<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32418" type="text/javascript"></script>

กลลวงรัก (** ภาคพิเศษ **) ปกภาคหนึ่งมาแล้วจ้า.. *** เข้ามาดูปกหน่อยน้าว่าสวยมั้ยเป็นของภาค 1จ้า**** คิงที่ว่าโหด คีทที่ว่าร้าย...ยังเทียบไม่ได้กับผู้ชายคนนี้...... ขออนุญาตลบภาค2และภาคพิเศษ นะคะ..เพราะกำลังรีไรท์ส่งสำนักพิมพ์ขอบคุณค่ะ ผู้เขียน: bigger ชมแล้ว: 254,399 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 31 August 2007, 5:07 am ปรับปรุงล่าสุด: Tue 13 May 2008, 3:50 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

นาคินออกจากลิฟท์เมื่อถึงชั้นที่ตัวเองอยู่  เขาครุ่นคิดมาตลอดตั้งแต่ออกมาจากห้องอาหารนั่นแล้วว่า ทำไมเขาต้องมาเจอกับญาติได้ที่นี่ ทั้งๆที่เลือกโรงแรมแล้วและอุตส่าห์นั่งเครื่องเป็นว่าเล่นกลับมาเจอญาติที่เพิ่งมาจากต่างประเทศเสียอย่างนั้น

        ชายหนุ่มเซ็งจัดก่อนจะเริ่มคิดที่จะเปลี่ยนโรงแรมเพราะไม่อยากให้เรื่องยุ่งยากไปกว่านี้ ในเมื่อเขาเองยังไม่พร้อมที่จะกลับบ้านหรือที่ไหนๆทั้งนั้น

       เท้าที่ก้าวช้าๆไปตามพรมทอดยาวตามทางเดินหยุดชะงัก เมื่อรู้สึกเหยียบลงบนอะไรสักอย่างที่นุ่มๆแปลกๆ ชายหนุ่มชักเท้าออกก่อนจะก้มมองสิ่งที่อยู่กับพื้นพรมนั่นด้วยความสงสัย

       ร่างสูงทรุดลงนั่งคุกเข่าด้านหนึ่งก่อนจะหยิบสิ่งที่ตัวเองเหยียบเมื่อครู่ขึ้นมาดู.....เมื่อเห็นใกล้ๆครั้งแรกนาคินถึงกับสะดุ้งเยือกทั้งร่างและเหลียวไปมองรอบๆตัวอีกครั้ง

        เขาเห็นเงาตะคุ่มอยู่ไกลในแสงไฟทางเดินอันสลัวราง  ...ร่างสูงลุกขึ้นอีกครั้งก่อนจะกำของในมือไว้แน่นและเดินตรงไปที่ร่างนั้นด้วยใจระทึก เมื่อเข้าไปใกล้เขาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งซบหน้ากับเข่าตัวเองและ..เธอร้องไห้

       สีของชุดที่เธอสวมทำให้เขาต้องมองอย่างระแวดระวังมากขึ้น และเพื่อความปลอดภัยของตัวเองในระดับต้นสำหรับผู้หญิงขี้โมโหคนนี้ เขาน่าจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อที่จะคุยกับเธอได้รู้เรื่อง    ชายหนุ่มคิดก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้และดึงแว่นสายตาของเธอออก

 

“คุณเป็นใคร เอาแว่นชั้นคืนมานะ”   

 

หญิงสาวลุกขึ้นยืนก่อนจะคว้าสิ่งที่เห็นลางๆอยู่เบื้องหน้า และเธอจับเข้ากับแขนแข็งๆของผู้ชายคนหนึ่งและสะบัดมือออกด้วยความตกใจ

 

“เธอร้องไห้ทำไม  ทำอะไรหายยังงั้นรึ”เสียงนุ่มนวลที่ถามมาทำให้หญิงสาวโล่งใจจนกล้าที่จะบอกเขาหลังจากหายตกใจไปได้

“ตุ๊กตาค่ะ  ชั้นทำตุ๊กตาหายคุณเอาแว่นให้ชั้นก่อนสิ”

