัวเราะขึ้นอีกครั้ง ฟังดูเหมือนหน่ายกับพฤติกรรมของลูกคนเล็ก แต่ใบหน้าอิ่มขาวนั้นอมยิ้มภูมิใจเป็นที่สุด พ่อของวิษาข์พยักหน้างึกๆ เป็นในเชิงรับทราบ

แล้วอาเสี่ยเพื่อนสนิทก็ยิงระเบิดมาตูมหนึ่ง ถึงกับทำให้พ่อของวิษาข์ถึงกับงง แม้จะรู้นิสัยดีว่า ไอ้เพื่อนเสี่ยคนนี้ มันชอบอะไรตรงประเด็น กระชับ รวบรัดแค่ไหน แต่ก็ไม่นึกว่ามันจะ “ประเด็น กระชับ รวบรัด” แบบนี้

“นี่ๆ ลื้อสนใจอยากได้ไอ้ตี๋ลูกอั๊วะ ไปเป็นลูกเขยไหมวะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ”


---- ปรับปรุงใหม่ ไม่รู้จะดีกว่าเดิมหรือเปล่า... แต่กะจะเขียนให้เพื่อนหมั่นไส้จนด่าเลย ฮ่าๆๆ ซาดิสซ์หรือเปล่าวะตู ---
--- ใครที่อ่านแล้ว ถ้าไม่รู้จาอ่านอะไรก็เชิญ อ่านเรื่องนี้อีกรอบนะคั๊บบบ อิอิ ถ้าเบื่อก็.. มะเปงไร TT^TT นังพายเข้าใจ ---
---- เชิญเม้นท์ด่าได้ตามสบาย อยากรู้เหมือนกันว่า ตัวเองมีพัฒนาการบ้างไหม.. เขียนๆ ไปมุขก็ตันเหมือนกัน แย่จัง แต่เป็นเรื่องที่ต้องพยายามต่อไปเน้อ.. เหมือนคนเขียนคนหนึ่งเลย ขอโทดกั๊บ ที่ชื่อไม่ได้ แต่เขาบอกว่า ถ้านั่งว่างปุ๊บ หัวก็คิดพอตเรื่องทันที เออๆๆ เหมือนกันเลย ว่างเป็นไม่ได้ ต้องคิดเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ ฮ่าๆๆๆ ก็คนอยากมันขีดๆเขียนๆอ่ะเน้อ .. ถ้าหัวมะแล่นก็เขียนไม่ออก หุหุ ---

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.