<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32418" type="text/javascript"></script>

กลลวงรัก (** ภาคพิเศษ **) ปกภาคหนึ่งมาแล้วจ้า.. *** เข้ามาดูปกหน่อยน้าว่าสวยมั้ยเป็นของภาค 1จ้า**** คิงที่ว่าโหด คีทที่ว่าร้าย...ยังเทียบไม่ได้กับผู้ชายคนนี้...... ขออนุญาตลบภาค2และภาคพิเศษ นะคะ..เพราะกำลังรีไรท์ส่งสำนักพิมพ์ขอบคุณค่ะ ผู้เขียน: bigger ชมแล้ว: 254,400 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 31 August 2007, 5:07 am ปรับปรุงล่าสุด: Tue 13 May 2008, 3:50 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

เธอนั่งตัดสินใจอยู่เป็นครู่ก่อนจะนึกได้ว่าลืมเรื่องบิดาไปเสียสนิท หญิงสาวรีบต่อโทรศัพท์หาคนเป็นพ่อก่อนจะเอ่ยเสียงใสเมื่อจำได้ว่าใครรับ

 

“พ่อคะ  พ่อรู้หรือเปล่าว่าถูกยายแหม่มอำ”

“อ้าวบุษหรือลูก  แล้วตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ทำไมจู่ๆเพื่อนของหนูโทรมาหาป๊ากันเอะอะไปหมด  เรื่องมันด่วนขนาดนั้นเลยเรอะ”

“จะว่าด่วนก็ใช่คะพ่อ  มันยุ่งๆนิดหน่อยแต่หนูสัญญานะคะว่าพรุ่งนี้จะกลับให้ทัน รับรองงานที่คุณพ่อสั่งไว้ฉลุย”

“พ่อไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นหรอกบุษ  พี่แกก็อยู่ทั้งคนรายนั้นก็ทำแทนป๊าได้...ความจริงที่ป๊าให้หนูอยู่ที่นั่นก็เพราะอยากให้พักรู้หรือเปล่า...นี่ลูกตั้งแต่ลูกเรียนจบมาก็ไม่เคยไปเที่ยวที่ไหนไม่ใช่เหรอ  เอาแต่ทำงานอย่างเดียวจนเพื่อนๆจะทิ้งหมดแล้ว พ่ออยากให้ลูกพักบ้าง เดี๋ยวจะเสียเพื่อนนะลูก”

“โอ้ยพ่อคะ  จ้างยายพวกนี้ก็ทิ้งหนูหรอก  เค้าเอาหนูไว้รับใช้พ่อไม่รู้หรือไง”

“น่า...เพื่อนกันไม่เป็นไรนี่ลูก อีกหน่อยถ้ามีครอบครัวหนูแทบจะไม่เจอเพื่อนเลยรู้มั๊ย เหมือนพ่อนี่ไงพอแต่งงานก็ไม่ได้ออกจากบ้านอีกเลย”

 

หญิงสาวหัวเราะออกมาได้เมื่อฟังบิดาเอ่ยเสียงสดใส เธอรู้หรอกว่าพ่อพูดไปอย่างนั้นเองเพราะถึงแม่ให้ไปเที่ยวเธอก็ไม่เคยเห็นพ่อไปสักครั้ง

 

“งั้นแค่นี้ก่อนนะคะพ่อ  พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”

“ดูแลตัวเองดีๆนะ  อย่าขับรถเร็วหละ พ่อละห่วงแกเรื่องนี้จริงๆ” เสียงอ่อนโยนนั้นหายไปพร้อมกับหญิงสาวที่ปิดโทรศัพท์ลงเช่นกัน

       

         หญิงสาวถอดแว่นออกก่อนจะนอนมองเพดานห้องที่เบลอไปต่อหน้าต่อตาในทันที

และสวมใหม่อีกครั้งเมื่อตั้งใจจะไปหาซื้อเสื้อผ้าในโรงแรมแห่งนั้น เรื่องอะไรที่เธอจะเดินตากแดดร้อนๆกับการเลือกซื้อเสื้อผ้าแค่สองสามชุด สู้เดินเล่นอยู่ในห้องเย็นๆของโรงแรมน่าจะดีกว่า

 

         หลังจากซื้อเสื้อผ้าจนพอใจเธอก็กลับขึ้นห้องของตัวเองอีกครั้ง หญิงสาวยังไม่ทันนั่งด้วยซ้ำเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกรอบ

 

“บุษ...ชั้นมีเรื่องด่วนจะบอกแก”

“อะไรอีกนังแหม่ม นี่ชั้นสงสัยจริงๆว่าพวกแกอยู่ที่ไหนนี่มันก็ใกล้เย็นเข้าไปทุกทีแล้วนะชั้นกำลังจะอาบน้ำแล้วก็จะเลยไปรับนังพลอยอะไรนั่น”

“บุษ...ชั้นขอโทษ....คืองี้นะบุษ....” เสียงอ่อยๆของเพื่อนสาวทำให้เธอตาโตทันที

“อย่าบอกนะว่าเครื่องดีเลย์   ชั้นเอาแกตายนังแหม่ม”

“ชั้นจะบอกอย่างนั้นจริงๆบุษ...แต่แกจะโกรธชั้นไม่ได้นะ ชั้นไม่ใช่ท่าอากาศยานนะโว้ย แล้วก็ไม่ใช่กัปตันด้วยที่แกจะได้ด่า  เอางี้นะบุษ  ...เอ่อ แกรออยู่ที่นั่นไปก่อน....

นังพลอยโทรมาบอกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า”

“พรุ่งนี้...แล้ว....แล้วแกให้ชั้นวิ่งหัวปักหัวปำมาที่นี่เพื่อนอนเล่นยังงั้นเรอะ....ชั้นอยากจะบ้า แล้วตกลงทำไมพวกแกยังไม่มา อย่าบอกนะว่าจะมาพรุ่งนี้เหมือนกัน”

“แม่นแล่ว”

“วางสายเดี๋ยวนี้เลยนังแหม่ม ก่อนที่ชั้นจะฆ่าแกทางโทรศัพท์”

 

หญิงสาวกัดฟันแน่นก่อนปิดเครื่องโทรศัพท์ทันทีด้วยความโมโหสุดขีด ร่างเล็กๆนั้นเดินหมุนไปมาอยู่ในห้องก่อนทิ้งตัวกับเตียงกว้างแล้วคว้าหมอนมาปิดหน้าก่อนร้องกรี๊ดสุดเสียง

 

 

       บุษบากรนั่งคออ่อนคอพับอยู่ที่โต๊ะในคอฟฟี่ช๊อปของโรงแรม หญิงสาวนั่งบ่นพึมพำด่าทั้งเพื่อนและด่าทั้งตัวเองที่โง่เง่าจนต้องมานั่งบ้าอยู่คนเดียวที่นี่  เสียงอึกทึกของเพลงที่ได้ยินทำให้หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหูตัวเองแน่นก่อนเรียกเด็กมาเช็คบิลเมื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป 

         ถาดบิลถูกยื่นมาตรงหน้าในขณะที่เธอควานหาแว่นสายตาในกระเป๋า ความใจร้อนทำให้เลิกไปโดยปริยายก่อนจะถามเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆแทน

 

“เท่าไหร่”

“แปดร้อยบาทครับคุณ”

เธอควานหากระเป๋าเงินก่อนคลำๆจนพบแบ๊งค์และควักออกมาแล้วถามเด็กหนุ่มอีกครั้ง

“นี่แบ๊งค์อะไร”

“ห้าร้อยครับคุณ”

“รอเดี๋ยวน้า...แล้วนี่หละ”

“ห้าร้อยเหมือนกันครับ”

“งั้นเอาไปสองใบไม่ต้องทอน ช้านไปหละ”

“เอ่อคุณครับ  คุณพักที่นี่หรือเปล่า”เด็กหนุ่มถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นร่างนั้นเดินตุปัดตุเป๋ออกไป

“ช่าย...ชั้นพักที่นี่  แต่ไม่ต้องไปส่งหรอกน้า ช้านไปเองได้”

 

หญิงสาวเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อขอกุญแจห้อง เมื่อได้รับเธอก็เดินเซแซดๆไปที่ลิฟท์ทันที

       ชายหนุ่มเพิ่งกลับมาถึงที่พักเมื่อดึกแล้ว เขาเดินขึ้นห้องตัวเองก่อนจะเขม้นมองผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังปลุกปล้ำอยู่กับการไขกุญแจหน้าห้อง  ร่างสูงนั้นเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะมองเลขห้องที่ติดอยู่ด้านหน้าและเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ

 

“คุณเข้าห้องผิดหรือเปล่าครับ”

“ไม่ผิด นี่มันห้องช้าน”

“ห้องของผมต่างหาก”  เขาเอ่ยเสียงดุเมื่อเห็นเธอไขกุญแจไม่เลิก

“บอกว่าห้องช้านก็ห้องช้านสิ...นี่ไงเห็นมั๊ย  หน้าห้องมันบอกว่า 91111”

“ไม่ใช่ มันเป็นเลข 91117ต่างหาก คุณสายตาไม่ดีหรือว่าเมาจนเพี้ยน”

 

หญิงสาวหยุดไขกุญแจทันทีเมื่อรู้สึกว่าถูกเขาด่าว่าเมาเหล้า  เธอดื่มแค่นิดหน่อยมันจะเมาไปได้อย่างไร ดวงตากลมโตที่ไร้แว่นมองเขาด้วยความพยายามให้ดุดันที่สุดในความรู้สึกของเธอเพื่อข่มขู่ผู้ชายปากมากคนนี้ทั้งๆที่เธอมองเห็นเขาไม่ชัดก็เถอะ

         นาคินเพิ่งเห็นชัดๆว่าผู้หญิงที่อยู่หน้าห้องเขาเป็นใครก็ตอนที่เธอเงยขึ้นมอง

นี่แหละ ยายตัวแสบเมื่อตอนกลางวัน แต่ตอนนี้ดันไม่ใส่แว่นเสียนี่ ดวงตาทั้งคู่ของเธอเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เห็นๆ ....ร่างบางอวบอิ่มอยู่ในชุดราตรีสีแดงสดจนขับผิวขาวผ่องปานน้ำนมนั่นให้ลานตาอย่างยั่วยวน

และที่ร้ายยิ่งกว่า หน้าอกของเธอแทบจะพ้นออกมาจากเสื้อที่รัดไว้หมิ่นเหม่นั่นเต็มทน

   เขาไม่รู้ว่าเธอรอดตัวมาจนถึงห้องได้อย่างไรในสภาพเกือบจะโป๊ขนาดนี้ ชายหนุ่มคิดด้วยความโมโหว่าน่าจะมีใครสักคนที่ฉุดเธอไประหว่างทางเสียมากกว่า  แต่ก็ยังโชคดีที่เธอรอดมาได้จนถึงหน้าห้องเขา  และกำลังก่อความวุ่นวายเสียด้วย

 

“ห้องคุณ 91111ใช่มั๊ย  มานี่เลยผมจะพาไปส่ง”

 

ชายหนุ่มคว้ามือเธอแน่นก่อนจะเตรียมออกเดินทันที แต่ร่างนั้นกลับขืนตัวไว้พลางเอะอะเสียงดังออกมา

 

“ก็นี่ไงห้องช้าน...คุณถอยไปเลยนะชั้นจะเข้าห้อง”

 เธอหันกลับก่อนจะเริ่มไขกุญแจกุกกักอีกครั้งในขณะที่ชายหนุ่มเกือบจะทนไม่ได้เสียงกุญแจห้องก็ลั่นดังคลิ๊ก 

 

“นี่ไง ช้านบอกแล้วว่าห้องชั้น  คุณไปไกลๆเลยไป๊”

 

นาคินถึงกับยืนงงไปเป็นครู่จนลืมมองร่างหญิงสาวที่เดินเซแซดๆเข้าไปด้านใน

นี่เขาบ้าหรือเธอบ้ากันแน่ที่จำห้องผิด...เขามองเลขห้องอีกครั้งก่อนจะมองกุญแจในมือตัวเอง เมื่อความสงสัยมีมากเขาจึงลองปิดล็อคห้องนั้น ก่อนจะไขกุญแจที่อยู่ในมือตัวเอง  เสียงลูกบิดลั่นขึ้นทำให้เขาถึงกับตกใจขึ้นมา...นี่มันหมายความว่ายังไง  กุญแจดอกอื่นสามารถไขเข้าห้องเขาได้ยังงั้นหรือ

          ร่างสูงก้าวพรวดเข้าไปด้านในก่อนจะยืนมองหญิงสาวที่นอนหงายอยู่บนเตียงกว้างและทำท่าคล้ายจะหลับเสียด้วย  ชายหนุ่มยืนละล้าละลังชั่วครู่ก่อนจะหยิบกุญแจในมือเธอและออกไปยืนหน้าห้องอีกครั้ง คราวนี้เขาปิดล็อคเหมือนเดิมและลองไข....เกือบสิบนาทีที่เขาลองอยู่หลายครั้งมันก็ไขไม่ได้เหมือนเดิม เขาจึงใช้กุญแจของตัวเองไขเข้ามาในห้องก่อนจะตรงดิ่งไปที่เธอและตวาดเสียงกร้าว

 

“คุณ...ลุกขึ้น นี่มันห้องผม”

“อาร้าย  นี่ยังตามกวนไม่เลิกอีกหรือไง ...มันห้องช้าน ไม่งั้นช้านจะเข้ามาได้เหรอ”

“แต่ผมลองแล้วมันไขไม่ได้”

“คุณเข้าห้องผิดนะสิมันเลยไขไม่ได้  กลับไปห้องคุณซะไป๊”

 

หญิงสาวโบกมือไล่เขาก่อนจะยันเท้าไปที่ร่างสูงๆซึ่งขึ้นมานั่งใกล้อยู่บนเตียง

“ออกไปไป๊  รำคาญ”

“เล่นเท้าเลยเรอะยายเด็กแก่แดด”  เขาคำรามเสียงดังก่อนซัดผั๊วไปบนขาของเธอเต็มแรง

“ไอ้บ้า  ออกไปจากห้องชั้นนะ  นี่คุณเข้ามาได้ยังไง...ช่วยด้วย”

 

เสียงหวีดแหลมปรี๊ดของเธอดังขึ้นจนเขาสะดุ้งทั้งตัวก่อนจะตะปบมือลงที่ปากนั้นแล้วตะคอกเสียงดัง

 

“อยากอายคนอื่นรึไง  เข้าห้องผมแล้วยังจะโวยวายอีก”

 

เธอดิ้นขลุกขลักพลางดึงมือที่ปิดปากตัวเองออกอุตลุต เมื่อไม่สามารถช่วยตัวเองได้หญิงสาวจึงส่งสายตาวิงวอนให้เขาปล่อยแทน

 

“บอกก่อนนะถ้าผมปล่อยห้ามแหกปากขึ้นมาอีก ไม่งั้นเจ็บ”

 

เธอพยักหน้าหงึกหงักรับด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นมือนั้นยกสูงขึ้นทำท่าคล้ายจะตบลงมาจริงๆถ้าเธอขืนร้อง  หญิงสาวกระเถิบร่างหนีเขาเมื่อเป็นอิสระในที่สุด

 

“คุณจะทำอะไรน่ะ ถึงเข้ามาในห้องชั้น”

“ยายนี่ พูดไม่รู้เรื่อง....แหกตาดูซะบ้างสิว่านี่มันห้องผม...พระเจ้า”

 

นาคินอุทานเสียงแผ่วเมื่อหันไปด่าเธออีกครั้งและพบกับสิ่งที่คาดไม่ถึง ร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเตียงนั่นกำลังนั่งโชว์หน้าอกให้เขาเห็นแบบจะๆ และดูท่าเธอจะไม่รู้ตัวเสียด้วย

       ชายหนุ่มถึงกับกัดกรามแน่นก่อนจะอึกอักและเอ่ยออกไป

“เสื้อ..เสื้อคุณ”

“เสื้อชั้นทำไม”   เธอถามเขาหน้าตาเหรอหราจนชายหนุ่มต้องเขยิบเข้าไปใกล้และดึงเสื้อเธอขึ้นมาทั้งหลับตาแน่น

“มันโป๊”

“คนบ้า..นี่คุณ...เพราะคุณนั่นแหละทำให้เสื้อชั้นหลุด”  เธออุทานเสียงดังก่อนคว้าขอบชุดที่สวมมาปิดหน้าอกตัวเองไว้แน่นด้วยความอับอาย ก่อนจะโวยวายด่าเขาไปด้วย

“ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“แต่คุณเห็นใช่มั๊ยบอกมานะ”เธอถามเขาเสียงแหลมปรี๊ดทั้งหน้าตาแดงก่ำสองมือปิดอกตัวเองไว้แน่น

“เอ่อ..ก็..เห็นเหมือนกัน”

“เห็นเหรอ..คนบ้า คนผีทะเล....”  

หญิงสาวร้องวี้ดก่อนคว้าหมอนมาทุบเขาวุ่นวาย ชายหนุ่มชักเหลืออดเมื่อแย่งหมอนมาได้เขาก็ทุบพลั๊กคืนไปบ้างก่อนจะด่ากราด

 

“ผมเห็นก็จริงแต่ไม่ได้ทำอะไรนี่ เอาไปก็ไม่ได้ด้วย  คุณจะโวยวายทำไมกัน”

 “แต่คุณก็เห็น...ชั้นไม่เคยให้ใครดูนี่นา..คนบ้าออกไปเลยนะ”

“อ้าวนี่ยังพูดไม่รู้เรื่องรึไง  ผมบอกแล้วว่ามันห้องผม กลับห้องคุณเลยไป๊ ”

“ไม่ไป  นี่มันห้องชั้น”

“ผมเบื่อแล้วนะ  มานี่เลย ยายผู้หญิงบ้า”

 

นาคินเมื่อเหลืออดเขาก็เอามือปิดปากเธอไว้แน่นก่อนจะลากหญิงสาวออกไปจากห้องทันที ...ร่างเล็กๆนั้นดิ้นรนไปตลอดทางจนถึงห้องที่เธออยู่ แขนแข็งๆนั้นล๊อคเธอไว้กับลำตัวก่อนจะไขกุญแจห้องที่เขาแย่งมาจากมือหญิงสาว

         ชายหนุ่มอุ้มร่างเล็กนั้นปลิวหวือก่อนจะโยนโครมลงไปที่เตียงและหันหลังออกมาโดยไม่ดูผลลัพธ์แม้แต่น้อย

 

 ..........................................................................................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน