<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32390" type="text/javascript"></script>

ความกระหายต่อธรรม : ธัมมกามยตา ท่านสาธุชนผู้มีควานสนใจในธรรมทั้งหลาย การบรรยายประจำวันเสาร์แห่งภาค วิสาฆบูชา ในครั้งที่ 9 ในวันนี้ อาตมาก็ยังคงกล่าวถึงสิ่งสำคัญ ที่พากันมองข้ามต่อไปตามเดิม แต่ในวันนี้จะได้กล่าวโดยหัวข้อย่อยถึงสิ่งนั้นว่า ธัมมกามยตา แปลว่าความกระหายต่อธรรม ผู้เขียน: ท่านพุทธทาส ภิกขุ ชมแล้ว: 12,807 ครั้ง post ครั้งแรก: Tue 28 August 2007, 1:07 pm ปรับปรุงล่าสุด: Thu 27 September 2007, 12:22 pm อยู่ในส่วน: พักผ่อนหย่อนใจ, บุคคลสำคัญ, บุคคลสำคัญไทย, ปรัชญา

มีแต่ให้ทำดีตามความประสงค์ของพระเจ้า ทุกขบริสัตเหล่านี้ก็มีพระเจ้า แต่มิได้กล่าวไว้ในฐานะเป็นบุคคลอย่างนั้น พระเจ้าทุกขบริสัตคือธรรมะอันสูงสุด ธรรมที่เป็นอำนาจกฎเกณฑ์ของธรรมชาติเป็นสิ่งที่จะบันดาลสิ่งทั้งหลายให้เป็นไป ในครั้งที่ 8 ที่แล้วมาได้บอกถึงหลักพื้นฐานสำหรับเยาวชน


นี่ก็ได้เปลี่ยนเรื่องมาเป็นเรื่องเฉเพาะเยาวชน เป็นปัญหาอันเกี่ยวกับเยาวชนเป็นการบอกให้ทราบว่าไม่ได้รับการอบรมโดยบทพื้นฐานให้เด็กๆมีหลักพื้นฐานที่ดีได้เติบโตเป็นมนุษย์ที่ดีถูกต้องและสมบูรณ์ พ่อแม่ทั้งหลายไม่สนใจถึงขนาดนี้ มัวไปสนใจอะไรก็สุดแท้ และก็มักจะข้อแก้ตัวว่า






เดี๋ยวนี้เรื่องมันมากโลกสมัยนี้เรื่องมันมากไมมีโอกาสจะไปเอาใจใส่กับเด็กหรือทำให้ลูก เด็กๆมีหลักพื้นฐานที่ดีทางธรรมได้ ในที่สุดก็ต้องทนรับบาปกรรม เพราะการทำผิดในข้อนี้ คือมีเด็กๆจับบิดามารดาของตนลงไปในนรกมากขึ้นทุกที หมายความว่าเด็กๆ ทำความยากลำบากใจทุกข์ทนทรมานให้แก่บิดามารดามากขึ้นทุกที เพราะว่าเขาไม่มีหลักพื้นฐานในทางธรรมนั้นเอง


ส่วนในครั้งนี้ยกเอาสิ่งที่เรียกโดยบาลีว่า ธัมมกามยตา ขึ้นมาเป็นหัวเรื่องสำหรับบรรยาย ธัมมกามยตา แปลว่า ความกระหายต่อธรรมะ เป็นสิ่งที่ท่านทั้งหลายพากันมองข้าม หรือว่าคนทั่วไปในโลกก็ได้พากันมองข้าม นั้นก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง เราควรจะทำความเข้าใจเกี่ยวกับสิ่งนี้ ให้ชัดเจน ให้เพียงพอ


จนถึงกับว่ามันจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเป็นทางที่ดีที่งามในที่พึงปรารถนา ธัมมกามยตา แปลว่าความใคร่ต่อธรรมะหรือความกระหายต่อธรรมะ ขยายความหมายออกไป ถึงว่าความน้อมเพียงในทางของธรรมะ ก็ได้แก่การจิตใจมีความประสงค์ กระหายต่อสิ่งที่เรียกว่าธรรมะ


ท่านทั้งหลายทุกคนเหล่านี้ จงสังเกตทดสอบดูจิตใจของตัวเองว่ามีความกระหายต่อธรรมะหรือไม่ หรือว่าท่านกำลังกระหายต่ออะไรอยู่ ทุกคนก็ย่อมจะรู้ได้เป็นของตัวเอง ความกระหายต่อธรรมะนั้นเป็นไปได้ในระดับของปริยัติระดับปฏิบัติระดับปฏิเวชคือเป็นไปได้ในระดับที่เป็นความรู้เป็นธรรมที่ตรัสรู้ อุตสาห์ศึกษาเหล่าเรียนใฝ่รู้จดจำ กระหายต่อปริยัติธรรมนี้ก็มีอยู่ระดับหนึ่ง ที่ความกระหายต่อปฏิบัติธรรมก็คืออยากจะปฏิบัติ มีความต้องการอย่างยิ่งที่จะปฏิบัติ ชอบปฏิบัติ


กระหายต่อการปฏิบัตินี้มันก็มีที่อยู่ระดับหนึ่ง จากนั้นไปก็กระหายต่อผล ที่ต้องการปฏิบัติที่เรียกว่า ปฎิเวชธรรมได้รับความสุขจากการปฏิบัติธรรม แม้ในขั้นต่ำๆเป็นความสงบสุขเย็นใจที่นี่ หรือสูงขึ้นไปจนถึงมรรคผลนิพพาน ถ้าสหายต้องการในผล ต้องการปฏิบัติอย่างนี้แล้วก็เรียกว่า ความกระหายต่อธรรมะในระดับสูงคือระดับปฏิเวช


สรุปความว่า ความกระหายต่อธรรมะนั้น มีได้ทั้งในส่วนของปริยัติทั้งในส่วนของปฏิบัติทั้งในส่วนของปฏิเวช ที่ใครกระหายธรรมะดังที่กล่าวมานี้บ้าง ภิกษุสามเณร อุตสาห์เรียนนักธรรมเรียนบาลี อดตาหรับอดตานอน เป็นการกระหายต่อธรรมะแม้ในขั้นปริยัติหรือเปล่า


อาตมาว่าเปล่าพระเณรเหล่าไม่ได้กระหายต่อพระปริยัติธรรม แต่กระหายต่อผลที่สอบไล่ได้ ที่อุตสาห์อดตาหลับขับตานอน เรียนนั้นเพื่อเอาผลที่การสอบไล่ได้ การสอบไล่ได้ทำให้มีผลเป็นวัตถุได้ที่ตัวต้องการอย่างนี้ไม่ใช่กระหายต่อปริยัติธรรม


ถ้ามีความกระหายอยากจะรู้พระปริยัติธรรมจริงๆล้วนๆนั้นแหละจึงจะเรียกว่าการกระหายต่อธรรมถึงแม้ในธรรมปริยัติ พวกชาวบ้าน นักที่เป็นอุบาสก อุบาสิกา เป็นนักคุยขี้โวที่คุยธรรมะทั่วๆไป


อุตส่าห์ไปไถ่ถามคนนั้นคนนี้ว่า หลักธรรมะเรื่องนั้นเรื่องนี้เป็นอย่างไรทนลำบากไปศึกษาเพื่อที่จะไปเอามาโม้ อย่างนี้เขาไม่เรียกว่ากระหายต่อปริยัติธรรมแต่ประการใด ใครบ้างที่อยากจะรู้หลักธรรมด้วยความบริสุทธิ์ใจ ก็ไปสังเกตดูเอาเถอะ ใครที่ไปถามไปศึกษาพระธรรมด้วยความบริสุทธิ์ใจนี่เรียกว่ามีความกระหายต่อธรรมปริยัติ

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน