<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32418" type="text/javascript"></script>

กลลวงรัก (** ภาคพิเศษ **) ปกภาคหนึ่งมาแล้วจ้า.. *** เข้ามาดูปกหน่อยน้าว่าสวยมั้ยเป็นของภาค 1จ้า**** คิงที่ว่าโหด คีทที่ว่าร้าย...ยังเทียบไม่ได้กับผู้ชายคนนี้...... ขออนุญาตลบภาค2และภาคพิเศษ นะคะ..เพราะกำลังรีไรท์ส่งสำนักพิมพ์ขอบคุณค่ะ ผู้เขียน: bigger ชมแล้ว: 254,379 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 31 August 2007, 5:07 am ปรับปรุงล่าสุด: Tue 13 May 2008, 3:50 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

ร่างสูงนั้นจากไปแล้วหลังจากที่ล็อคห้องให้เธอจนเรียบร้อย  ชายหนุ่มกลับห้องตัวเองก่อนจะนอนลงที่เตียงกว้างด้วยความอ่อนใจ  คิ้วยาวที่ทอดเหนือหน้าผากกว้างขมวดมุ่นเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่อยู่ใต้แผ่นหลังตัวเองและกำลังนอนทับอยู่  สิ่งที่ติดมือเขาขึ้นมาคือต่างหูเล็กๆข้างหนึ่ง แสงสะท้อนจากเพชรยาวระย้านั้นเข้าตาเขาวูบวาบ

       ชายหนุ่มนอนมองอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเหวี่ยงสิ่งที่อยู่ในมือไปไว้ที่หน้ากระจกอย่างหมดความสนใจพลางหลับตาลงด้วยความเบื่อสุดขีด

 

 

เสียงกรีดของโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงกว้างแทบจะคลานไปรับ

เธอค่อยๆเคลื่อนร่างไปเพราะปวดหัวหนึบๆจนแทบไม่อยากลุก กว่าจะรู้ตัวร่างบางก็ตกตุ๊บลงข้างเตียง

     มือเล็กๆไต่ไปหากระเป๋าถือก่อนจะควานหาแว่นขึ้นมาสวมและคลานไปรับโทรศัพท์จนได้

“โหล..ใครน่ะ”

“ชั้นเองนังบุษ  นี่แกอยู่ที่ไหน...เครื่องลงแล้วนะรู้หรือเปล่า  ใกล้ถึงแล้วใช่มั๊ย”

“เครื่องลง.....” 

เธออุทานเสียงดังก่อนจะวางโทรศัพท์โครมแล้ววิ่งพรวดเข้าห้องน้ำทันที  หญิงสาวอาบน้ำรวกๆแล้วออกมาแต่งตัวเร็วยิ่งกว่าทหารถูกเรียกแถว  แค่ไม่กี่นาทีเธอก็อยู่ที่ด้านล่างของโรงแรมเรียบร้อย

 

“ฝากกุญแจค่ะ”

 

หญิงสาววางกุญแจที่เคาน์เตอร์ก่อนจะเดินลิ่วเอากุญแจรถไปยื่นให้พนักงานที่รออยู่

หลังจากนั้นไม่นาน บุษบากรก็ขับรถปานจรวดออกจากโรงแรม

 

                                  .............................................................

 

“ผมว่าเรานั่งรถไปดีกว่ามั๊ยพลอย  นี่เรารอตั้งนานแล้วนะทำไมเพื่อนเธอไม่มารับสักที”

“ใจเย็นๆหน่อยสิคะคุณครีส  พลอยว่าเรารออีกแป๊บนึงก็แล้วกัน  เค้าอาจจะหาเราไม่เจอก็ได้มั๊ง”

“พูดตลกจริงยายพลอย สนามบินเล็กแค่นี้ ไม่เจอก็ตาถั่วละมั๊ง” คีตภัทธบ่นเบาๆก่อนจะกระตุกแขนหญิงสาวนิดๆ

“ว่าไงค่ะ”

“ไปเดินเล่นดีมั๊ย  ผมว่าน่าจะดีกว่านั่งรอเฉยๆนะพลอย”

“ไปก็ได้ค่ะ  แต่อย่าเดินไกลนะเผื่อเค้ามาจะหาเราไม่เจอ”

 

พลอยไพลินปล่อยให้สามีเดินโอบไหล่ออกจากห้องพักผู้โดยสารและเดินออกมาภายนอกตัวอาคารแห่งนั้น เธอเห็นเขากราดสายตาไปทั่วๆก่อนจะถามขึ้นมาเสียงนุ่ม

 

“ความจริงที่นี่สวยนะพลอย ผมเคยได้ยินคุณแม่เล่าให้ฟังบางครั้งก็เคยเห็นจากหนังสือ

แต่ของจริงมันไม่เหมือนสักนิด”

“อ้าว คุณครีสว่าต่างกันมากหรือค่ะกับที่เคยเห็นจากหนังสือน่ะ”

“ต่างสิ ในภาพมันสว่างเป็นสีฟ้าจนดูอะไรก็เป็นสีฟ้าไปหมด ไม่เหมือนของจริงเลยนะที่ดูแปลกๆตาชอบกล  ผมว่าแดดมันเหลืองๆยังไงไม่รู้ แต่สวยดีมิน่าเค้าถึงชอบมาอาบแดดกันที่นี่  คราวนี้ผมจะได้ผิวสวยเหมือนคุณละมั๊ง” เขาเอ่ยจบพร้อมก้มจุมพิตแก้มปลั่งที่อยู่ใกล้ทันที หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะเอ่ยเบาๆ

“อย่ารุ่มร่ามค่ะ ที่นี่ประเทศไทย”

“คนไทยห้ามจูบกันหรือยังไง”  เขาถามท่าทางตกใจไม่น้อย

“ไม่ใช่ค่ะ แต่ว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวเค้าไม่ทำกันในที่สาธารณะ”

“แสดงว่าคนไทยจูบกันได้เฉพาะในห้องงั้นสิ....พิลึกจริงผมไม่สนใจหรอกเพราะคุณเป็นเมียผมนี่ ผมอยากจะจูบก็จูบ ไม่เห็นเกี่ยวกับใครสักนิด”

 

หญิงสาวถอนใจเบาๆก่อนจะโทษตัวเองที่ไม่น่าชวนเขามาที่นี่  อย่างน้อยขนบธรรมเนียมประเพณีก็ทำให้เธอรู้สึกอายทุกครั้งเมื่อเขาทั้งกอดและหอมเธอมาตั้งแต่อยู่บนเครื่องบินนั่น ถึงจะทำใจแล้วก็เถอะ แต่เธอก็ยังใหม่สำหรับการใช้ชีวิตคู่กับเขา

ก็เพิ่งจะแต่งงานกันได้แค่สองวันเท่านั้น เธอก็ดันชวนเขามาที่นี่เสียอีก รู้อย่างนี้น่าจะอยู่ที่นั่นเสียให้รู้แล้วรู้รอดก็คงดี

“เราแต่งงานกันกี่วันแล้วพลอย”  ชายหนุ่มถามตาพราวระยิบขณะมองหญิงสาวด้านข้าง

“สองวันค่ะ วันนี้วันที่สาม....อย่าบอกนะว่าที่ถามเพราะลืมน่ะ”

“ใครจะลืมลง  ผมเบื่อเป็นบ้าเลยรู้มั๊ย  แต่งงานทั้งทียังไม่ได้นอนกับเธอเลยสักครั้ง”

“ตาบ้า  นี่หมายความว่าคุณจ้องแต่จะนอนกับพลอยอย่างเดียวหรือไง  ไม่คิดถึงความรักบ้างเลยเหรอ” เธอต่อว่าเขาทั้งหน้าแดงเรื่อ

“ไอ้ความรักน่ะ ผมก็คิดถึงหรอก แต่ว่ามันเบื่อรู้มั๊ยผมรอมาตั้งนานเธอดันมาเอ็กซิเดนตั้งแต่วันแรกเสียนี่”  เขาบ่นอุบอิบจนหญิงสาวหัวเราะคิกออกมา

“ทำไงได้ละคะ ของแบบนี้มันห้ามกันไม่ได้เสียด้วย”

“แล้วเมื่อไหร่จะหายนี่พลอย  ทำไมเธอเป็นนานแบบนี้”

“นานที่ไหนก็แค่ไม่กี่วันเอง แล้วนี่อะไร..มาเที่ยวทั้งทีบ่นแต่เรื่องนี้ตั้งแต่วันแรกจนวันที่สามแล้วนะคะ”

“ผมจะบ่น..แล้วก็บ่นไปเรื่อยๆจนกว่าจะได้นอนกับเธอนั่นแหละ”

 

พลอยไพลินแทบทำหน้าไม่ถูกเมื่อได้ยินสามีหนุ่มพูดโต้งๆชนิดไม่อายเสียด้วย หญิงสาวพยายามออกจากอ้อมแขนนั้นด้วยความขัดเขินแต่ก็ถูกเขารั้งไปกอดเสียแน่นและทำท่าจะแตะนั่นแตะนี่ไม่เลิก

 

“เดี๋ยวคนเห็นนะคะ”เธอปรามเขาเบาๆขณะมองไปรอบๆตัวด้วยความหวาดระแวง

“มันมีใครที่ไหนเล่า ถึงไม่ได้รักกับเธอขอให้ได้จูบบ้างก็ยังดีไม่ใช่เหรอ”

 

 

บุษบากรตาค้างกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า  เธอเร่งรถมาเกือบตายแต่ก็รอดมาได้จนถึงที่นี่  แต่ไอ้สิ่งที่เห็นในตอนนี้นะสิมันทำให้เธอแทบจะขับรถชนกระถางต้นไม้เสียให้ได้

หญิงสาวเบรกพรืดจนหัวคะมำก่อนจะนั่งหน้าแดงก่ำอยู่ในรถ 

 

“อื้อหือ....พระเจ้า...ชั้น...”

 

เธอพูดไม่ออกไปชั่วครู่เมื่อเห็นหนุ่มร่างสูงกำลังยืนจูบหญิงสาวในอ้อมกอดชนิดจะจะ  หญิงสาวหัวใจเต้นรัวขึ้นมาก่อนจะซบหน้าลงกับพวงมาลัยรถ เธอกะว่าจะนั่งอยู่แบบนี้จนทั้งคู่จากไปนั่นแหละถึงจะยอมลงมา  ผ่านไปนานชั่วกัปชั่วกัลป์ในความรู้สึกของเธอเมื่อค่อยๆเงยหน้าขึ้น หญิงสาวก็ต้องครางออกมาเสียงดังด้วยความขัดใจ

 

“นี่มันจะจูบกันจนถึงพรุ่งนี้เลยหรือไงว่ะ แล้วชั้นจะลงไปได้มั๊ยเนี่ย”

 

หญิงสาวนั่งตัดสินใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเปิดประตูรถออกมาแผ่วเบาแล้วแทบจะย่องผ่านคนคู่นั้นไปด้วยความเงียบกริบ หลังจากนั้นไม่นานเสียงประกาศเรียกชื่อทั้งคู่ก็ดังขึ้น

 

“คุณครีสและคุณพลอยไพลิน มีญาติมารออยู่ที่ห้องรับรองครับ”

 

คีตภัทธกดริมฝีปากหนักหน่วงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นหญิงสาวในอ้อมกอดยืนหน้าแดงก่ำ

 

“ไปได้แล้วยายพลอย  ไม่รู้ว่าญาติฝ่ายไหนของเราที่มารับเนอะ”

“คงเพื่อนยายแหม่มนั่นแหละค่ะ” เธอพูดเสียงเบาหวิวขณะหลบตาสามีหนุ่มและแทบจะปลิวไปตามแรงฉุดของเขาที่พาเธอออกวิ่งหน้าตาเฉย

 

“ผมครีสนี่ภรรยาผมพลอยไพลิน ญาติผมอยู่ที่ไหนละครับ”เขาเอ่ยถามเสียงหนักเมื่อเข้าไปในห้องรับรองเล็กๆแห่งนั้น 

       บุษบากรแทบจะกลั้นใจตายเมื่อเห็นชายหนุ่มผิวขาวร่างสูงบอกว่าเป็นใคร  นี่..นี่ไอ้คนที่เพิ่งแสดงหนังสดให้เธอดูเหม็บๆนี่นา....แต่ก็สมแล้วละนะที่มาฮันนีมูน  สงสัยงานนี้ไม่ใครก็ใครได้เป็นตากุ้งยิงกันมั่ง  หญิงสาวหัวเราะเบาๆก่อนจะเอื้อมมือไปจับกับเขาที่ยื่นมาให้เมื่อได้รับการแนะนำให้รู้จักกัน

 

“เหนื่อยมั๊ยค่ะคุณพลอยคุณครีส  นั่งเครื่องมาเสียไกล”

“ไม่เหนื่อยเลยครับ  คุณเอ่อ...บู”  คีตภัทธพยายามออกเสียงชื่อหญิงสาวที่เขาคิดว่าค่อนข้างยากนั้นด้วยความตั้งใจ แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรสักนิดก่อนจะเอ่ยชวนเขาทันที

 

“กลับภูเก็ตกันเลยนะคะ ต้องนั่งรถอีกหลายกิโล ไปค่ะคุณจะได้พักกันเสียที”

“แหม่มเค้าบอกว่าคุณบุษจะรีบกลับหรือค่ะ  ทำไมไม่อยู่กับพวกเราก่อนอุตส่าห์มารับทั้งที”  พลอยไพลินชวนคุยเมื่อเดินเคียงไปกับหญิงสาวตรงไปที่รถ

“งานยุ่งนิดหน่อยนะค่ะ  แต่อาจจะอยู่ต่ออีกสักวันสองวันพอดียายพวกนั้นโทรไปขอคุณพ่อบุษให้  พวกนี้ชอบเล่นลับหลังตลอด  คุณพลอยจะอยู่นานหรือเปล่าค่ะ”

“เดือนนึงค่ะ  คิดว่าจะพาคุณครีสไปที่บ้านพลอยด้วย แล้วก็จะกลับ งานที่นั่นก็ยุ่งๆเหมือนกันเพราะเราแต่งงานพร้อมกันสามคู่เลยนะคะ”

“สามคู่”  หญิงสาวตาโตเมื่อได้ยินคนด้านข้างพูด

“ค่ะพอแต่งแล้วก็มาฮันนีมูลกันสองคู่ ส่วนคุณพอลอยู่โยงที่บริษัท รอพวกเรากลับไปเค้าถึงจะไปนะคะ”

“ดีเหมือนกันนะคะเป็นเพื่อนกันแต่งงานแล้วก็ยังได้อยู่ใกล้กันอีก....ขึ้นรถเลยค่ะ”

 

เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนจะเปิดประตูรถให้คนทั้งคู่  หลังจากนั้นไม่นานระยะทางจากสนามบินจนถึงที่พัก บุษบากรก็เริ่มสนิทกับคู่แต่งงานใหม่อย่างรวดเร็ว  เธอเพิ่งสังเกตุว่าทั้งคู่เป็นคนอารมณ์ดีพอๆกันเชียวหละ

       เมื่อถึงโรงแรม ห้องรับรองก็คล้ายจะเกิดตลาดนัดขนาดย่อมเพราะเพื่อนสาวมารอกันเรียบร้อยแล้วแค่สามคนเข้าไปเสียงทักทายก็ดังกรี๊ดกร๊าดระงมมาจากกลุ่มเพื่อน

 

“นังพล้อย  ผัวแกหล่อเป็นบ้า  ไหนแกบอกว่าเป็นคนไทยทำไมตาเป็นสีน้ำเงินได้ล่ะ”

“เค้าผสมนิดหน่อย  อย่าถามมากได้มั๊ยชั้นอายคน”

“อายทำไมก็เค้าเป็นผัวแกจริงๆนี่นา นังนี่ถ้าจะบ้า” กุลธิดามองชายหนุ่มตาปรอย

“นังคุณหญิงแหม่มอย่าเพิ่งกวนเค้าได้มั๊ย  เค้าเพิ่งมาถึงปล่อยให้พักก่อนดีกว่า เที่ยงๆเราค่อยออกไปหาอะไรทานกันนะ”

“ได้เลยงั้น เชิญทุกคนขึ้นห้องพักได้ตามสะดวก”  กุลธิดาเจ้ากี้เจ้าการเช่นเคยก่อนจะหันไปหาเพื่อนสาวแล้วกระซิบกระซาบ

“แกอย่าเพิ่งกลับนานังบุษ  ชั้นขอป๊าแกแล้วยังไงก็ต้องอยู่ด้วยกันก่อน  คืนนี้เรามี

เซอร์ไพร์ให้กะคู่แต่งงานใหม่”

“ขอชั้นคิดก่อนละกัน ไปนอนนะ”

“เฮ้ย ทำไมพูดง่ายๆยังงี้หล่ะบุษ  เออแต่ว่าทำไมแกทำท่าเหมือนเมาค้างวะนี่”

“ก็เพราะพวกแกนั่นแหละ...”

เธอทำตาขวางใส่เพื่อนสาวก่อนจะเดินเไปเข้าลิฟต์พร้อมกับพลอยไพลินและคีตภัทธ และเอ่ยขึ้นมาเมื่อนึกได้

 

“ห้องของคุณอยู่ชั้น สิบห้านะคะ ของบุษชั้นเก้า”

“ขอบคุณครับคุณ..บุษ”

“ตอนเที่ยงเจอกันนะคะ”  พลอยไพลินโบกมือให้ เมื่อเห็นหญิงสาวออกไปจากลิฟท์เมื่อถึงชั้นตัวเอง

 ..........................................................................................................................................................

 

        

   

             

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน