<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32418" type="text/javascript"></script>

กลลวงรัก (** ภาคพิเศษ **) ปกภาคหนึ่งมาแล้วจ้า.. *** เข้ามาดูปกหน่อยน้าว่าสวยมั้ยเป็นของภาค 1จ้า**** คิงที่ว่าโหด คีทที่ว่าร้าย...ยังเทียบไม่ได้กับผู้ชายคนนี้...... ขออนุญาตลบภาค2และภาคพิเศษ นะคะ..เพราะกำลังรีไรท์ส่งสำนักพิมพ์ขอบคุณค่ะ ผู้เขียน: bigger ชมแล้ว: 254,381 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 31 August 2007, 5:07 am ปรับปรุงล่าสุด: Tue 13 May 2008, 3:50 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

“บุษ...บุษ......นังบุษ”

 

เสียงเรียกหน้าห้องทำให้หญิงสาวสะดุ้งตื่นและลุกนั่งกวาดตาไปทั่วห้องด้วยความงุนงง

กว่าจะเริ่มจำได้เธอก็ต้องใช้เวลาชั่วครู่  มือบางควานหาแว่นด้วยความเคยชินก่อนจะเดิน

ไปเปิดประตูกว้างแล้วเดินกลับไปนอนเหมือนเดิม

 

“ บุษ  นี่แกหลับหรือไง ชั้นเรียกตั้งนานทำไมไม่มาเปิด”

“ชั้นง่วงนี่  นอนก็ไม่พอ ตื่นก็เช้าชั้นก็เลยหลับนะสิ”หญิงสาวเอ่ยเบาๆขณะหลับตา

“แล้วแกจะหลับต่อเหรอ มันเย็นแล้วนะ ไปเดินดูทะเลกันมั๊ยบุษ”

“ม่าย...ชั้นอยากนอน” เธอส่ายหน้าและทำท่าจะหลับต่อ

“บุษ นี่แกมานอนหรือมาเที่ยวกันแน่...ไปเหอะไปดูคุณครีสกันดีกว่าเจริญหูเจริญตาจะตาย”   กุลธิดาเอ่ยชวนหัวเราะคิกคักจนเพื่อนสาวขมวดคิ้วมุ่นและลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมา

“ไอ้ที่แกชวนไปดูน่ะ  แฟนเพื่อนนะแก.....หัดมีจริยธรรมบ้างสิ”

“เฮ้ย ดูเฉยๆไม่ได้ทำอะไรนี่หว่า  แกคิดดูสิคนหล่อๆแบบนี้มันไม่ค่อยมีให้เห็นนะโว้ย”

“ไม่ไป ไม่อยากดู” 

“ตามใจ....ชั้นไปกับพวกนั้นก็ได้เชิญแกนอนให้สบายไปเลย แต่อย่าลืมนะพบกันที่ห้อง

  อาหารตอนมืดหละ”

“อือ ตามบาย”  หญิงสาวตอบอุบอิบทั้งหลับตาพริ้ม

 

เมื่อเพื่อนสาวปิดประตูให้เรียบร้อยบุษบากรก็นอนนิ่งทั้งที่ความจริงเธอไม่ได้หลับสักนิด .....ก่อนจะเริ่มคิดถึงใครบางคน....รอยยิ้มแต้มที่มุมปากและทำให้ใบหน้าดื้อรั้นนั้นอ่อนโยนลงอย่างไม่รู้ตัว

         ทุกครั้งที่เธออยู่คนเดียวเธอต้องคิดถึงเขาตลอด...คิดถึงทั้งๆที่เธอแทบจำใบหน้าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่กลับจำอ้อมแขนอ่อนโยนนั้นได้อย่างแม่นยำ  เขาเป็นความทรงจำในวัยเยาว์ที่อ่อนหวานที่สุดที่เธอเคยรู้จัก  และยังจำเหตุการณ์นั้นได้ไม่ลืมเลือน

        งานเลี้ยงจบการศึกษามัธยมต้นของเธอก่อนจะถูกส่งไปอยู่ต่างประเทศและงานนั้นที่เธอได้รู้จักเขา ครั้งแรกและครั้งเดียว.....เธอจำได้ว่าร่างสูงนั้นเข้างานมาเพราะไม่ได้ตั้งใจเขามาติดต่อธุระอะไรกับพ่อเธอสักอย่างและกลายเป็นแขกของงานอย่างไม่รู้ตัว

 

“อยู่งานเลี้ยงส่งยายบุษก่อนสิคุณ พรุ่งนี้แกก็จะไปแล้ว”

 

พ่อของตัวเองชวนเขาหลังจากที่ถูกแนะนำให้รู้จักกัน เธอเห็นเขาลังเลชั่วครู่ก่อนจะขอตัวออกไปและกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมตุ๊กตาตัวเล็ก  ร่างสูงมากในสายตาเธอย่อตัวลงก่อนจะแกว่งสิ่งนั้นให้ดูเบื้องหน้าและยัดใส่มือให้ก่อนจะลูบผมเบาๆอีกครั้ง

 

“ขยันเรียนนะครับสาวน้อย คงอีกหลายปีกว่าจะได้กลับมา”

“เกือบสิบปีครับคุณ หรืออาจจะมากกว่านั้นถ้าขี้เกียจ”

 

พ่อเธอหยอกแล้วหัวเราะชอบใจในขณะที่เธออายเขาเกือบตายกับคำล้อเลียนนั้น ....ตอนนั้นเธอไม่รู้หรอกว่าอายเขาทำไม แต่เมื่อเวลาผ่านไปจนโตเป็นสาว เธอจึงรู้ว่านั่นคือความชอบในตัวเขาจึงก่อให้เกิดความกระดากกับคำล้อเล่นนั่น 

       คืนนั้นเธอจำได้ว่าตัวเองมีความสุขและมีความทุกข์ที่สุด ...สุขใจเมื่อได้อยู่ใกล้ในอ้อมแขนที่เขาช่วยสอนเธอเต้นรำ และความทุกข์จากการที่คิดว่าจะไม่ได้พบเขาอีก

ซึ่งมันก็เป็นความจริง ....เขาเข้ามาและหายไปจากชีวิตเธอโดยที่เธอไม่รู้จักแม้แต่ชื่อเขา..

สิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเขามีตัวตนไม่ใช่ความฝันคือตุ๊กตาตัวเล็กๆนั่น

 

มือบางค้นกระเป๋าถือของตัวเองก่อนจะดึงของบางอย่างออกมา และเมื่อเอามาแกว่งเล่นตรงหน้าคือตุ๊กตาสาวน้อยตัวเล็กในชุดเหลืองสดใส หญิงสาวยิ้มบางๆก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่วหวาน

 

“คุณอยู่ที่ไหนค่ะตอนนี้  รู้หรือเปล่าว่าเด็กผู้หญิงที่คุณเคยเอาตุ๊กตาให้น่ะโตแล้วน้า...”

หญิงสาวเงียบไปชั่วครู่ขณะที่สายตามองสิ่งที่อยู่ในมือนิ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเจือสะอื้น

 “ คุณแต่งงานหรือยังคะ มีลูกกี่คนแล้ว...คุณยังจำชั้นได้หรือเปล่า”

 

ดวงตากลมโตรื้นด้วยหยาดน้ำเมื่อเอ่ยประโยคท้ายออกมา ทำไมเธอต้องเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อคิดว่าเขาจะจำเธอไม่ได้  ทำไมเธอต้องฝังใจกับผู้ชายคนหนึ่งที่ตนเองจำไม่ได้แม้แต่ใบหน้า และทำไม...เธอไม่เคยลืมเขาได้เสียทีแม้จะผ่านไปกี่ปีก็ตาม

 

 

 

หญิงสาวออกจากห้องอีกครั้งเมื่อมืดแล้ว  ร่างบางเดินอย่างหงอยเหงากับการคิดถึงเรื่องราวในอดีต เสียงประตูกริ่งที่หน้าประตูลิฟท์ทำให้ต้องรีบเดินเร็วกว่าเดิมก่อนจะเข้าไปยืนนิ่งอยู่ในนั้น

ครู่เดียวเธอก็มาถึงด้านล่างและเดินตรงไปที่ห้องอาหารตามที่เพื่อนนัดไว้

เสียงเรียกชื่อเธอดังขึ้นเอะอะ เมื่อหันไปก็เห็นเพื่อนกลุ่มใหญ่ที่รออยู่

 

“บุษ ทางนี้เร้ว”

 

ชื่อนั้นทำให้ร่างสูงที่นั่งอยู่คนเดียวกระตุกทั้งตัว นาคินเงยหน้าขึ้นช้าๆก่อนจะเหลียวตามเพื่อหาเจ้าของชื่อนั้น เขาเห็นเธอยืนนิ่งก่อนจะส่งยิ้มให้สาวๆที่นั่งเป็นกลุ่มใหญ่ 

         คิ้วเข้มขมวดนิดๆเมื่อมองตามร่างระหงในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มนั่น ก่อนจะกัดกรามแน่นเมื่อจำได้ว่าเธอเป็นใคร

 

“โลกมันกลมหรือโรงแรมมันแคบกันแน่”

 

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบื่อๆก่อนจะลุกขึ้นและออกไปจากห้องอาหารทันที  ร่างสูงที่ก้าวยาวๆ

จนเกือบจะออกจากห้องหยุดชะงักเพราะแรงดึงเบาๆที่ข้อมือตัวเอง

 

“ขอโทษครับ คุณชื่อนาคินหรือเปล่า”

“ไม่ใช่”  ชายหนุ่มตอบเสียงห้วนแต่คนที่ยืนยิ้มตาใสกลับหัวเราะออกมา

“ผมว่าใช่นะ  เพราะคุณเหมือนคุณพ่อผมซะขนาดนี้  เหมือนจนผมคิดว่าคุณพ่อยืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ”

“คุณคือ”

“ครีสครับ  ชื่อไทยของผมคือคีตภัทธ   คุณพ่อผมชื่อคีตกานต์”

“อ้อ ลูกของคุณปู่”ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

“งั้นคุณก็ใช่คุณนาคินจริงๆ  จะรังเกียจหรือเปล่าถ้าผมจะคุยด้วย”

“ผมไม่ว่าง”

“คุณว่างเมื่อไหร่ผมจะได้คุยด้วย เราเป็นญาติกันไม่ใช่รึ อย่างน้อยก็น่าจะรู้จักกันไว้บ้าง”

 

คีตภัทธเอ่ยด้วยท่าทางอารมณ์ดี เพราะไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอญาติที่ตามหากันจ้าระหวั่นง่ายๆที่นี่  แต่ชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้ากลับมองเขาเหมือนไม่อยากจะพูดด้วยแม้แต่น้อย

ดวงตาดำสนิทมองเขาแปลกๆ และเขาคิดว่าเขาเคยเห็นดวงตาชนิดนี้จากคนเป็นพ่อมาก่อน มันส่อแววร้ายกาจและไม่อยากเป็นมิตรเห็นๆ

       นาคินปลดมือที่กำข้อมือตัวเองออกก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น

 

“คุณครีส ผมคิดว่าถึงแม้เราจะเป็นญาติกันก็จริง แต่บางครั้งเราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรู้จักกันไม่ใช่รึ เพราะถึงจะรู้จักกันก็แทบไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย”

 

“คุณพูดได้เจ็บมากนะนาคิน  คุณรู้มั๊ย...ถ้าคุณคิดว่าจะไล่ผมได้ด้วยคำพูดแสบๆละก็

ลืมมันได้เลย เพราะผมโดนมาเยอะทั้งจากพ่อและพี่ชาย  ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะด่า

หรืออยากไล่ผมขนาดไหน ....ต่อให้รังเกียจยังไงเราก็สายเลือดเดียวกันอยู่ดี”

 

 “คุณมั่นใจได้อย่างไรว่าเราสายเลือดเดียวกัน”

“   นาคิน ไอ้ใบหน้าหยิ่งๆของนาย  คำพูดแสบๆของนาย หรือแม้กระทั่ง...”

 

ชายหนุ่มหยุดไปชั่วครู่ก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาดำสนิทคู่นั้นของชายหนุ่มและเขาเอ่ยบางอย่างออกมาแผ่วเบาเป็นภาษาอังกฤษ ...เท่านั้นดวงตาดำสนิททั้งคู่ที่เขาเห็นก็เปล่งแสงวูบด้วยความเกรี้ยวกราด และเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มต่อหน้าเขาในทันที

         คีตภัทธหัวเราะร่าก่อนจะเอ่ยออกมาทั้งที่เขาเห็นอีกฝ่ายกำหมัดไว้แน่นข้างลำตัว

 

“หรือแม้กระทั่ง...ดวงตาแบบนี้.....ชั้นเคยเห็นมาไม่รู้กี่ครั้งวะ และรู้วิธีที่จะทำให้มันเปลี่ยนสีเสียด้วย  นายอาจจะหลอกคนอื่นได้แต่หลอกชั้นไม่สำเร็จแน่....เอางี้ดีกว่า ถ้านายทำตัวให้ว่างชั้นจะไปหา”

 

นาคินมองตามหนุ่มร่างสูงที่เดินลอยชายผ่านไปด้วยท่าทางไม่เดือดเนื้อร้อนใจกับความโกรธของเขาด้วยความโมโห  เขาไม่เคยเจอใครที่กวนอารมณ์ได้ขนาดนี้มาก่อน  

       ชายหนุ่มยืนนิ่งไปชั่วครู่และหายไปจากบริเวณนั้นในเวลาไม่นาน

 

 

“หายไปนานจังค่ะคุณครีส นึกว่าลืมพวกแล้ว” เสียงหญิงสาวในกลุ่มทำให้ชายหนุ่มต้องยิ้มออกมา

“เจอคนรู้จักน่ะครับ”

“เพิ่งมาถึงวันนี้ก็รู้จักคนเลยเหรอ”ภรรยาสาวถามเสียงแปลกใจ

“ทายสิพลอยว่าผมเจอใคร” เขาถามท่าทางลับลมคมนัยน์จนทุกคนอดมองไม่ได้

“สงสัยจะทายไม่ถูกหรอกค่ะคุณบอกมาเลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา”

“นาคิน  ผมเจอนายนาคิน”

“ฮ้า....จริงนะ คุณครีสจำผิดหรือเปล่า ทำไมเค้าจะมาอยู่ที่นี่”

“จำไม่ผิดหรอกพลอย  คุณรู้มั๊ยเค้าเหมือนคุณพ่อผมจนน่าตกใจ  ผมเห็นครั้งแรกยังสะดุ้ง นึกว่าผีหลอกเสียอีก”

“เราโทรบอกคนอื่นดีมั๊ยค่ะจะได้หายห่วงกันเสียที”

“อย่าเลยพลอย  จำที่คิงพูดไม่ได้รึ ถ้าเค้าอยากกลับก็กลับเองน่ะ”

“แล้วคุณแม่ของเค้าละคะ ป่านนี้ไม่ห่วงแย่ไปแล้วหรืออย่างน้อยเราน่าจะบอกคุณแม่ของเค้านะคะ”

“รอผมคุยกับเค้าก่อนดีกว่า หมอนี่ท่าทางมันร้ายน่าดูเผื่อเราไปบอกคนอื่นแล้วไปสะกิดต่อมโหดของเค้าเราจะซวยไม่รู้ตัว”

“คุณพูดเกินไป  ใครจะมาทำอะไรกันง่ายๆแบบนั้น”

“ไม่รู้สิพลอย ผมว่านายนี่มันน่ากลัวพิกล ดูในทีวีผมว่าน่ากลัวแล้วนะ ตัวจริงยิ่งกว่าเสียอีก เค้าเรียกว่ามันมีรังสีอำมหิตอยู่ในตัวโดยธรรมชาติ”

“คุณพูดซะพลอยกลัวเลยนะคะนี่  งั้นเราหยุดเรื่องของเค้าก่อนดีมั๊ย เดี๋ยวเพื่อนๆยายแหม่มเบื่อเสียก่อน” หญิงสาวเอ่ยออกมาเมื่อเห็นเพื่อนสาวนั่งฟังด้วยท่าทางงงๆ

“ผมก็ว่าอย่างนั้นเหมือนกัน”

“งั้นรายการต่อไปแหม่มขอนะคะ เชิญค่ะ..มาทางนี้เลยเราเตรียมอะไรไว้ให้คู่แต่งงานใหม่โดยเฉพาะ”กุลธิดาเอ่ยเสียงดังพร้อมทั้งไล่ต้อนทุกคนออกจากห้องอาหารก่อนจะเหลียวซ้ายแลขวาเมื่อไม่เห็นเพื่อนสาว

 

“อ้าวยายบุษไปไหน”

“สงสัยห้องน้ำมั๊ง  เราไปก่อนเถอะเดี๋ยวเค้าคงตามไปเองหละ”

“ก็ได้งั้นเชิญเลยจ้า”

 

 ''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

            

 

 

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน