<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32418" type="text/javascript"></script>

กลลวงรัก (** ภาคพิเศษ **) ปกภาคหนึ่งมาแล้วจ้า.. *** เข้ามาดูปกหน่อยน้าว่าสวยมั้ยเป็นของภาค 1จ้า**** คิงที่ว่าโหด คีทที่ว่าร้าย...ยังเทียบไม่ได้กับผู้ชายคนนี้...... ขออนุญาตลบภาค2และภาคพิเศษ นะคะ..เพราะกำลังรีไรท์ส่งสำนักพิมพ์ขอบคุณค่ะ ผู้เขียน: bigger ชมแล้ว: 254,394 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 31 August 2007, 5:07 am ปรับปรุงล่าสุด: Tue 13 May 2008, 3:50 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

คุณนาคินแหละ........

รถสปอร์ตสีแดงสดเลี้ยวโค้งด้วยความเร็วสูงและเข้าไปจอดพรืดที่หน้าโรงแรมระดับห้าดาวของเมืองชายทะเลแหล่งท่องเที่ยวระดับต้นๆของประเทศเรียกสายตาเกือบทุกคู่ที่อยู่ในบริเวณนั้นหันมามองด้วยความสนใจ  ยังไม่ทันที่พนักงานโรงแรมจะลงมาต้อนรับ ร่างระหงก็ก้าวพรวดออกมาและวิ่งลิ่วเข้าไปด้านในด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ

 

“ขอทางหน่อยค่า”

 

หญิงสาวแหวกนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ชาวต่างชาติที่ยืนออกันหน้าเคาน์เตอร์ออกโดยไม่สนใจเด็กต้อนรับที่วิ่งตามหลังมาติดๆ

 

“คุณครับ..คุณ  ผมขอกุญแจรถด้วยครับ”

“ชั้นจอดไม่นานหรอกน่า  ขอทำธุระแป๊บเดียว อย่ามาเซ้าซี้ได้มั๊ย”

 

บุษบากรหันกลับมาตวาดแว้ดเด็กหนุ่มที่เรียกยิกๆอยู่ด้านหลังด้วยความฉุนเฉียว พลางกระเย้อกระแหย่งมองข้ามไหล่ชาวต่างชาติเหล่านั้นทั้งพยายามที่จะแหวกเข้าไปให้ได้

 

“แต่รถคุณจอดขวางทางนะครับ  ให้ผมเอาไปเก็บดีกว่า ถ้าคุณเรียบร้อยผมจะเอามาคืน รับรองถึงที่เลยครับคุณ”

“ก็บอกว่าแป็บเดียวยังไง  โธ่โว้ยแล้วคนเยอะขนาดนี้ชั้นจะทันมั๊ยเนี่ย”

 

หญิงสาวอุทานเอะอะก่อนจะแหวกหาทางเพื่อจะเข้าไปให้จนได้  ร่างเล็กๆนั่นชนคนนั้นคนนี้ไปเรื่อยๆในขณะที่ปากก็เอ่ยออกมาดังๆไปตลอดทางโดยมีเด็กหนุ่มเกาะติดหนึบอยู่ด้านหลังไม่ยอมถอยเช่นกัน

 

“ขอโทษค่า...ขอทางหน่อย..ขอโทษ”

“คุณคร้าบ ขอกุญแจรถให้ผมด้วย”

“ไม่ให้..ชั้นรีบ นายนี่ยังไงนะทำไมพูดอะไรไม่เคยรู้เรื่อง...ชั้นรีบจริงๆนะ โอ้ย..”

 

ท้ายเสียงของเธอกลายเป็นเสียงร้องดังลั่นจนทุกคนสะดุ้งโหยง นักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ที่รอเช็คอินท์กระจัดกระจายเป็นวงกว้างด้วยความตกใจ ในขณะที่หญิงสาวยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่กับที่

      ภาพเบื้องหน้าของเธอเบลอไปหมดในขณะนี้ บุษบากรยืนนิ่งขณะที่มือคลำหัวป้อยๆก่อนจะอุทานเสียงดังลั่นขึ้นอีกครั้งเมื่อเริ่มรู้ตัว

 

“แว่นชั้น....แว่นตาของชั้นอยู่ไหน”

 

ร่างบางก้มพรวดก่อนจะเริ่มคลานเข่าไปรอบๆตัวเองเพื่อคลำหาแว่นสายตาซึ่งอาจตกอยู่บริเวณนั้น เธอคลำเปะปะไปเรื่อยก่อนจะคว้าเข้าที่อะไรสักอย่างที่เห็นเป็นภาพดำๆอยู่เบื้องหน้าก่อนสิ่งนั้นจะขยับห่างพร้อมสียงห้าวๆดังขึ้น

 

“เท้าผม นี่ไม่ใช่แว่นคุณ”

“ชั้นรู้  ใครใช้ให้คุณมายืนใกล้ๆทำไมเล่า...” 

 

เธออุทานเสียงดังก่อนทุบพลั๊กไปที่เท้าข้างนั้นด้วยความโมโหและอับอาย  ใครจะไปคิดว่าไอ้งานเฮงซวยที่รับปากเพื่อนมาอีกทีจะทำให้เธอต้องมาอับอายขายหน้าประชาชีโดยการลงไปคลานหาแว่นสายตาในโรงแรมหรูขนาดนี้  รู้ถึงไหนอายถึงนั่น.....

        รองเท้าสีดำข้างนั้นยกขึ้นก่อนจะเดินไปด้านหน้าและเขาใช้เท้าเขี่ยแว่นสายตาของเธอกลับมาให้พร้อมๆกับเสียงดุๆที่ดังตามมา

 

“ทุเรศสายตาจริงๆ”

 

หญิงสาวตะครุบหมับลงบนแว่นที่กระเด็นเข้าหาด้วยความเร็ว แต่ก็ยังพลาด เธอไล่จับอีกครั้งก่อนจะนำมาเช็ดกับแขนเสื้อและสวมหมับ  พลางกราดสายตาไปทั่วบริเวณด้วยความโกรธจัด  ....

       เธออยากเห็นไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่ใช้เท้าเขี่ยแว่นของเธอที่สุดในตอนนี้ แต่เมื่อมองไปกลับไม่เห็นคนไทยสักคนที่อยู่ตรงนั้น นอกจากดวงตาสงสัยจากนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ที่จ้องมองอยู่

“คุณครับ...กุญแจ”  เสียงอ่อยๆที่ดังขึ้นข้างๆตัวทำให้เธอแทบจะร้องกรี๊ด...ถ้า..และถ้า

“เอากุญแจไป  แล้วนายไปให้ไกลชั้นเลย” 

 

เด็กหนุ่มรับกุญแจหมับก่อนจะโค้งให้หญิงสาวและวิ่งหายไปในทันที   ร่างเพรียวนั้นหันกลับมาอีกครั้งเมื่อเห็นทางโล่งเพราะทุกคนมัวตกใจอยู่เธอก็แผ่นแนบเกาะเคาน์เตอร์หมับด้วยความรวดเร็ว

 

“ห้องสวีทค่ะ”

“จองไว้หรือเปล่าคะคุณ”

“ไม่ได้จองค่ะเพราะมัน...เอ่อปุบปับมาก แต่น่าจะมีนะคะคุณช่วยเช็คหน่อยได้มั๊ย”

“รอสักครู่นะคะ”  พนักงานสาวยิ้มแย้มให้ก่อนจะก้มหาลงที่คอมพิวเตอร์ของตัวเอง

“น่าจะมีน้า...ขอให้มีเถอะ...คุณช่วยหน่อยนะคะเค้าเพิ่งแต่งงานกันจะมาฮันนีมูนที่นี่ มาจากต่างประเทศเลยนะ บินตรงมาเลย...เราต้องต้อนรับแขกต่างบ้านสิใช่มั๊ย”

 

พนักงานสาวเช็คข้อมูลไปพลางอมยิ้มกับท่าทางออดอ้อนของหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

และเงยหน้าขึ้นในที่สุด

 

“เหลือห้องสวีท 2 ห้องค่ะ กับห้อง สุพรีเรีย  คุณจะเอาแบบไหนละคะ”

“ห้องสวีทค่ะ  ขอเลือกได้มั๊ยค่ะ ชั้นอยากได้ห้องที่ดีที่สุด”

“ได้ค่ะ อยู่ทางทิศตะวันตก1ห้องกับทิศตะวันออก1ห้อง คุณเลือกเลยนะคะ”

“ขอดูได้มั๊ยคะ   คืออยากให้ถูกใจเค้าที่สุดนะคะ  เค้าอุตส่าห์มาทั้งที”

“งั้นคุณตามพนักงานไปเลยนะคะ ทางนี้เลยคะ”

 

หญิงสาวถอนหายใจเฮือก ก่อนจะเดินตามพนักงานที่มารอรับ  ...บุษบากรเดินสำรวจห้องพักกว้างขวางหรูหราแห่งนั้นก่อนจะเดินไปยืนที่หน้าต่างและทำท่าพอใจเมื่อเห็นวิวที่มองออกไปด้านนอกเป็นทะเลกว้างสีฟ้าใส ก่อนจะหันมาพนักงานสาวที่รออยู่

 

“ต่างกันตรงไหนคะระหว่างด้านตะวันตกกับตะวันออก ชั้นดูแล้วทั้งสองห้องไม่เห็นต่างกันสักนิด มองไปก็เห็นทะเลเหมือนกัน”

“คืออย่างนี้คะคุณ  โรงแรมนี้สร้างแบบพาโนรามาน่ะคะ ห้องสวีทจะมองเห็นทะเลทุกห้องเพราะเค้าเลือกมุมไว้แล้ว จะต่างกันก็นิดเดียวคือคุณต้องการให้ดวงอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้าที่ห้องคุณ หรือให้ตกในตอนเย็นที่ห้องคุณ”

 

เธอฟังแล้วก็ชักมึน ก่อนจะนึกอะไรเป็นครู่แล้วเอ่ยถามออกมาหน้าตาจริงจัง

“ปกติคนแต่งงานใหม่นี่เค้าชอบจองกันแบบไหนบ้างละคะคุณพอจะบอกได้มั๊ย”

“เค้าเลือกทิศตะวันตกค่ะ เพราะ...เอ่อ จะตื่นสายแล้วก็อยากเห็นดวงอาทิตย์ตอนตกน้ำ”

 

หญิงสาวฟังด้วยความงุนงง เพราะไม่เข้าใจกับเหตุผลนั่นสักนิดแต่เมื่อได้รับคำแนะนำเธอจึงพยักหน้ารับเหมือนเห็นด้วย

 

“งั้นเอาห้องทิศตะวันตกก็แล้วกัน  คุณช่วยเตรียมด้วยนะคะ เย็นๆเค้าคงมาถึง”

“ค่ะ  ขอบคุณมากนะคะ”

 

พนักงานสาวยิ้มให้ก่อนจะพาเธอลงลิฟต์มาด้านล่างเพื่อจัดการเรื่องที่พักต่อไป  ขณะที่นั่งรออยู่ที่ห้องรับรองบุษบากรก็โทรศัพท์หาเพื่อนสาวที่ไหว้วานมาจัดการเรื่องนี้

 

“ชั้นจองห้องได้แล้วนะคุณหญิงแหม่ม”

“ต๊าย...เก่งจริงยายบุษ  ชั้นไม่นึกเลยนะว่าแกจะหาห้องได้เร็วขนาดนี้”

“ไม่ต้องมาชมชั้น...วันหลังนะนังแหม่มถ้าเพื่อนแกแต่งงานอีกก็อย่าลืมใช้ชั้นจองให้อีกนะยะ ชั้นจะยินดีมากเลย” 

 

กุลธิดาได้ยินเสียงเพื่อนสาวที่เหมือนกัดฟันกรอดๆขณะคุยโทรศัพท์เธอก็หัวเราะคิกก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อย

 

“ชั้นขอโทษ ....ชั้นรู้ว่าทำความลำบากให้แก  แต่เรื่องด่วนแบบนี้มันจะมีใครทำได้นอกจากแกคนเดียว  น่า...ช่วยๆกันหน่อยนังพลอยอุตส่าห์แต่งงานทั้งที”

“นังพลอยเพื่อนแกน่ะ ชั้นไม่รู้จักด้วยซ้ำ ....แต่ชั่งมันเหอะ เพื่อนแกก็เหมือนเพื่อนชั้นละนะ ไหนๆชั้นก็ซวยที่ได้เป็นเพื่อนกับแกแล้วนี่”เธอเอ่ยประชดก่อนจะค้อนลมค้อนแล้งไปตามเรื่องด้วยความโมโห

 

“บุษ ตกลงตอนนี้แกอยู่ที่โรงแรมใช่มั๊ย”

“อยู่ในห้องนอนชั้นละมั๊ง”

“ไม่เอาน่าบุษ...อย่าประชดชั้นสิ นี่แกเป็นอะไรทำไมหงุดหงิดนานขนาดนี้วะ”

“ไม่ให้หงุดหงิดได้ไง  แกรู้มั๊ย..เมื่อกี้ชั้นทุเรศตัวเองที่สุด..คนก็ตั้งเยอะดันไปทำแว่นตกเสียนี่  แกก็รู้ว่าชั้นมองอะไรไม่เห็นถ้าไม่มีแว่น  แล้วอีตอนนั้นชั้นไปชนอะไรหรือใครก็ไม่รู้  สงสัยฝรั่งแถวนั้นแหงๆเลยตัวยังกับยักษ์  พอแว่นตก ชั้นต้องลงไปคลานเหมือนหมาอยู่ที่พื้น....แกไม่ต้องหัวเราะเลยนังแหม่ม”

 

ท้ายเสียงหญิงสาวตวาดแว้ดเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนสาวหัวเราะกันครึกครื้น

 

“ก็ใครใช้ให้แกพูดแบบนี้ละบุษ มันทำให้พวกเราเห็นภาพเลยรู้มั๊ย ...คุณหนูบุษบากรลงไปคลานที่พื้นน่ะ  ตลกเป็นบ้า”

“เออ...ไอ้นั่นนะยังตลกหรอกแก  แต่ต่อมามันตลกไม่ออก...เพราะไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มันด่าชั้นว่าทุเรศ...แล้วมันก็เอาเท้าเขี่ยแว่นให้ชั้นด้วย...นังแหม่มชั้นเกิดมายังไม่เคยเจอคนแบบนี้สักครั้ง...ชั้นว่ามันต้องเกิดมายุคไดโนเสาร์แน่ๆ...ยุคที่ผู้ชายวิ่งทุบหัวผู้หญิงแล้วลากเอาไปเป็นเมียนะ”

“บุษจ๋า  ชั้นว่าเธออย่าไปสนใจมันเลย  เรื่องมันจบไปแล้วไม่ใช่เหรอ...เอางี้นะไหนๆแกก็อยู่ที่นั่นแล้ว  จองห้องให้เราด้วยสิ”

“แกจะให้จองทำไมไม่ทราบ”

“เอ๊า...ก็บอกแล้วว่านังพลอยแต่งงาน พวกเราก็จะไปแกล้งมันยังไง หรือแกไม่อยากแกล้งเอาคืนที่เค้าทำให้แกเดือดร้อน”

“ไม่เอาหรอก  ชั้นไม่ว่างขนาดนั้นวันนี้อุตส่าห์สละเวลามาให้พวกแกโดยเฉพาะ  แต่ไม่เป็นไรชั้นจะจองให้พวกแกก็ได้  ว่าแต่จะมากี่คนหละจะเอากี่ห้อง”

“สองห้องก็แล้วกันจะไปกันสักสิบคน”

“นังบ้า...แกจะให้เค้าเอาเตียงเสริมให้นอนรึยังไง  เอางี้นะชั้นจองให้ห้าห้องก็แล้วกันถือว่าเป็นของขวัญให้เพื่อน แกจะได้แกล้งเพื่อนแกด้วยความสบายใจ”

“อุ๊ย...ใจดีเหมือนเดิมเลยนะยายบุษ  ขอบใจจ๊ะ งั้นแค่นี้นะเจอกันตอนเย็น”

“ชั้นไม่รอแกหรอก  มีงานรอชั้นอีกเป็นพะเรอเกวียน ถ้าชั้นมัวมาแกล้งชาวบ้านสงสัยบริษัทพ่อชั้นเจ๊งแน่ๆ  ตามสบายก็แล้วกันชั้นจะบอกชื่อพวกแกไว้นะแค่นี้หละ”

 

หญิงสาวปิดโทรศัพท์ก่อนจะถอนใจเฮือกและลุกขึ้นอีกครั้งเพื่อไปจัดการเรื่องห้องที่จะจองใหม่ให้เสร็จสิ้น

“เรียบร้อยแล้วคะคุณ ขอให้มีความสุขกับการพักที่นี่นะคะ”

เธอยิ้มให้พนักงานก่อนจะเอ่ยเบาๆเมื่อได้ยินคำพูดนุ่มนวลนั้น

“คนที่จะมีความสุขยังไม่มาเลยค่ะ สงสัยเย็นๆนั่นแหละ แต่ชั้นไม่ได้พักที่นี่”

“อ้าว  มาจองให้คนอื่นหรือคะ”

“ค่ะ ของขวัญให้เพื่อน”  หญิงสาวรับคำก่อนยื่นบัตรเครดิตให้เพื่อชำระค่าห้อง

“รออีกครู่นะคะ สงสัยคุณจ่ายค่าห้องเยอะแน่ๆ...แหมมีเพื่อนแบบคุณนี่ดีจัง”

พนักงานสาวเอ่ยยิ้มๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงห้าวดังขึ้น

 

“ฝากกุญแจ”

 

บุษบากรชำเลืองมองผู้ชายด้านข้างที่วางกุญแจห้องหมับก่อนจะเดินลิ่วจากไปทันที เธอหันตามไปมองร่างสูงที่เห็นเฉพาะแผ่นหลังกว้างและขายาวๆที่เดินจากไปด้วยท่าทางสงสัย  ไอ้เสียงนี้มันคุ้นหูชอบกล...แล้วเธอก็ลืมเรื่องนั้นไปสนิทเมื่อพนักงานเอ่ยขึ้น

 

“เรียบร้อยคะคุณ”

“ขอบคุณค่ะ”

 

หญิงสาวเดินลงมาจากโรงแรมแห่งนั้นด้วยความรีบร้อนก่อนจะยืนรอรถที่พนักงานไปเอามาให้  และเธอก็เห็นเขาอีกครั้ง  ...ร่างสูงตระหง่านนั้นยืนนิ่งคงจะรอรถเหมือนกับเธอนั่นแหละแต่รูปร่างเขานี่สิ..รอยยิ้มแต้มที่มุมปากอิ่มก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อซ่อนรอยยิ้มของตัวเองเมื่อคิดว่า ถ้าเพื่อนๆมาเห็นคงได้กรี๊ดกันตาย  ผู้ชายคนนี้หุ่นดีเป็นบ้า

ไหล่กว้างตรงแน่วที่อยู่ใต้เสื้อคอโปโลนั่นหนาบึก ไม่พอไอ้อกกว้างๆของเขาก็ดันเสื้อขึ้นมาจนเห็นรูปรอยชัดเจนและมันทอดรับกับเอวสอบจนลงไปกลายเป็นขายาวๆนั่น

เสียอย่างเดียว...ดันสวมแว่นไว้เสียนี่เธอเลยไม่เห็นดวงตาของเขาว่าจะดูดีขนาดไหน

เธอหยุดมองสำรวจเขาในที่สุดเมื่อรถสปอร์ตถูกนำมาคืนให้ หญิงสาวยื่นทิปให้พนักงานส่งรถก่อนจะเอ่ยเบาๆ

 

“ขอโทษนะที่เมื่อครู่อารมณ์ไม่ค่อยดี  เอานี่ไปกินขนมแล้วกัน ชั้นไปนะ”

 

พนักงานหนุ่มยิ้มรับก่อนโค้งให้หญิงสาวและมองตามรถสีแดงสดที่พุ่งปราดออกไปทันที ก่อนบ่นพึมพำตามหลัง

 

“ท่าทางไม่เหมาะกับรถสักนิดเลยว่ะ  แต่งตัวยังกับแม่ชี แต่ขี่รถซิ่งชิบเป๋ง”

 .......................................................................................................

 

 

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน