 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32372" type="text/javascript"></script> |
|
|
ทำอย่างไรจึงจะไม่เป็นทุกข์
ท่านผู้เป็น อคัณตุกะทั้งหลาย บรรดาที่ประชุมกันอยู่ที่นี้ บัดนี้เป็นโอกาสกำหนดไว้ ที่จะมีการพูดจากัน และก็บังเอิญมาพร้องกันหลายระดับ เป็นชนขั้นทางจิตจิต ทางวิญญาณชนิดที่เป็นประโยชน์และเกี่ยวข้องด้วยทุกระดับจึงจะได้ ถ้าพูดถึงระดับต่ำ ระดับเด็กเล็ก
post ครั้งแรก: Sat 25 August 2007, 3:55 pm ปรับปรุงล่าสุด: Tue 28 August 2007, 12:33 pm
|
หน้าที่ 8 - ความเห็นแก่ตัว
และกฎธรรมชาติที่ว่า
อวัยวะนั้นต้องทำอย่างนั้น อวัยวะนี้ต้องทำอย่างนี้ อวัยวะนี้ต้องหดเท่านี้ต้องขยายเท่านี้ มันเป็นกฎของธรรมชาติ ที่นี้มันก็มีการทำหน้าที่ของอวัยวะทุกอวัยวะทั้งหมดของคนนี้ คือหน้าที่ของธรรมชาติ ก็จะไม่มีความทุกข์ ถูกต้องแล้วไม่มีความทุกข์ มีชีวิตที่ไม่มีความทุกข์เลย และก็เป็นประโยชน์ มากที่สุด เพราะว่าจิตมันสูงขึ้นมาขนาดนี้แล้วมันไม่มีความเห็นแก่ตัว จึงเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุด เป็นศัตรูร้ายกาจที่สุดของมนุษย์
ไอ้ความเห็นแก่ตัว มันก็จะเห็นแก่ผู้อื่นโดยอัตโนมัติเอง ความเห็นแก่ตัวมันรัดไว้มันดึงไว้ ไม่ให้เห็นแก่ผู้อื่น พอความเห็นแก่ตัว มันหมดไปมันก็เห็นแก่ผู้อื่นโดยอัตโนมัติ มันก็จะทำประโยชน์ให้แก่กันและกัน อยากจะพูดว่าสันชาติญาณบ้างอย่าง ที่มันถูกต้องอย่างนี้ มันก็ต้องการจะช่วยผู้อื่น แต่สันชาติญาณนั้น เต็มไปด้วยกิเลส มันก็จะไม่ทำตรงนี้ ก็จะเห็นได้ว่าสัตว์ทั้งหลาย สัตว์เดียรฉานนี้ มีการช่วยซึ่งกันและกัน สัตว์เดียรฉานมีการยึดมั่นถือมั่นน้อย เพราะมันโง่มันยึดถือไม่เป็น
ดังนี้มันจึงมีความเห็นแก่ตัวน้อย ถ้าไก่ตัวหนึ่งมีเห็บตัวหนึ่ง เกาะหงอนมันก็จะให้ไก่ตัวอื่นจิก คุณไม่เคยเลี้ยงไก่ คุณไม่เคยเห็น แต่ที่นี้เราเห็นทุกวัน ไก่ทุกตัวจะไม่มีเห็บที่หงอน มันจิกเอาไม่ได้หลอก นอกจากจะมีไก่ตัวอื่นจะคอยจิกให้ แม้แต่สัตว์เดียรฉาน ที่มีความเห็นแก่ตัวน้อย มันก็ยังทำประโยชน์ ให้แก่ผู้อื่น ในขนาดนี้แหละ
เรากำจัดศัตรูร้ายกาจที่สุดของมนุษย์คือความเห็นแก่ตัว โลกนี้ก็จะมีสันติภาพ อย่าให้สนใจสิทธิมนุษยชนอะไรกันให้มากนัก สนใจความเห็นแก่ตัว ไม่เห็นแก่ตัว ให้มันมากขึ้นหน่อยเถอะ มันจะเข้ารูปเข้ารอยกับธรรมชาติ มันจะเป็นไปด้วยการสลายออกไปของกิเลส ที่เป็นเหตุให้เกิดทุกข์ มันก็ไม่มีความสุข ก็พร้อมที่จะช่วยเหลือผู้อื่น อย่าไปสนุกไปเลย โลกนี้คือโลกที่อยู่ในเป้าหมาย เดี๋ยวนี้คนในโลกไม่มีเป้าหมายอย่างนี้ แม้แต่องกรสหประชาชาติ ก็ไม่เคยนึกอย่างนี้
แต่อย่าพูดมากไปเลย
มันจะเป็นการกล่าวดูหมิ่นผู้อื่น พูดแต่เพียงว่าคนในโลกแม้แต่องค์กรที่มีปัญญามีอำนาจก็ไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้ มีแต่ทำลายความเห็นแก่ตัว ในจิตของมนุษย์ ให้หมดไปเสียจากโลก และก็ได้พูดมาพอสมควรแล้ว ตามโอกาสที่มี ก็ขอแสดงความยินดีที่ได้มานั่งกลางดินพูดกัน และขอบคุณทุกคนที่สนใจฟัง
*หมายเหตุ
งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา
จำนวน 1 ความเห็น, หน้า่ | -1-
ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 19 ก.ย. 2550 (10:46) สุดยอดครับ