“บอกมาก่อนว่าเป็นตุ๊กตาอะไร”

เขาถามในขณะที่มองใบหน้าเปื้อนน้ำตานั้นด้วยสายตางุนงงเหมือนไม่เชื่อกับสิ่งที่ตัวเองเห็นอยู่เบื้องหน้า

“เป็นพวงกุญแจตุ๊กตาผู้หญิงใส่ชุดสีเหลืองนะคะ  ชั้นคิดว่าน่าจะตกตอนเดินลงไปทานอาหาร  พอรู้ตัวว่าหายก็เลยขึ้นมาหา คุณเห็นบ้างมั๊ยค่ะ”

“มันสำคัญกับเธอมากเลยรึ ถึงนั่งร้องห่มร้องไห้เสียขนาดนี้”

“ค่ะ สำคัญมาก คุณช่วยชั้นหาได้มั๊ยค่ะ  ถ้าพบ...ชั้น...ชั้นจะตอบแทนอย่างงามเลยคะ”

คิ้วเข้มของเขาขมวดมุ่นก่อนจะเอ่ยถามอะไรบางอย่างที่ตัวเองสงสัยขึ้นมา

“ขอโทษ คุณชื่ออะไร”

“บุษค่ะ  บุษบากร  เดชาวฤทธิ์”

 

ร่างสูงถอยหลังไปก้าว ก่อนจะเพ่งมองหญิงสาวเบื้องหน้าด้วยสายตาตกใจ ....เป็นไปได้อย่างไรที่ผู้หญิงเจ้าอารมณ์คนนั้นจะเป็นคนที่เขารู้จัก และทำไมเธอโตเร็วขนาดนี้  นี่มันกี่ปีที่เขาไม่เคยเจอเด็กผู้หญิงคนนั้นอีกเลย นับตั้งแต่พบกันครั้งนั้นแปดปีที่แล้ว....จริงสินะมันผ่านมานานมากสำหรับการพบกันในครั้งนั้น

    ใบหน้าขาวจัดจนแทบซีดเผือดมองหญิงสาวด้วยท่าทางงงๆก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง

 

“ผมพบตุ๊กตาตกอยู่ที่พื้น คิดว่าน่าจะเป็นของคุณ  ผมคืนให้ก็แล้วกัน”

 

มือเรียวจับมือหญิงสาวมาแบออกก่อนจะยัดตุ๊กตาตัวเล็กๆนั่นใส่มือเธอ  เขาเห็นหญิงสาวลูบๆคลำๆอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้เขาเห็นเป็นครั้งแรก

 

“ใช่แล้วค่ะ  ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ชั้นโชคดีจริงๆที่คุณอุตส่าห์เอามาให้ ...เอ่อขอแว่นชั้นด้วยได้มั๊ยค่ะ ชั้นอยากเห็นคุณนะคะ”

“อย่าเห็นผมน่ะดีแล้ว  พรุ่งนี้เช้าผมจะคืนแว่นให้ก็แล้วกัน จะฝากมากับคนทำความสะอาดห้อง”

 

หญิงสาวสงสัยกับการกระทำของเขาไม่น้อย แต่ความดีใจที่ได้ของคืนมีมากกว่าจนไม่อยากขัดความคิดแปลกๆของผู้ชายตัวสูงแต่ใบหน้าพร่าเลือนคนนี้

 

“ก็ได้ค่ะ งั้นคุณรอสักครู่นะคะชั้นจะไปเอาเงินมาให้”

“ให้ทำไม”  เขาถามเสียงห้วน

“ชั้นจะตอบแทนคุณยังไงละคะ  เพราะของสิ่งนี้มันสำคัญกับชั้นมาก ชั้นไม่รู้จะให้อะไรนี่นา หรือคุณอยากได้อย่างอื่น”

“ผมมีของครบทุกอย่างแล้ว...ไม่จำเป็นที่จะให้อะไรผมอีก...ผมถามหน่อยสิ ทำไมคุณถึงเล่นตุ๊กตาเป็นเด็กอยู่”

“มันเป็นของขวัญนะคะ  ของขวัญจากคนที่ชั้น....เอ่อ..”

 

ใบหน้าแดงเรื่อของเธอบวกกับรอยยิ้มละมุนนั้นแทบทำให้ชายหนุ่มลืมหายใจ เขาเกลียดตัวเองเหลือเกินที่...ที่คิดบ้าๆแบบนี้กับเด็กก็ได้ ....ถึงเธอจะโตแล้วแต่ถึงอย่างไรเมื่อเทียบกับเขาเธอก็เป็นเด็กชัดๆ  ชายหนุ่มคิดด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม

 

“ไม่ต้องบอกผมแล้ว ผมไม่อยากรู้เท่าไหร่  เอาเป็นว่ามันสำคัญกับคุณเท่านั้นก็น่าจะพอ

เสร็จธุระแล้วผมขอตัว”

“เดี๋ยวสิค่ะ  คุณชื่ออะไร” เสียงที่ถามทำให้เขานิ่งไปชั่วครู่

“เราคงพบกันแค่ครั้งเดียว แต่เอาเถอะผมบอกชื่อคุณก็ได้ถึงอย่างไรเราคงไม่ได้พบกันอีก  ผมชื่อนาคิน  เกียรติไพศาล”

 

ร่างสูงเดินเลยเธอไปพร้อมกับแว่นสายตาในมือก่อนหยุดนิ่งเมื่อหญิงสาวเรียกเสียงเบา

อยู่ด้านหลัง

 

“คุณนาคินค่ะ ชั้นขอบคุณมาก ถึงแม้ชั้นจะไม่เห็นหน้าคุณก็ตามแต่ชั้นก็ดีใจมากนะคะ

คุณรู้หรือเปล่าว่าคนที่ให้ตุ๊กตาตัวนี้กับชั้น ....ชั้นก็เห็นหน้าเค้าไม่ชัดเหมือนกัน แต่ถึงเห็นไม่ชัดชั้นก็คิดถึงเค้าตลอดเลยค่ะ  ดังนั้นตุ๊กตาตัวนี้จึงสำคัญกับชั้นมาก”

 

นาคินกัดกรามแน่นทั้งที่หัวใจไหวสะเทือนจนแทบทนไม่ได้  ร่างสูงที่เดินห่างไปพร้อมคิดด้วยความเจ็บปวด  เขาไม่ควรพบเธออีกเลย ไม่ควรพบแม้แต่น้อย         ร่างสูงที่นอนคว่ำบนเตียงกว้างกำแว่นหญิงสาวไว้ในมือตัวเองแน่น ขณะเดียวกันเขาก็พร่ำเตือนตัวเองไม่หยุดรวมทั้งร่างสั่นสะท้าน

 

“เธอยังเด็ก....เด็กเกินไป...จำไว้นาคินเธอยังเด็กนัก”

................................................................................................

 

เมื่อไม่มีแว่นสายตาหญิงสาวจำเป็นต้องเข้าห้องตัวเองไปในที่สุด  ร่างเล็กๆเดินช้าๆในห้องที่ไหววูบวาบจนต้องหลับตาลง ก่อนจะเคลื่อนร่างไปนั่งที่เก้าอี้นุ่ม และถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก   มือบางจับตุ๊กตาไว้แน่นพลางคิดถึงคนที่ให้อย่างจริงจังอีกครั้ง

       เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยว่า ทำไมตลอดเวลาที่ผ่านมา ถึงเก็บเขาไว้แค่ในความฝันเท่านั้น  ทำไมเธอไม่เคยพยายามที่จะหาเขา  ทั้งๆที่เธอรัก.....

       บุษบากรหน้าร้อนวูบทั้งใจหายวาบเมื่อรู้ว่า ตัวเองไม่ได้แค่ชอบเท่านั้น แต่เธอรัก...และรักใครก็ไม่รู้  เธอปล่อยให้ตัวเองเก็บความรู้สึกนั้นมาได้อย่างไรตั้งหลายปีโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ  และตอนนี้....เธอรู้แล้ว 

       รู้เมื่อต้องนั่งร้องไห้เพราะเสียใจอย่างที่สุดเมื่อรู้ว่าไม่สามารถรักษาของสิ่งเดียวที่เปรียบเสมือนตัวแทนของเขาไว้ได้  และรู้เมื่อได้บอกกับผู้ชายคนนั้นซึ่งเหมือนกับเธอบอกตัวเองไปด้วยทีเดียวพร้อมๆกัน  ใบหน้าดื้อรั้นนุ่มละมุนลงก่อนจะพูดอยู่คนเดียว

ด้วยท่าทางหมายมั่นปั้นมือ

 

“เราต้องหาเขาเองละมั๊ง  อย่างน้อยถ้าเค้าแต่งงานไปแล้วเราก็จะได้ตัดใจเสียที....แล้วจะไปตามหาเขาที่ไหนนี่.....”

 

แค่เริ่มคิดเธอก็เริ่มจนหนทาง และเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ต้องรีบตะเกียกตะกายไปคว้ากระเป๋าถือที่วางไว้บนโต๊ะตัวเอง

 

“ค่ะ ใครพูดด้วยคะ”

“บุษ  พ่อเองนะลูก  นี่ทำแว่นหายหรือยังไงถึงไม่รู้ว่าพ่อโทรมาน่ะ”

“คุณพ่อ....ต๊ายคุณพ่อ...หนูดีใจที่สุดเลยรู้มั๊ยค่ะ”

 

 หญิงสาวละล่ำละลักเมื่อทราบว่าบิดาโทรมา ทำไมมันประจวบเหมาะขนาดนี้ ในเมื่อเธอกำลังหาทางที่จะตามหาเขา พ่อของเธอก็ช่างโทรมาถูกเวลาเหลือเกิน  เพราะเมื่อคิดดูแล้วคนที่จะช่วยได้ก็คือ พระเอกคนนี้นั่นแหละ

 

“ดีใจขนาดนี้เลยหรือบุษ  เราไม่พบกันแค่วันเดียวไม่ใช่หรือลูก”

“ใช่ค่ะพ่อ  แต่พ่อค่ะหนูกำลังต้องการความช่วยเหลือจากพ่อพอดี...หนูมีเรื่องนะค่ะ”

“จะให้พ่อช่วยอะไรเอ่ย ไหนบอกมาซิ”

“พ่อขาพ่อจำได้หรือเปล่า วันที่มีงานเลี้ยงตอนหนูจะไปเรียนต่อน่ะคะ”

“จำได้สิลูก  มันนานแล้วนะแต่พ่อก็จำได้ วันนั้นหนูซุ่มซ่ามทำแว่นหายเลยมองใครไม่เห็นทั้งๆที่เป็นวันงานของตัวเองแท้ๆ  ว่าแต่...ลูกถามทำไม”

 

หญิงสาวหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเสียงพูดกลั้วหัวเราะจากคนเป็นพ่อ ...ใช่สินะเธอมองใครแทบจะไม่เห็นเลยสักคนนอกจากเงาลางเลือนเท่านั้น

 

“พ่อคะหนู...เอ่อ...อยากถามพ่อว่าจำคนที่ให้ตุ๊กตาหนูได้หรือเปล่า”

“ใครกันที่ให้ตุ๊กตาหนู” 

“พ่อคะ  หนูไม่รู้หนูถึงต้องถามพ่อๆก็รู้ว่าหนูมองไม่เห็น...หนูรู้แต่ว่าเค้าตัวสูงๆน่ะคะ

  เค้าซื้อตุ๊กตาตัวเล็กให้หนู  ตอนนั้นพ่อยังบอกเค้าว่าหนูอาจจะเรียนนานมากถ้าขี้เกียจ”

“เอ...ใครกัน...พ่อขอนึกแป๊บนะลูก วันนั้นคนเยอะเสียด้วย....”

 

คำพูดคล้ายคิดและการนิ่งอึ้งไปของบิดาทำให้หญิงสาวต้องภาวนาให้คนเป็นพ่อนึกออกด้วยเถอะ  เธอรอ...และรอ

 

“อ้อ พ่อนึกออกแล้วลูก  คุณคิน.....คุณนาคินนะเอง  เค้ามาแนะนำตัวว่าเป็นประธานคนใหม่ของบริษัท  มาแทนพ่อของเค้าน่ะ”

“นาคินเหรอค่ะ  นาคินไหน”  หญิงสาวอุทานเสียงดังด้วยความตกใจ

“นาคิน เกียรติไพศาล ประธานบริษัทแอนเตอร์ไพล์ไงลูก  คนที่มีข่าวว่าหายตัวไปสักเกือบสองอาทิตย์ละมั๊ง  ตอนนี้เค้าก็ตามหาตัวกันอยู่พ่อเกือบลืมไปเลยนะนี่”

 

บุษบากรได้ยินเสียงของบิดาแว่วๆเท่านั้นในตอนนี้  เธอทั้งตกใจและดีใจจนพูดไม่ถูก

หญิงสาวลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเปะปะอยู่ในห้องเพราะไม่รู้จะทำอย่างไร

 

“บุษ  เป็นอะไรหรือเปล่าลูกทำไมเงียบไป”

“พ่อค่ะ...หนู...หนูดีใจนะคะ”  เสียงว้าวุ่นของคนเป็นลูกทำให้เขาต้องนิ่วหน้านิดๆ

“ลูกสบายดีนะบุษ  มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ต้องการให้พ่อช่วยมั๊ย”

“ช่วยค่ะพ่อ  แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ...พ่อคะหนู...หนูรักพ่อที่สุดเลยค่ะ”

 

เธอเอ่ยเสียงเครือด้วยความดีใจจนพูดแทบไม่ออก แต่สิ่งที่เธออยากรู้ที่สุดคือ....และหญิงสาวก็ปากไวเท่าความคิดเสียด้วยเมื่อถามบิดาออกไปทันที

 

“พ่อคะ เค้าแต่งงานหรือยัง”

“ใคร คุณนาคินน่ะหรือลูก...” พ่อเธอถามด้วยน้ำเสียงสงสัยจนหญิงสาวแทบจะกลั้นใจพูดเพราะกลัวกับคำตอบของคนเป็นพ่อเหลือเกิน

“คะพ่อ  คุณนาคินแต่งงานหรือยัง”

“ยังลูก  ว่าแต่ลูกถามทำไมหรืออยากทำตัวเป็นนักข่าว ถึงเที่ยวเจาะลึกข้อมูลเค้า”

 

บุษบากรยิ้มกว้างจนตาหยี ในขณะที่หัวใจฟูฟ่องขึ้นมาเมื่อได้ยินคำตอบของบิดา

“เปล่าค่ะพ่อหนูแค่อยากรู้   พ่อคะเค้าอายุมากหรือเปล่าคะ  เพราะตอนนั้นหนูเห็นเค้าไม่ชัดแต่เค้าก็ดูเป็นผู้ใหญ่มาก”

“อายุเหรอ  น่าจะเยอะเหมือนกันสักสามสิบกว่าๆนี่แหละพ่อไม่แน่ใจ น่าจะสามสิบห้าหรือสามสิบหกมั๊ง เพราะตอนที่เค้ามางานลูก ตอนนั้นเค้ารับตำแหน่งใหม่ๆ หนังสือพิมพ์ก็ออกข่าวครึกโครมว่าเค้าขึ้นนั่งเก้าอี้ตั้งแต่หนุ่มๆ อายุแค่ยี่สิบแปดปี”

 

หญิงสาวคำนวณอายุตัวเองกับเขาอย่างรวดเร็วก่อนทำหน้าแหย  ตอนนั้นเธอสิบห้า เค้าตั้งยี่สิบแปดแล้วเหรอ พระเจ้า....นี่มันจะห่างกันเกินไปละมั๊ง แต่ไม่เป็นไรเพราะตอนนี้เค้าก็สามสิบหก เธอรับได้น่า....

 

“บุษ  ตกลงลูกจะเป็นบรรณาธิการหนังสือหรือยังไงถึงซักประวัติเค้าซะละเอียดชนาดนี้

อย่าบอกพ่อนะว่าลูกสนใจเค้า”

“ถูกต้องเลยคะพ่อ”   เสียงใสๆที่ตอบมาทำให้คนเป็นพ่อถึงกับอ้าปากค้างก่อนอุทานเอะอะออกมา

“ไหวเหรอลูก แก่กว่าลูกเยอะนะนั่น”

“ไหวค่ะ  พ่อคะ...ถ้าหนูรักเค้าพ่อจะว่าอะไรหรือเปล่า”

“บุษ  พ่อถามหน่อยเถอะ ลูกรู้จักเค้ามากขนาดไหนถึงกล้าบอกว่ารักเค้าน่ะ”

“ไม่รู้เลยคะพ่อ  แม้แต่หน้าเค้าหนูยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“แล้วลูกยังบอกว่ารักเค้าเรอะ  นี่ลูกรักทั้งๆที่ไม่เห็นหน้าเนี่ยนะ”

“ค่ะพ่อ  ว่าแต่เค้าครบสามสิบสองไม่ใช่หรือคะ”

 

คนเป็นพ่อถึงกับหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินบุตรสาวพูด  ...ลูกเขายังไงก็ยังดื้อและรั้นไม่เคยเปลี่ยน

“ครบจ๊ะลูก  แล้วก็หล่อเสียด้วย  หน้าตาดีมากๆแต่ก็อันตรายนะลูก”

“ยังไงคะพ่อที่ว่าอันตราย  เค้าเจ้าชู้หรือค่ะ”

“เปล่าหรอกลูก  ไม่มีข่าวเรื่องผู้หญิงด้วยซ้ำไป นี่เค้ายังแซวกันเลยนะว่าท่านประธานบริษัทแอนเตอร์ไพล์น่ะ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ขึ้นคานไปแล้ว....ที่พ่อว่าอันตรายเพราะเรื่องอื่นมากกว่า  เอางี้มั๊ยลูกถ้าอยากรู้เรื่องเค้าก็กลับบ้านสิพ่อจะเล่าให้ฟัง”

“หนูยังกลับไม่ได้หรอกคะ  พ่อค่ะหนูอยากจะหยุดงานต่อหนูมีธุระสำคัญมากๆเลยค่ะ”

“อ้าวไหนตอนแรกโอดโอยจะกลับ คิดยังไงถึงอยู่ต่อละลูก”

“ธุระสำคัญค่ะ  พ่อขาหนูขอบคุณมากๆเลยนะคะ หนูรักพ่อที่สุดในโลกเลยพ่อเป็นเทวดาของหนูแท้ๆ”  เสียงออดอ้อนของลูกสาวทำให้เขาถึงกับยิ้มเต็มหน้าด้วยความปลาบปลื้มที่เก็บไม่มิด

“จ้า พ่อก็รักลูก  งั้นแค่นี้ก่อนละกันพ่อไม่กวนหนูแล้ว  ฝันดีนะลูก”

“ฝันดีคะพ่อ หนูรักพ่อค่ะ”  หญิงสาวส่งจูบเบาๆให้บิดาก่อนจะวางสายในที่สุด

 

บุษบากรทั้งดีใจและโล่งใจเป็นที่สุดในเวลานี้  เธออยากจะไปตามหาเขาใจจะขาดแต่ติดที่ดึกเกินไปและ คิดว่ารอพรุ่งนี้น่าจะดี    อย่างน้อย...คืนนี้เธอขอตั้งหลักก่อนก็แล้วกัน

ใบหน้างดงามยิ้มละมุนก่อนจะเปลี่ยนชุดและกลับมานอนอีกครั้งพร้อมความคิดสุดท้ายก่อนหลับว่า พรุ่งนี้เธอจะได้เห็นหน้าเขาชัดๆเสียทีหลังจากที่ไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย

 ........................................................................................................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน