ผมขอลองเดาดูบ้าง   "อุเบกขา"    น่าจะหมายถึงการไม่ยึดติดในสิ่งที่    เป็นผลเกิดขึ้น  จาก3 ข้อเเรก  คือ    

เมื่อเรามี   เมตตา  กรุณา  มุทิตา  เเล้วเกิดจิตในทางกุศลขึ้นไม่ว่าจะตามด้วยกรรมหรือไม่ก็เเล้วเเต่     เราจะต้องไม่ยึดยึดกับมัน    

คนที่ไม่มีอุเบกขา   คือคนที่   ยึดมั่นถือมั่นใน   เมตตา  กรุณา  มุทิตา  เหมือนการ "ให้"  เมื่อเรายึดมั่นว่าสิ่งเหล่านี้มีตัวตนคือการให้  " ให้ "  อัตตาของการ "รับ" จึงเกิดขึ้นตาม

เพราะฉะนั้นถ้าเราไม่ยึดมั่นถือมั่นใน 3 ข้อเเรกว่าเป็นการ  " ให้ "  สาเหตุที่ทำให้เกิดอัตตาของการ  "รับ "  ย่อมไม่เกิดขึ้นตามไปด้วย  การไม่ยึดมั่นถือมั่น  ใน เมตตา  กรุณา  มุทิตา

เป็นดั่งการ "ให้"   เรียกว่าผู้นั้นมี  "อุเบกเขา"  เเต่ถ้าผู้ใดก็ตามที่ยึดมั่นใน  เมตตา  กรุณา  มุทิตา  จึงมักเกิดอกุศลในจิตใจเมื่อใดก็ตามที่ผลของ  3  ข้อเเรกนั้นไม่เป็นไปตามเหตุเเห่งการยึดมั่นว่าตน " ให้"  เเก่ผู้อื่นนั้นเอง 

เช่น   เมื่อคุณปรารถนาให้ผู้อื่นมีความสุข   พ้นทุกข์   ยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี   เเต่ผู้อื่นกลับทำในสิ่งตรงข้าม   ถ้าคุณมิอาจวางเฉยต่อท่าทีที่ผู้อื่นเเสดงต่อคุณ   เช่น   ผมหวังดีกับคุณ   ผมปรารถนาดีต่อคุณ  อยากให้คุณพ้นทุกข์   ทำไมเขาไม่เข้าใจ ทำไมเขาจึงเมินเฉย  ทำไมจึงไม่ตอบรับต่อการ "ให้" ของเรา   ถ้าคุณไม่สามารถวางเฉยต่อ   เมตตา  กรุณา  มุทิตา ของตัวคุณเองที่มีต่อผู้อื่นได้  เเสดงว่าคุณไม่มี   "อุเบกขา" เพราะยึดมั่นถือมั่น ทั้ง  3  ข้อเเรก ทำให้เกิดเป็นอัตตาของการ "ให้" ถ้าคุณไม่สามารถวางเฉยต่อ   เมตตา  กรุณา  มุทิตา  เมื่อไม่ได้รับผลที่ไม่สอดคล้องกับการให้นั้น   กิเลสจะเข้าครอบงำโดยเฉพาะ  โลภะ  โทสะ 

จงเมตตา    เเต่อย่ายึดติดกับเมตตา              

จงกรุณา     เเต่อย่ายึดติดกับกรุณา 

จงมุทิตา     เเต่อย่ายึดติดกับมุทิตา