<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32418" type="text/javascript"></script>

กลลวงรัก (** ภาคพิเศษ **) ปกภาคหนึ่งมาแล้วจ้า.. *** เข้ามาดูปกหน่อยน้าว่าสวยมั้ยเป็นของภาค 1จ้า**** คิงที่ว่าโหด คีทที่ว่าร้าย...ยังเทียบไม่ได้กับผู้ชายคนนี้...... ขออนุญาตลบภาค2และภาคพิเศษ นะคะ..เพราะกำลังรีไรท์ส่งสำนักพิมพ์ขอบคุณค่ะ ผู้เขียน: bigger ชมแล้ว: 254,387 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 31 August 2007, 5:07 am ปรับปรุงล่าสุด: Tue 13 May 2008, 3:50 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

ร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับเธออยู่แข็งทื่อไปชั่วครู่ นัยน์ตาสีน้ำเงินที่จ้องมองหน้าบางใส


ซึ่งเปื้อนน้ำตาขุ่นมัวด้วยแรงอารมณ์พิศวาสขาดตอน ชายหนุ่มคิดด้วยความมึนงงเป็นไป


ได้อย่างไรที่ผู้หญิงหากินจะยังคงความบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ แต่หลักฐานจากร่างกาย


เธอมันเด่นชัดจนต้องเชื่อ อารมณ์ที่กระเจิดกระเจิงเมื่อครู่ถึงจะเหือดหายไปบ้างเพราะ


ตกใจ แต่ร่างอ่อนนุ่มที่อยู่เบื้องล่างก็ทำให้ต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะถดถอย


ร่างกลับคืน เสียงประตูห้องดังถี่รัว กระตุ้นให้เขาต้องเคลื่อนกายลุกขึ้นจนพ้นร่างนั้น


หญิงสาวตีตาลานลุกได้ก็คว้าผ้ามาคลุมร่างเปลือยขาวผ่องก่อนจะนั่งร้องไห้โฮอยู่ตรงนั้น



คีตภัทธยังไม่ทันคิดที่จะทำอะไรประตูห้องก็เปิดผาง ร่างสูงใหญ่ที่ยืนหน้า


ถมึงทึงอยู่หน้าห้องทำให้เขาถึงกับปวดหัวตุบ ตุบ ขึ้นมาทันควัน




“กลับบ้าน แล้วไปพูดกันให้รู้เรื่อง”



เสียงกัมปนาทดังจนห้องแทบสะเทือน หญิงสาวที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นหยุดชะงักไป


ก่อนจะเริ่มร้องขึ้นมาใหม่จนเขาแทบประสาทกิน นั่นก็พี่ นี่ก็ยายเด็กขี้แย ทำไมวันนี้ดวง


เขามันถึงซวยไม่รู้จักจบจักสิ้นก็ไม่รู้



คิรินทร์เหลือบสายตาคมปราบมองหญิงสาวนั่งสะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงด้วยความเบื่อ


หน่ายก่อนจะควักกระเป๋าออกมาจับเงินโดยไม่นับแล้วยัดใส่มือชายหนุ่มด้านข้างพยัก


หน้าไปทางหญิงสาวครั้งหนึ่ง.......


ปณพลเดินเข้าไปในห้องเมื่อรับทราบคำสั่งขณะที่คีตภัทธลุกขึ้นมาสวมกางเกง


หน้าตาเฉยจนหญิงสาวปิดหน้าไว้ด้วยความอับอายทั้งยังร้องไห้ไม่ยอมหยุด เมื่อร่างสูง


ไปหยุดใกล้ เขาก็พูดเสียงอ่อนโยน




“เอาเงินนี่ไปนะคุณ ถ้าไม่พอก็บอกมาผมจะให้เพิ่ม”


“สัตว์ พวกคุณมันสัตว์ชัด ๆ”



หญิงสาวบริภาษเขาเป็นภาษาไทยชัดเปรี๊ยะจนปณพลถอนใจยาว...เป็นเรื่องอีกจนได้


ผู้หญิงไทยอีกแล้ว แค่เบนสายตาไปหาอาหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง เขาก็เห็นรายนั้นกัด


ฟันกรอดจนแก้มกระตุก พอหันกลับมาเธอก็เล่นงานเขาต่อทันควัน



“ เขาข่มขืนชั้นแล้วคุณยังมาเอาเงินฟาดหัวอีกรึไง”



พลอยไพลินด่าเขาเป็นภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและโกรธเกรี้ยวเพราะคิดว่า


ทั้งหมดเป็นคนต่างชาติ ก็คนที่รังแกเธอตาสีน้ำเงินจัดขนาดนั้น



“ผมไม่ได้ข่มขืน ใครจะไปรู้ว่าเธอไม่เคย แล้วมาอยู่ทำไมที่นี่คนดี ๆ ที่ไหนเขามาอยู่


กัน” คีตภัทธเถียงเธอกลับหน้าแดงเพราะชักโมโหคนพูดไม่รู้เรื่อง



“ชั้นไม่ได้มากับคุณนะ คุณเอาชั้นเข้ามาต่างหาก ไอ้คนเฮงซวย”


“เธอมันก็ผู้หญิงก๋ากั่น ถึงกล้าเข้ามาที่นี่”


คิรินทร์ยืนมองทั้งคู่ทะเลาะกันชั่วครู่ก่อนจะสูดลมหายใจลึกเพราะแทบระงับความโมโห


ไม่อยู่ก่อนจะพูดเสียงดุเย็นเยียบ




“ตกลงกันดี ๆ ชั้นในแก 10 นาทีนายคริส แล้วออกไปหาชั้น”



ร่างสูงใหญ่เดินออกไปทั้งหน้าตาโกรธจัด โดยไม่สังเกตคนที่ยืนอยู่ใกล้หญิงสาวสัก


นิดว่าตอนนี้หน้าตาเขาตกใจเพียงใด ปณพลเพิ่งเห็นเธอชัด ๆ เพราะความสลัวของห้อง


ทำให้เขาไม่สังเกตุแต่แรก เมื่อเห็นชัดเจนชายหนุ่มถึงกับครางเสียงเบา




“คุณพลอยไพลิน วิชชุภาใช่มั้ย”



หญิงสาวที่นั่งเอาผ้าห่มคลุมตัวไว้เงยหน้ามองผู้ชายหน้าสวยที่อยู่ด้านข้างด้วยความสงสัย


คราแรกเธอคิดว่าพวกนี้เป็นคนช่างชาติ แต่ผู้ชายคนนี้เขากลับพูดภาษไทยกับเธอหญิง


สาวพยักหน้ารับแค่นั้น ชายหนุ่มด้านข้างก็เดินห่างออกไปหาคนที่กำลังแต่งตัวด้วยกริยา


กระแทกกระทั้นด้วยความโมโห



“ครีส นายก่อเรื่องแล้วรู้มั้ย ผู้หญิงคนนี้เป็นนักเรียนทุนของบริษัทนายรู้หรือเปล่า”


คีตภัทธเม้มปากแน่น เมื่อจำได้ว่าเธอพูดอะไรไว้ แต่ตอนนั้นเขากลับไม่เชื่อถือเสียนี่


“แล้วนายจะให้เราทำยังไง อย่าบอกนะว่าให้รับผิดชอบ เรายังไม่ได้ทำอะไร..หมายถึง


เรายั้งตัวเองได้ทันน่ะพอล เธอยังไม่มีอะไรเสียหาย”




ตาสีน้ำเงินเข้มตวัดมองสาวน้อยบนเตียงเขาเห็นเธอถลึงตากลับมาจนกลั้นหัวเราะเกือบ


ไม่ทัน ....ยายนี่กวนประสาทเขาเป็นบ้า



“แต่เธอพูดปาว ๆ ว่านายข่มขืนเธอ”


ชายหนุ่มถามเสียงทุ้มลึกเหมือนซักฟอกตามนิสัยทั้งมองญาติหนุ่มเขม็งเหมือนจับผิด


แต่อีกฝ่ายก็มองตาเขาไม่หลบก่อนพูดเสียงหนัก



“เราบอกว่ายั้งทันก็ทันสิ พอลนายก็เป็นผู้ชายนายน่าจะเคยนอนกับผู้หญิงมาบ้างหละ


เราไม่รู้ว่านายเคยยั้งได้หรือเปล่า แต่เราทำได้ เราไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงบริสุทธ์เพราะไม่


ชอบ สำหรับคนนี้เราบอกได้ว่าเธอยังเหมือนเดิม”





ปณพลหน้าร้อนขึ้นมาบ้างเพราะความกระดาก ..ไอ้หมอนี่มันพูดเรื่องแบบนี้ไม่อายปาก


ซะด้วยซิ แล้วเขาจะทำยังไงทีนี้ จะบอกเธอว่าอะไร...ความเป็นทนายทำให้ต้องพูดกับ


เธอออกไปตรง ๆ ทั้ง ๆ ที่ไม่อยากพูด




“คุณพลอยไพลิน ผมถามเค้าแล้วเค้าบอกว่าคุณยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเสียหาย”



หญิงสาวได้ยินชายหนุ่มหน้าตาใจดีคนนี้พูดออกมาเธอก็เหลียวขวับไปมองผู้ชายตัวสูงที่


มองเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่มนั่นด้วยความโกรธจัด



“พูดออกมาได้ยังไงว่าชั้นยังเหมือนเดิม ก็นาย....นาย...ฮืออออออ”



คีตภัทธถึงกับประสาทเสีย ทำไมยัยนี่ช่างร้องไห้ได้ง่ายอะไรปานนั้น ด่าเขาอยู่ดี ๆ ก็


ร้องไห้ออกมาหน้าตาเฉย บอกยังไงก็ไม่ยอมฟัง นี่เธอรู้เรื่องแบบนี้มากน้อยแค่ไหน


หรือว่าไม่รู้อะไรเลยกันแน่ ร่างสูง ๆ เดินพรวดเข้าไปใกล้ก่อนจะดึงเธอจนลอยขึ้นมาทั้ง


ตัวแล้วตะคอกใส่หน้าตาตื่นตระหนกนั่น




“ชั้นบอกว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่ได้ยินมั้ย ชั้นยังไม่ได้ผ่านเข้าไปเลย หรือต้องให้พิสูจน์อีก


ครั้งก็ได้นะถ้าเธออยากจะรู้ขนาดนั้น”



มือแข็ง ๆ นั่นทิ้งร่างหญิงสาวโครมก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อออก แค่นั้นเธอก็ร้องวี้ด



“ครีส นายจะแกล้งเค้าทำไม...นายไปได้แล้วคุณอารออยู่ ทางนี้ชั้นจัดการเองไปสิ”



ปณพลตัดความรำคาญโดยการไล่อีกฝ่ายไปก่อนที่จะเป็นเรื่องไปมากกว่านี้ คีตภัทธ


มองหญิงสาวบนเตียงนิ่ง ก่อนที่เธอจะทันรู้ตัวมือแข็ง ๆ ก็ดันหน้าเธอขึ้นแล้วทาบปาก


ลงมาทั้งรุนแรงและหนักหน่วงเขาจูบควานลิ้นจนหนำใจก็ปล่อยร่างนั้นออกจนหญิงสาว


เซไปบนเตียงกว้าง สายตาคมกริบมองเธอเหมือนจะให้ทะลุไปถึงหัวใจก่อนพูดเสียง


นุ่มนวลหยอกเย้า




“สักวันเราคงได้เจอกัน คราวนี้ผมจะลองผู้หญิงบริสุทธิ์ดูสักที”


“อะ.... อะ.... ไอ้บ้ากาม ไอ้...ไอ้...”



หญิงสาวด่าไล่หลังไหล่กว้างที่เดินออกไปจากห้องทันควันเมื่อได้แกล้งเธอสมใจ


ปณพลมองหญิงสาวที่นั่งห่อตัวด้วยความสงสารก่อนจะพูดเสียงนุ่มนวล



“คุณพลอยไปใส่เสื้อผ้าก่อนแล้วเราค่อยคุยกันว่าเรื่องมันเป็นยังไง”


“ชั้นไม่คุย คุณเป็นใคร....ขนาดคนที่ทำเขายังไม่สนใจ คุณจะมาพูดทำไม”




หญิงสาวลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่วางกระจัดกระจายทั่วห้องแล้วเดินเข้าไปใน


ห้องน้ำทั้งลากผ้าห่มเข้าไปด้วย เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่นานก็ออกมาเห็นเขายังนั่งรออยู่ก็


โกรธขึ้นมาอีก


“ฝากไปบอกไอ้คนเฮงซวยนั่นด้วยว่า ที่ชั้นเสียไปนึกว่าให้ทานสุนัข”



ร่างเล็ก ๆ เดินปลิวออกไปจากห้องทิ้งไว้แต่ชายหนุ่มที่นั่งนิ่งก่อนเขาจะหัวเราะออกมา


เสียงดังเพราะขำกับคำพูดของเธอ รอยยิ้มที่แต้มติดปากค่อย ๆ เจื่อนลงกลายเป็นเม้ม


แน่นขึ้นมาอีกเมื่อนึกได้ คราวนี้เขาไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรตามมาอีกหรือเปล่า เธอไม่ใช่


ผู้หญิงรักสนุกทั่วไปเสียด้วย ที่สำคัญเธอเป็นหนึ่งในนักเรียนทุนที่บริษัทนี้จัดสรรให้กับ


คนเก่งและถึงขั้นเตรียมงานไว้รอเมื่อเรียนจบด้วยซ้ำ ชายหนุ่มนั่งคิดด้วยความกลัดกลุ้ม


อยู่เป็นครู่กว่าจะออกมาจากห้องนั้น




พลอยไพลินรีบหาเท็กซี่เพื่อกลับที่พักพร้อมหัวใจที่เต้นระทึกขึ้นมาเมื่อนึกถึงไอ้


ผู้ชายบ้าคนนั้น เขาบอกว่าเธอยังไม่มีอะไรเสียหายแล้วที่เขาทำหละ มันเรียกว่าอะไร


เธอไม่ใช่เด็กทำไมจะไม่รู้ว่าผู้หญิงกับผู้ชายทำอะไรกันบ้าง ถึงจะไม่เคยเห็นและไม่เคย


ทำ แต่เธอก็พอรู้ เขาทำกับเธอถึงขนาดนั้น ทำไมยังบอกว่าไม่มีอะไร บ้าชัด ๆ ..นี่


หมายความว่าเธอเสียท่าเขาแล้วใช่หรือเปล่า....แค่คิดหญิงสาวก็เริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง


ด้วยความเสียใจ เธออุตส่าห์ถนอมตัวไม่เคยคิดเลยว่าจะมาเสียท่าให้ใครง่าย ๆ แบบนี้


แล้วเขาเป็นใครเธอก็ยังไม่รู้...คราวนี้เธอจะทำอย่างไร... จะท้องหรือเปล่า



ร่างบางอ่อนยวบเมื่อคิดถึงผลลัพธ์ที่อาจจะตามมา หน้าบางใสซีดเผือดจนเมื่อถึงที่


พักเธอก็เดินโซเซเข้าห้องเพราะแทบจะเป็นลม



หญิงสาวสองคนที่นั่งอ่านหนังสือเล่นอยู่ในห้องเอ่ยทักเสียงใสก่อนจะรีบลุกมาหา


เมื่อเห็นเพื่อนสาวหน้าท่าทางดูผิดปกติไปจากเคย



“พลอย แกเป็นอะไร ทำไมหายไปตั้งครึ่งค่อนคืน ชั้นห่วงแกแทบแย่”


“นั่นสิ มีธุระอะไรทำไมไม่โทรบอก ปล่อยให้คนอื่นห่วงไม่ดีรู้มั้ย”



แล้วทั้งสองสาวก็ต้องตกใจเมื่อหญิงสาวที่ยืนหน้าซีดเผือดร้องไห้โฮออกมา ร่างบาง


ทรุดนั่งกับพื้นจนทั้งคู่ต้องเข้าไปพยุงช่วยพร้อมถามน้ำเสียงร้อนรน



“แกเป็นอะไรนังพลอย ทำไมกลับมาก็ร้องไห้ ใครทำอะไรแก”


“ฮือออ ไอ ชั้น...ชั้น...ฮื้ออออ”



หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อไม่รู้จะบอกกับเพื่อนสาวอย่างไร ....ไอรลดา ประคอง


ร่างที่พื้นขึ้นก่อนจะพยุงไปนั่งที่เบาะกลมนุ่มซึ่งวางอยู่กลางห้องก่อนจะกอดร่างเพื่อน


สาวที่ร้องไห้จนตัวโยนไว้แแน่นแล้วถามเสียงนุ่มนวล



“ยังไม่ต้องพูดก็ได้ รอให้อารมณ์ดีก่อนนะพลอย หิวอะไรมั้ยเดี๋ยวชั้นหาให้”


“ไม่...ชั้นไม่อยากกิน ชั้นอยากนอนนะไอ ชั้นเหนื่อย”



หญิงสาวบอกทั้งสะอื้นแผ่ว ก่อนจะลากสังขารไปนอนขดบนเตียงตัวเอง แล้วก็เลยนอน


น้ำตารินอยู่แบบนั้นจนหลับไป



ไอรดามองเพื่อนสาวที่หลับไปทั้งน้ำตา ความสงสัยทำให้ต้องสังเกตจนทั่วร่างเพื่อนสาว


แต่ก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติไปจากเดิม ก่อนจะถามหญิงสาวหน้าหวานที่นั่งอยู่ไม่ห่าง



“ยายษาแกว่ายายพลอยมันเป็นอะไร”


อุษานิ่งไปนานกว่าจะพูดเสียงทะเล้นตามนิสัย



“สงสัยถูกหักอก”


“ษาแกพูดบ้า ๆ พวกเราเพิ่งมาไม่ถึงอาทิตย์ยายพลอยจะมีแฟนจนถูกหักอกแล้วรึไง”


“จะไปรู้เหรอไอ มันอาจจะแอบมีก็ได้”


อุษาพูดก่อนหัวเราะคิกคักจนเพื่อนสาวมองตาขุ่น


“เล่นให้มันรู้กาลเทศะมั่ง ไอ้เรายิ่งห่วง ๆ มันอยู่”


“โอ้ยยายไอ แกก็น่าจะรู้..ยายพลอยน่ะมันร้องไห้ได้ทุกเรื่องแหละ ชั้นยังเคยคิดนะว่า


ถ้าต้นไม้ที่มันเลี้ยงอยู่น่ะตายไป มันคงร้องไห้ได้เหมือนกัน”




ไอรลดามองเพื่อนขวาง ๆ แต่ก็ยิ้มออกมา ก็พลอยไพลินเป็นแบบนั้นจริง ๆ เธอเป็นคนที่


ร้องไห้ง่าย อะไรนิดหน่อยก็ร้องได้เป็นวรรคเป็นเวร นี่ไม่รู้ใครทำให้สะเทือนใจหรือ


เปล่าถึงร้องไห้แบบนี้ ....หญิงสาวมองเพื่อนด้วยความเป็นห่วงถึงเธอเพิ่งจะรู้จักทั้งสอง


คนนี้มาไม่นาน แต่ความผูกพันกลับมีมากจนเหมือนเพื่อนสนิท ก็ตั้งแต่สอบชิงทุน


ของบริษัทยักษ์ใหญ่ของต่างประเทศแห่งนี้ได้ เธอทั้งสามก็ถูกส่งเข้าอบรมภาษาที่


ประเทศไทยเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนจะมาเรียนที่นี่ ระยะเวลา ร่วมสามเดือนที่อยู่


ด้วยกันมาทำให้เรียนรู้นิสัยต่าง ๆ ของกันได้ดี นี่เธอต้องอยู่กับเพื่อนทั้งสองคนอีกตั้ง


สองปีกว่าจะเรียนจบโทคงต้องเจอสภาพแบบนี้ไปอีกนาน ...สงสัยต้องทำใจกับยายขี้แย


นี่แล้วมัง



...................................................

..

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน