<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32390" type="text/javascript"></script>

ความกระหายต่อธรรม : ธัมมกามยตา ท่านสาธุชนผู้มีควานสนใจในธรรมทั้งหลาย การบรรยายประจำวันเสาร์แห่งภาค วิสาฆบูชา ในครั้งที่ 9 ในวันนี้ อาตมาก็ยังคงกล่าวถึงสิ่งสำคัญ ที่พากันมองข้ามต่อไปตามเดิม แต่ในวันนี้จะได้กล่าวโดยหัวข้อย่อยถึงสิ่งนั้นว่า ธัมมกามยตา แปลว่าความกระหายต่อธรรม ผู้เขียน: ท่านพุทธทาส ภิกขุ ชมแล้ว: 12,701 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 28 August 2007, 1:07 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 27 September 2007, 12:22 pm อยู่ในส่วน: พักผ่อนหย่อนใจ, บุคคลสำคัญ, บุคคลสำคัญไทย, ปรัชญา

ในครั้งที่แล้วมาได้พูดถึงสิ่งที่เราพากันมองข้ามมาตามลำดับและคงเข้าใจในสิ่งเหล่านั้นว่า เป็นสิ่งที่มองข้ามอย่างไร แล้วก็จะเข้าใจต่อไปโดยง่ายแต่ความที่เราเป็นเสมือนโง่อย่างหลับหูหลับตา มองข้ามสิ่งที่ไม่ควรจะมองข้าม นี่เป็นอันตรายอย่างยิ่งก็มี เป็นการทำให้ไม่ก้าวหน้าในทางธรรมตรงนี้ ไม่ได้รับประโยชน์จากสิ่งที่ควรจะได้รับก็มี แต่ขอทบทวนสำหรับผู้ที่มาใหม่ แต่หัวข้อ อีกซักครั้งหนึ่งว่าสิ่งที่พากันมองข้ามนั้น






สิ่งแรกก็คือ ความจริงที่มนุษย์จะสิ้นสุดมนุษยธรรมตัวโลกทั้งโลกกำลังหมดความเป็นมนุษย์ยิ่งๆขึ้นทุกที มัวไปสนใจอยู่ในสิ่งที่ทำจิตใจให้ต่ำทรามไม่สนใจในสิ่งที่ทำจิตใจให้สูงให้สมกับความเป็นมนุษย์ และสิ่งถัดมาที่พากันมองข้ามก็คือว่าโลกพระศรีอานนั้น อยู่แค่ปลายจมูก คือเมื่อใดมนุษย์มีศีลธรรม


โดยเฉพาะอย่างยิ่งในข้อที่ว่ารักผู้อื่นเท่านั้นเองปฏิบัติต่อกันในฉันเป็นผู้ที่รักใคร่แก่กันและกันฆ่ากันไม่ได้ขโมยกันไม่ได้ร่วมของรักกันไม่ได้ โกหกลอกหลวงกันไม่ได้ ไม่มึนเมา แม้แต่เพื่อนยังรำคาญ โลกนี้ก็เป็นโลกพระศรีอาน คือไม่มีความทุกข์ อยู่กันด้วยความสามัคคี เพราะมีช่วยเหลือกันทุกเมื่อ


สิ่งที่ 3 ที่พากันมองข้ามนั้นก็คือการทำภาวนา คนสมัยใหม่เกลียดคำว่าภาวนาเพราะเขาไม่รู้ ว่าภาวนาที่แท้จริงนั้นคืออะไร เพราะนั้นเป็นเพียงพิธีรีตองของคนโง่เขล่า นั่งภาวนาอยู่อึมอัมอึมอัมไม่ได้รับประโยชน์อะไร จึงไม่รู้จักทำภาวนาการกระทำภาวนาที่ถูกต้องจึงหายไปจากมนุษย์เหล่านี้


จนไม่มีสิ่งที่เรียกว่าภาวนา ภาวนา แปลว่า สิ่งที่ทำผิดให้เจริญ หมายความว่า ผิดไม่อาจเจริญโดยวิธีอื่นได้นอกจากการทำภาวนา สมัยโบราณเป็นของที่นิยมกันมาก จึงมีจิตใจสูงเพราะการทำภาวนา

สิ่งที่ 4 เรียกว่า จิตประภัสสรหรือชีวิตโดยพื้นฐาน เรามีชีวิตโดยพื้นฐาน ด้วยจิตประภัสสร ด้วยจิตที่ว่างจาก กิเลศ เราไม่ทะนุถนอม รักษาสิ่งๆ นี้ ซึ่งไม่รู้จักจิตโดยพื้นฐาน คือสงบจากกิเลศ ไปรู้จักจิตที่กำลังหนาไปด้วยกิเลศ จนถือเอาความมีกิเลศนั้นเป็นของธรรมดาไป โดยตั้งต้นไม่ถูก คือการตั้งต้นที่จะอบรมจิตพลิกชีวิตให้สูงขึ้นไปนั้นไม่ถูก


ข้อที่ 5 คือความรักผู้อื่น เราอยู่ในโลกที่แวดล้อมไปด้วยสิ่งที่ทำให้เห็นแก่ตัวมากขึ้นจนไม่มีความรักผู้อื่นเหลืออยู่ในโลกนี้ ขอให้ไปพิจารณาดูให้ดี ว่าในโลกนี้มันมีความรักผู้อื่นเหลืออยู่ที่ไหน แม้ในบ้านเมืองเรานี้ จะหาความรักผู้อื่นได้โดยยาก บางที ในวงแคบๆ หมู่คณะ ก็หาความรักผู้อื่นไม่ได้ มีแต่ต่างฝ่ายต่างเห็นแก่ตัวเห็นแก่ประโยชน์ของตัว


จนกล่าวได้ว่า ความรักผู้อื่นนั้นในโลกปัจจุบันนี้หายาก จนแม้แต่หามาทำยายอดตาก็จะไม่พอ มีแต่รักลูกรักเมีย รักผัว รักเพื่อนกินเหล้า รักเพื่อนเล่นสนุกสนานอย่างนี้มีมากแต่นี้ไม่ใช่รักผู้อื่น มันเป็นรักตัวในรูปแบบอื่น


ข้อที่ 6 สัตตา ความรู้ จักที่เป็นจริงว่ามันเป็นอย่างนั้นเอง นั้นจึงไม่แปลกใจไม่หลงรักสิ่งใดไม่หลงเปลี่ยนสิ่งใดมีจิตใจเป็นปกติ แม้แท้ความเจ็บความพ่ายความตาย ก็เห็นว่ามันเป็นอย่างนั้นเองไม่ได้สะดุ้งกลัว แม้ความสุขสนุกสนานความร่ำรวยจะมีมา ก็ไม่ได้ไปหลงใหล โดยเห็นว่ามันเป็นอย่างนั้นเอง นี้ถ้าใครเห็นมีสติปัญญาหรือความเห็นแจ้งในข้อนี้ คนนั้นจะไม่มีความทุกข์เลย


แต่หากคนทั้งหลายพากันมองข้ามไปเสีย แค่เห็นว่ามันเป็นเช่นนั้นเองมันจะทำประโยชน์อะไรได้ คนจึงโง่ในเรื่องนี้ถึงขีดสุด โง่ขนาดไม่เข้าใจว่าสิ่งทั้งหลายหรือสังขารทั้งปวงมันเป็นเช่นนั้นเอง


ในครั้งต่อมาอีกก็จะบอกว่าธรรมะนั้นแหละคือพระเจ้า ว่านี่คือสิ่งที่จะทำให้ทุกคนมีสิ่งสูงสุดเป็นเครื่องยึดถือ คนบางพวกหรือบางศาสนา ก็มีพระเจ้าอย่างชัดเจนก็ยึดถือในพระเจ้าในฐานะเป็นสิ่งสูงสุดคอยกำกับบุคคลเหล่านั้นไว้ไม่ให้ทำชั่วไม่ให้ทำเลว

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน