<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32418" type="text/javascript"></script>

กลลวงรัก (** ภาคพิเศษ **) ปกภาคหนึ่งมาแล้วจ้า.. *** เข้ามาดูปกหน่อยน้าว่าสวยมั้ยเป็นของภาค 1จ้า**** คิงที่ว่าโหด คีทที่ว่าร้าย...ยังเทียบไม่ได้กับผู้ชายคนนี้...... ขออนุญาตลบภาค2และภาคพิเศษ นะคะ..เพราะกำลังรีไรท์ส่งสำนักพิมพ์ขอบคุณค่ะ ผู้เขียน: bigger ชมแล้ว: 254,385 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 31 August 2007, 5:07 am ปรับปรุงล่าสุด: Tue 13 May 2008, 3:50 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

นาคินเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าและเตรียมเช็คเอาท์ตั้งแต่เช้ามืด  เขาเดินผ่านห้องของเธอมาพร้อมหัวใจที่เจ็บปวดจนทนไม่ได้กับความคิดของตัวเอง เขาไม่พร้อมที่จะพบเธอ

ไม่ว่าเวลานี้หรือเวลาไหน....ชายหนุ่มฝากแว่นสายตาของหญิงสาวไว้ที่เคาน์เตอร์เพื่อให้พนักงานนำไปคืน  และจากไปอย่างเงียบเชียบ

         

        เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้หญิงสาวรีบเดินไปเปิดด้วยความร้อนใจ เสียงพนักงานหญิงถามเบาๆขึ้นมา

 

“ขอโทษนะคะที่รบกวน  พอดีมีคนฝากแว่นไว้ให้คุณน่ะค่ะ”

“ขอบคุณมากค่ะ  เค้าอยู่ที่ห้องไหนเหรอคะ”

“เช็คเอาท์ออกไปแล้วค่ะตั้งแต่เช้า”

“เช็คเอาท์”  หญิงสาวแทบจะล้มทั้งยืน เธอตั้งสติได้ก็คว้าแว่นมาสวมก่อนเผ่นลิ่วไปห้องเพื่อนสาวทันที

“แหม่ม  แหม่ม เปิดประตูให้ชั้นหน่อย”

“เอ๊า ทุบเข้าไปนังบุษ รอเดี๋ยวสิยะหล่อน”

กุลธิดาถลาเข้าหาประตู แค่เปิดออกเพื่อนสาวก็เกาะแขนไว้แน่นหน้าตาตื่นตระหนกขณะพูดเสียงรัว

“แหม่ม ชั้นรู้จักเค้าแล้ว  ชั้นรู้จักเค้าแล้ว”

“ใคร..แกรู้จักใครนังบุษ พูดช้าๆก็ได้นี่แกสติแตกตั้งแต่เช้าเลยเรอะ”

“คนที่ชั้นเคยบอกแกยังไง  คนที่ให้ตุ๊กตาชั้นนะ”

กุลธิดาถึงกับถอนใจยาวเหยียดก่อนเท้าเอวหมับขมวดคิ้วแน่นก่อนเอ่ยเสียงดุ

 

“อย่าเพิ่งพูด  แกแก้ตัวมาก่อนว่าเมื่อคืนทำไมถึงหนีกลับมานอนก่อน แกทำยังงี้ได้ยังไงบุษ แบบนี้ไม่รักกันจริงนี่หว่า”

“ฟังชั้นนะแหม่ม  ชั้นทำของหาย แล้วเค้าเอามาคืนให้  แต่ตอนนี้เค้าไปแล้ว”

“แกพูดอะไรชั้นไม่เห็นเข้าใจ   ตั้งสติหน่อยสิบุษ แกเป็นอะไรทำไมท่าทางไม่ดีเลย”

 

กุลธิดามองหน้าเพื่อนสาวที่ทำท่าคล้ายจะร้องไห้ออกมาอยู่มะรอมมะล่อ ก่อนจะพาไปนั่งใกล้กลุ่มเพื่อนที่รออยู่ในห้อง

 

“เอ้าว่ามาซิ  ใครที่แกบอกว่าเค้าไปแล้ว”

“คุณนาคิน  “

“นาคินอีกแล้วเหรอ”

“ทำไมแกพูดอย่างนี้แหม่ม แกรู้จักเค้าเหรอ”

“รู้สิ รู้จักเมื่อคืนนี้แหละ  แต่ไม่เห็นหน้าหรอกนะ  ที่รู้เพราะเมื่อคืนตอนแกไม่อยู่คุณครีสเค้าเล่าให้ฟังว่าไปเจอญาติเค้าชื่อนาคินนี่แหละ เห็นบอกว่าร้ายมาก  เรารู้แค่นี้

แล้วยังไงเค้าไปแล้วเหรอ....แล้วเค้าเกี่ยวอะไรกับแกนังบุษ”

“ญาติคุณครีส.....ชั้นไปหาคุณครีสนะเดี๋ยวมา” พูดจบหญิงสาวก็วิ่งตื๋อออกไปทันทีทิ้งให้เพื่อนสาวเอะอะโวยวายอยู่ด้านหลังด้วยความสงสัย

 

บุษบากรขึ้นลิฟท์ไปชั้นสิบห้าและตรงไปห้องที่หมายตาไว้ก่อนเคาะประตูทันควัน

 

“คุณพลอย คุณครีสคะ  บุษเองค่ะ”

 

คีตภัทธลุกพรวดจากร่างภรรยาสาวแทบไม่ทัน ในขณะที่พลอยไพลินหัวเราะคิกคัก

ด้วยความขบขันก่อนบุ้ยใบ้ไปที่ประตูล้อๆเขา

 

“ไปเลยค่ะ คุณบุษรออยู่”

“ทำไมมันต้องมีก้างขวางคอผมตลอดเวลานะนี่ แค่กอดเมียนิดๆหน่อยก็ไม่ได้  สงสัย

เวรกรรมที่ผมแกล้งนายคิงไว้จะกลับมาสนองเสียก็ไม่รู้” เขาบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมลุกไป

         แค่เปิดประตูหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าห้องก็ละล่ำละลักออกมาจนเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มรับกับหน้าตาบ้องแบ๊วของเธอ

 

“ขอโทษนะคะคุณครีสที่บุษมารบกวน  แต่บุษจำเป็นจริงๆ”

“เข้ามาก่อนครับ เดี๋ยวค่อยพูดกันก็ได้”

 

เขาเอ่ยชวนเสียงรื่นเริงเหมือนเดิมจนหญิงสาวค่อยโล่งใจ ก่อนจะเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในห้อง

 

“คุณบุษมีอะไรหรือคะ ท่าทางเหมือนตกใจ”

“บุษอยากคุยกับคุณทั้งสองคนนะค่ะ คือ...บุษอยากรู้เรื่องคุณนาคิน”

“คุณบุษรู้จักเค้าด้วยหรือครับ”

“จะว่ารู้จักก็ไม่เชิงน่ะคะ  คุณครีสคะเพื่อนชั้นบอกว่าคุณนาคินเป็นญาติกับคุณ”

“ครับ  เค้าเป็นลูกพี่ลูกน้องกับผม  คุณบุษถามถึงเค้าทำไม เค้าไปทำอะไรให้คุณอย่างนั้นเหรอครับ”

“เปล่าค่ะ  คุณครีสคะ....เรื่องที่บุษจะเล่าให้ฟังคุณอาจจะไม่เชื่อแต่บุษรับรองได้ว่ามันเป็นเรื่องจริง คุณต้องฟังสักนิดนะคะเพราะบุษร้อนใจมาก”

 

พลอยไพลินรีบเข้าไปนั่งใกล้หญิงสาวเมื่อรู้สึกทะแม่งชอบกลก่อนพยักหน้ารับ  ....ในเวลาไม่นานทั้งคีตภัทธและภรรยาสาวก็ต้องนั่งทำหน้าพิลึกพิลั่นอยู่ตรงนั้นเมื่อได้ยินเรื่องราวจากปากของหญิงสาวที่เล่าไปทั้งตาแดงเรื่อ

         เสียงคล้ายสะอื้นของเธอทำให้ชายหนุ่มต้องถอนใจแผ่วออกมาเมื่อรู้ว่าเรื่องที่เธอเล่ามันน่าจะไม่ใช่แค่อยากพบนายนาคินอย่างเดียวแน่ มันน่าจะมีเรื่องอื่นด้วยมากกว่า

 

“คุณครีสค่ะ  ชั้นไม่เคยเห็นหน้าเค้าเลยตลอดแปดปีที่ผ่านมา ชั้นอยากรู้จักเค้านะคะ

 แต่ชั้นคงไม่มีโอกาส  ขนาดเมื่อคืนเราพบกันแท้ๆแต่ชั้นก็ไม่เห็นหน้าเค้าเหมือนเดิม”

“คุณบอกว่าเค้าเช็คเอาท์ออกไปเมื่อเช้าหรือครับ”

“ใช่ค่ะ  เค้าฝากแว่นไว้ให้บุษแล้วก็ไป”

“ผมคิดว่า เราคงจะพบเค้ายากแล้วละครับ เพราะเท่าที่ทราบก่อนผมจะมาที่นี่ผมเห็นข่าวออกครึกโครมว่าเค้าหายไป  แต่อยู่ๆเราก็พบเค้าอยู่ที่นี่ ผมไม่ทราบว่าเค้าทำแบบนี้ทำไม

ทั้งๆที่คนออกตามหาเค้ากันทั่วแต่เค้าไม่สนใจสักนิด....คราวนี้ถ้าเค้าไป อาจจะเป็นไปได้ว่า...ไปต่างประเทศหรืออยู่ในประเทศไทยเหมือนเดิม”

 

ร่างเล็กๆของหญิงสาวแทบจะห่อเหี่ยวลงทันทีเมื่อได้ยินชายหนุ่มพูด  เธอรอเขาเกือบตายแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พบเหมือนเดิม  แล้วทีนี้เธอจะทำอย่างไร ...บุษบากรยิ้มเจื่อนๆก่อนจะทำท่าคล้ายจะออกไปจากห้องจนพลอยไพลินอดสงสารไม่ได้

 

“คุณบุษคะ  คุณไม่เคยเห็นหน้าเค้าเลยหรือค่ะ”

หญิงสาวส่ายหน้าไปมาจนคีตภัทธนิ่งคิดไปเป็นครู่และเอ่ยขึ้นมา

 

“คุณบุษ  ผมว่ารูปเค้าน่าจะหาไม่ยากเพราะเค้าเป็นถึงผู้บริหาร  คุณลองเซิร์ทในเน็ตดูก็น่าจะพบ แต่ถ้าไม่อยากตกใจ ผมลองเอารูปคุณพ่อผมให้ดูก่อนก็ได้  เพราะเค้าเหมือนกับท่านมาก เผื่อคุณไปเจอในเน็ตจะได้รู้ว่าถูกตัวยังไง”

 

ชายหนุ่มว่ายิ้มๆก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าเงินและคว้ารูปใบหนึ่งออกมา ร่างสูงนั้นยืนเบื้องหน้าหญิงสาวก่อนจะเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง

 

“หลับตาก่อนดีมั๊ยคุณบุษ.....  คุณลองนึกซิ  เมื่อแปดปีที่แล้วคุณเห็นเค้าแบบไหน  เค้าจะใช่ผู้ชายที่คุณเคยจำได้หรือเปล่า”

“แต่รูปเป็นคุณพ่อคุณครีสไม่ใช่หรือค่ะ”   หญิงสาวถามทั้งอดใจเต้นขึ้นมาไม่ได้

“รูปคุณพ่อผมครับ  แต่ผมบอกแล้วว่าเค้าเหมือนท่านมากแทบจะเป็นคู่แฝดทีเดียว คงพอดูแทนกันไปได้”

 

หญิงสาวหลับตาแน่นจนพลอยไพลินอดตื่นเต้นไปด้วยไม่ได้  เสียงบอกให้ลืมตาจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทำให้หญิงสาวแทบจะกลั้นหายใจเมื่อค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ

 

       บุษบากรชาวูบไปทั้งตัวเมื่อมองดวงตาของชายหนุ่มในรูป  ความรู้สึกแรกของเธอที่เห็นก็คือ ทำไมดวงตาเขาเย็นเฉียบน่ากลัวขนาดนี้  สายตาเลื่อนไปตามส่วนต่างๆของรูปหน้านั้นก่อนจะขมวดคิ้วแน่น เธอเคยเห็นผู้ชายคนนี้....แต่ที่ไหน...คิ้วดำยาวทอดสูงจนดูใบหน้าคมนั้นหยิ่งและจองหองเป็นที่สุด จมูกโด่งจนขึ้นสันและริมฝีปากบางจนคล้าย....คล้ายจะเหยียดหยามคนอื่นๆไปหมด  ....ร่างบางของหญิงสาวลุกพรวดก่อนอุทานขึ้นมาจนชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าถอยหลังด้วยความตกใจ

 

“บุษเคยเห็น.....บุษเคยเห็นเค้าแล้วค่ะ”

“คุณเคยพบเค้ามาแล้วเหรอที่ไหนกัน”

“เมื่อวานนี้เอง  ตอนบุษออกไปข้างนอก  เค้า....เค้าด่าบุษ”

“ด่า” คู่แต่งงานใหม่ถึงกับอุทานพร้อมกันก่อนจะหัวเราะก๊ากออกมาเพราะกลั้นไม่อยู่

“เค้าด่าบุษจริงๆนะคะ...บุษพบกับเค้าสองครั้งแล้ว และทั้งสองครั้งเค้าก็...ก็ร้ายกับ

บุษมากๆเลย  ครั้งแรกเค้าใช้เท้าเขี่ยแว่นให้  อีกครั้งก็ด่ากลางปั๊มน้ำมัน”

 

“แล้วคุณทำไง  ตอนที่ถูกเค้าด่าเอาน่ะ”เขาถามทั้งกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่

“บุษก็...เถียงนิดหน่อยค่ะ”  เธอตอบอุบอิบด้วยความอายในขณะที่ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นมาเสียงรื่นเริงก่อนจะหยอกเธอทั้งรอยยิ้ม

 

“ผมว่า ....คุณบุษต้องลองคิดดูดีๆละมังครับว่ายังอยากรู้จักเค้าอีกหรือเปล่า”

 

หญิงสาวได้ยินชายหนุ่มว่าก็ชักจะหวาดขึ้นมาจริงๆ ใครจะไปคิดว่าผู้ชายที่เธอชมว่ารูปงามในตอนแรกและมาด่าเธอเสียยับจะเป็นคนๆเดียวกับผู้ชายที่อ่อนโยนคนนั้นไปได้  แล้วทีนี้เธอจะทำยังไง  เธอกล้าเหรอที่จะรักเค้า....ในเมื่อเขาทั้งดุทั้งปากร้ายขนาดนั้น...ขืนเธอเข้าใกล้ได้กระเด็นออกมากันมั่ง ....บุษบากรยิ้มแหยๆให้เขาก่อนจะเอ่ยออกมา

 

“ไม่ทราบสิคะ  บุษ...ขอคิดดูอีกทีก็แล้วกัน”

“คุณบุษครับผมขอถามอะไรนิดเถอะ....คุณอย่าโกรธนะถ้าผมจะถามว่า  คุณชอบเค้าหรือแค่อยากรู้จักเท่านั้น”

 

หญิงสาวหน้าแดงเรื่อขึ้นมาก่อนจะอึกอักเพราะตอบเขาไม่ได้  เธอยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองยังคิดจะรักผู้ชายคนนี้อีกหรือเปล่า  ตอนแรกเธอพูดได้เต็มปากเต็มคำว่ารักเค้า แต่ตอนนี้พอเห็นรูปคร่าวๆนั่นเธอก็ชักกลัวๆขึ้นมาจนไม่กล้าที่จะพูด ....

       คีตภัทธทรุดนั่งลงไปเหมือนเดิมก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่มนวลจนคล้ายพี่ชายคุยกับน้องสาวก็ไม่ปาน

 

“คุณบุษ  ผมอาจจะไม่เข้าใจคุณกับเค้าเท่าไหร่  แต่ผมก็ทะแม่งๆชอบกลที่นายนาคินไม่ยักจะแต่งงานทั้งๆที่อายุก็มากแล้ว คุณลองคิดดูสิ พวกผมแต่งงานกันหมดแล้วทั้งสามคน และพวกเราอายุน้อยกว่าเค้าด้วยซ้ำ ....เป็นไปได้นา..ว่าเค้าจะรอเด็กผู้หญิงคนนั้น”

“ไม่จริงหรอกค่ะ  คุณครีสคิดไปเองมากกว่า  เค้าจะมารอบุษทำไม ตอนที่เราพบกันบุษเด็กจะตาย  เค้าก็อายุมากแล้วเค้าอาจจะมีคนรักอยู่แล้วก็ได้เพียงแต่ยังไม่ได้แต่งงานเท่านั้น”เธอตอบไปทั้งๆที่อดหวังลึกๆไม่ได้

 

“ไม่รู้สินะ ผมไม่รู้ประวัติเค้ามาก แต่ถ้าผมเอาตัวเองและคนในตระกูลนี้เป็นเกณฑ์

ผมบอกคุณบุษได้เลยว่าหมอนี่ยังไม่มีคนรัก  เพราะอะไรรู้มั้ย....”ชายหนุ่มหยุดไปชั่วครู่ก่อนจะหันไปทอดสายตาฉ่ำให้ภรรยาและเอ่ยยิ้มๆ.....

 

“เพราะผู้ชายบ้านผมน่ะพออยู่กับคนที่ตัวเองรักแล้วไวไฟกันทุกคน....”

 

บุษบากรหน้าแดงก่ำก่อนจะลุกขึ้นยืนทันทีและเอ่ยขอตัวเสียงละล่ำละลักด้วยความอาย

“บุษไปดีกว่าค่ะ  ไม่รบกวนคุณครีสกับคุณพลอยแล้ว”

 

ร่างบางที่แทบจะวิ่งออกไปจากห้องทำให้พลอยไพลินต้องค้อนสามีด้วยความขวางก่อนจะเอ่ยเสียงขุ่น

“คุณครีสพูดแบบนั้นกับคุณบุษทำไม น่าอายจะตาย”

 

“น่าอายตรงไหนที่รัก  ผมพูดเรื่องจริงให้เค้าฟังอย่างน้อยเค้าจะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้มั่งถ้าจะยังรักนายจอมโหดนี่อยู่”

“คุณครีสใส่ร้ายเค้าหรือเปล่า เค้าอาจจะไม่โหดร้ายอะไรก็ได้  คุณอย่าเอาคุณพ่อท่านเป็นเกณฑ์สิคะ”

“เชื่อผมเถอะน่าพลอย...ผมรับรองนายนี่มันร้าย ไม่เชื่อคุณคอยดูต่อไปก็แล้วกัน  และถ้าคุณบุษยังจะรักนายนี่อยู่สงสัยคุณบุษได้เจ็บตัวกันมั่ง ผมเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่เรอะไอ้เรื่องทฤษฎีพันธุกรรมของบ้านผมน่ะ”

“ไม่เอาแล้วไม่คุยเรื่องนี้ดีกว่า...คุณครีสค่ะเราลงไปข้างล่างกันเถอะพลอยหิวแล้วนะ”

“ผมก็หิวเหมือนกัน....แต่ไม่ใช่อาหาร”  เขาตอบก่อนยิ้มกริ่มจนคนเป็นภรรยาเบรกแทบไม่ทัน

“ยังไม่ได้ค่ะ เสียใจด้วย”

“โกหก  ไม่ต้องเอาตัวรอดเลยยายตัวแสบ เมื่อเช้าผมพิสูจน์ด้วยมือตัวเองแล้วว่า...วันนี้ทางสะดวก  มานี่เลยยายพลอยมาทำหน้าที่เมียให้สมบูรณ์เสียที”

 

คีตภัทธหัวเราะร่าก่อนจะเดินเข้าหาร่างภรรยาสาวที่แผ่นแนบทันทีเมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้ที่โกหก

......................................................................................................................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน