<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/32418" type="text/javascript"></script>

กลลวงรัก (** ภาคพิเศษ **) ปกภาคหนึ่งมาแล้วจ้า.. *** เข้ามาดูปกหน่อยน้าว่าสวยมั้ยเป็นของภาค 1จ้า**** คิงที่ว่าโหด คีทที่ว่าร้าย...ยังเทียบไม่ได้กับผู้ชายคนนี้...... ขออนุญาตลบภาค2และภาคพิเศษ นะคะ..เพราะกำลังรีไรท์ส่งสำนักพิมพ์ขอบคุณค่ะ ผู้เขียน: bigger ชมแล้ว: 254,396 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 31 August 2007, 5:07 am ปรับปรุงล่าสุด: Tue 13 May 2008, 3:50 pm อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

เมื่อกลับมาถึงบ้านคิรินทร์นั่งนิ่งมองหน้าน้องชายด้วยสายตาเข้มจัด ยิ่งหน้าคม ๆ นั่นทำ

เหมือนไม่รู้ไม่ชี้เขาก็ยิ่งโมโห...ชายหนุ่มคิดด้วยความเดือดดาลนี่เขาจะทำยังไงกับมันดี

ถึงจะเลิกนิสัยบ้า ๆ นี้ได้ ร่างสูงนั่งเงียบอยู่เป็นนานกว่าจะข่มใจกัดฟันพูดออกมาได้


“ครีส เรื่องเก่าแกยังไม่หาย แกก็ไปก่อเรื่องใหม่อีกแล้วรึ นี่ใจคอแกจะยอมหยุดไอ้เรื่อง

แบบนี้เลยรึไง มันสนุกตรงไหนบอกชั้นมาซิ”


คนเป็นน้องที่นั่งไขว่ห้างเล่นอยู่ต่อหน้าพี่ชายทำท่าคล้ายเบื่อหน่ายก่อนจะพูดยิ้ม ๆ


“คิง นายจะมายุ่งอะไรกับเรา นายมีงานก็ทำงานไปสิ เรื่องของเรา ๆ จัดการเองได้”


แค่ได้ยินคำพูดเรื่อย ๆ ของน้องชายกับท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนนั่น ชายหนุ่มก็อารมณ์ขาด

ผึง ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าหาแล้วกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมาจ้องตาในระยะ

ประชิด ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ มองหน้าน้องชายนิ่งเหมือนจะแผดเผาด้วย

อารมณ์โกรธจัด


“ตกลงแกจะไม่ให้ชั้นยุ่งใช่มั้ย แล้วทำไมยายอะไรนั่นติดต่อผ่านมาทางนายพอล

แบบนี้เหรอที่แกบอกว่าจัดการเองได้”

“คิง นายเป็นอะไร แค่เรื่องนิดๆ หน่อย ๆ นายก็เป็นฟืนเป็นไฟไปได้ ทีเรื่องคอขาดบาด

ตายทำไมนายเย็นเป็นน้ำแข็ง ปล่อยผมก่อนคุณพี่ที่รัก ถ้าผมหายใจไม่ออกแล้วตายไป

ใครจะอยู่ให้พี่ด่า” คีตภัทธพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะตบมือพี่ชายที่ดึงคอเสื้อไว้แน่น


คนเป็นพี่ถอนใจแผ่วยาวพยายามระงับอารมณ์โกรธเกรี้ยวแต่มันก็เกินทน ฝ่ามือแข็ง ๆ

ตวัดตบไปที่หน้าน้องชายทันควัน


“เพี๊ยะ”


หน้าคมสะบัดไปตามแรงฝ่ามือนั่นก่อนคีตภัทธจะทันตั้งหลัก หลังมือของพี่ชายก็ตวัด

กลับซ้ำอีกครั้ง


“ฉาด”


ปณพลที่ยืนอยู่ไม่ห่างถึงกับหันหน้าหนีเมื่อเห็นเลือดออกจากมุมปากเรียวของคนเป็น

น้อง เขาไม่เคยเห็นอาของเขาเคยลงมือกับน้องชายสักครั้งเดียว นี่ถ้ารู้เรื่องของเด็กผู้หญิง

คนนั้นอีก เขาไม่อยากคิดว่านายครีสจะเป็นแบบใด


“แกจำไว้ ถ้าไม่อยากมีเรื่องอีกหยุดมั่วผู้หญิงเสียที”


มือที่จับคอเสื้อน้องชายอยู่ปล่อยโครมลงทันควันแล้วเดินหนีไปจนห่างคล้ายกับว่าถ้าอยู่

ใกล้จะอดลงมืออีกไม่ได้ ....คีตภัทธลงไปนั่งสะบัดหน้าอยู่ที่เก้าอี้ แต่แทนที่จะโกรธ เขา

ยังมีอารมณ์ยั่วพี่ชายเล่นจนปณพลถึงกับอมยิ้ม


“คิง นายเองก็มั่วแต่งานจนลืมไปแล้วมั้งว่าโลกนี้มีผู้หญิงสวย ๆ น่ารัก ๆ อีกตั้งเยอะ

ทำไมนายไม่ลองไปกับเราสักที เผื่อนายอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ”


คิรินทร์ตาลุกวาบ ก่อนจะหันขวับมาทันควันทั้งสีหน้าและแววตาทำให้ปณพลต้องเรียก

เบา ๆเหมือนเตือนสติ ทำให้เขาหยุดไปได้ ร่างสูงใหญ่หันกลับก่อนจะคว้าที่ทับกระดาษ

บนโต๊ะทำงานของตนเองขว้างเปรี้ยงเข้าผนังเหมือนระบายความโกรธจนสองหนุ่ม

สะดุ้งโหยง



“ครีส นายมาทางไหนออกไปทางนั้น ...ไป๊”

“คร้าบคุณคิงสตัน ผมไปแน่.....อ้อลืมบอกไป..มือนายหนักเป็นบ้า”


ร่างสูงเดินลอยชายออกไปเหมือนไม่ทุกข์ร้อนจนคนเป็นพี่แทบคลั่งอยู่ในห้องก่อนจะ

บอกหลานหนุ่มเสียงดุทั้งดวงตาลุกเรืองไม่หาย


“พอลนายตามไปดูมันหน่อย ให้ใครดูแผลให้มันด้วย”

“ครับอา...เอ่อแล้วเรื่องของเธอ”

“เธอไหนอีก นี่อาจะประสาทเสียกับมันแล้วนะ....นายออกไปก่อนพอลเดี๋ยวเราค่อยคุย

กันทีหลัง”


ปณพลหมุนตัวเดินออกมาจากห้องทันใจ กว่าจะมาทันคนที่โดนตบที่ห้องรับแขกกว้าง

ก็เห็นชายหนุ่มนั่งหน้านิ่วคลึงแก้มตัวเองอยู่ป้อย ๆ จนเขาต้องหัวเราะเมื่อทรุดนั่งลง

ใกล้ ๆ


“เป็นไงไอ้ตัวดี ฤทธิ์ฝ่ามือคุณคิงสตันเป็นไงบ้าง”

คีตภัทธเหลือบมองคนด้านข้างตาขวางก่อนพูดประชด

“ถามทำไมอยากรู้ก็ไปขอลองสิ ....อูยเจ็บชิปเป๋ง คนอะไรไม่รู้มือหนักเป็นบ้า”

“ก็นายมันกวนไม่เลิกเองนี่หว่า รู้ ๆ อยู่ว่าคุณอาขี้โมโหแล้วก็ยังไปแหย่”

“ใครจะไปคิดว่าจะตบเราได้ เห็นทุกทีไม่เคยทำสักครั้ง”

“นายมันมีเรื่องบ่อยเกินไปครีส ตัวเองผิดยังจะไปยั่ว....นี่เราถามจริงนายคิดยังไงถึงไป

พูดแบบนั้นกับอา” ปณพลถามทั้งอดหัวเราะไม่ได้เมื่อนึกถึงคำพูดของคนช่างยั่ว

“พอลนายก็รู้คุณท่านคิงสตันน่ะเป็นยังไง ร้อยวันพันปีก็มีอารมณ์อยู่แบบเดียว หน้างี้เย็น

สนิท เราทำเพราะหวังดีนา “

“หวังดี...หวังดียังไงไม่เห็นเข้าใจ”

“ไอ้ทนายโง่ นายลองคิดดูซิถ้าไม่มีเรา รับรองทั้งบ้านทั้งบริษัทสุดที่รักของคุณคิงสตัน

นั่นป่านนี้น้ำแข็งท่วมจนมองไม่เห็นแล้ว”

“นายก็เลยแหย่เขาแล้วเอาหน้าเข้าไปแลกเพื่อพวกเรากับพนักงานว่างั้นเถอะ...ให้ตายนี่

พวกเราต้องขอบคุณนายใช่มั้ยเนี่ย” ชายหนุ่มพูดเหมือนประชด

“ไม่ต้อง......นี่พอลเราถามหน่อยนายว่าเรามั่วผู้หญิงเหมือนที่คิงพูดหรือเปล่า”

ปณพลเจอคำถามแบบนี้ก็นิ่งไปบ้าง สายตาคมดุจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่งก่อนจะย้อนถาม


“นายน่าจะรู้ตัวดี ความจริงเราเองก็ไม่อยากพูดมากเรื่องนี้มันต่างจิตต่างใจ ตราบใดที่

นายจัดการเรื่องทุกอย่างได้เองโดยไม่ยุ่งมาถึงอา นายก็จะไม่เดือดร้อน แต่มันก็ยุ่ง

มาถึงจนได้...เกือบทุกครั้งเสียด้วย ถ้านับจริง ๆ นะครีสเฉพาะครึ่งปีมานี่ ห้ารายแล้วนะ

ที่ยุ่งมาถึงเรา เฉลี่ยนายก่อเรื่องเดือนละคน....ครีสเราอยากรู้จริงว่านายยุ่งกับผู้หญิงทั้งมี

เรื่องและไม่มีเรื่องมันจะมากขนาดไหน”

คีตภัทธนั่งนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยิ้มกว้างจนตาหยี


“เราจะบอกให้ก็ได้ ผู้หญิงที่เรายุ่งด้วยมันก็เท่า ๆ กับมีเรื่องนั่นแหละ ถ้านายว่าครึ่งปีห้า

รายก็หมายถึงเรายุ่งแค่ห้าคน”


“นายหมายความว่านอกนั้นไม่เคยยุ่งกับใครอีก”

“ใช่ ไม่มีไม่เคยยุ่ง...พอลบางครั้งนะเราก็ไม่ได้อยากยุ่งเท่าไหร่หรอก แต่อย่างว่าแหละ

พูดไปนายก็จะหาว่าเราแก้ตัวเราไม่พูดดีกว่า เอางี้ต่อไปเราจะยุ่งให้น้อยลงก็แล้วกัน แต่

บอกไว้ก่อนว่าพวกนายนั่นแหละจะเจ็บตัว คอยรับอารมณ์คุณคิงสตันดี ๆ ก็แล้วกัน”


“นายคิดเหรอว่าถ้านายยั่วเค้าแล้วจะทำให้อะไร ๆ ดีขึ้น”


“พอลนายคิดดูสิคิงน่ะอายุแค่ สามสิบ เค้าแก่กว่านายแค่ สองปี แก่กว่าเราสามปี แต่คิง

ทำตัวเหมือนเจ้าชายที่ถูกแช่เย็นอยู่ในหอคอยมาสัก ห้าร้อยปีได้ นายไม่อยากให้เค้าเป็น

คนปกติบ้างเหรอ คนที่มีอารมณ์รัก โกรธ สนุกสนานอะไรแบบนี้ หรือนายชอบที่เค้าเย็น

ยะเยือกแบบนี้....เราไม่ชอบเราอยากให้เค้ามีหลาย ๆ อารมณ์ อย่างน้อยมันก็บอกได้ว่า

เค้าเป็นคนเหมือนกับเรา”


ปณพลนิ่งไปเพราะจนด้วยคำพูด ก็จริงของนายครีสมันซะด้วย เพระเขาเห็นอาหนุ่มเป็น

แบบนั้นเหมือนกัน คนที่คล้ายไม่ใช่คน คนที่ถูกสร้างมาจากน้ำเข็ง


“เงียบแบบนี้แสดงว่าเห็นด้วยกับเราแล้วใช่มั้ย” คีตภัทธถามเสียงรื่นเริง


“น่าจะจริงของนาย งั้นเราก็ขอแสดงความยินดีด้วยก็แล้วกัน เพราะอีกไม่นาน นายก็จะ

ได้มีเรื่องให้พี่ชายนายอารมณ์ปะทุเหมือนภูเขาไฟ คราวนี้รับรองน้ำแข็งที่ท่วมอยู่ไม่

เหลือแม้แต่ซาก”


“นายพูดเรื่องอะไร”


“เรื่องยายเด็กนั่นไง.. นี่ลืมแล้วรึ ... ยายเด็กคนที่เราบอกว่าเป็นนักเรียนทุนของบริษัท

คราวนี้แหละนายคริสเอ๋ยถ้าเรื่องรู้ถึงหูคุณคิงสตันนายไม่มีชีวิตรอดแน่...แต่ไม่เป็นไร

เราจะทำบุญไปให้อยากกินอะไรก็บอกมาแต่เนิ่น ๆ นะครีส ...ขอบคุณที่ทำให้ภูเขา

น้ำแข็งกลายเป็นภูเขาไฟ ฮ่า ฮ่าฮ่า”


คีตภัทธถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดขึ้นมา เขาจำเธอได้ จำได้ดีเชียวหละ...เพราะ

เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาหยุดได้ทั้ง ๆ ที่เคยไม่ทำมาก่อน สาเหตุที่หยุดก็อย่างที่ว่า


ถึงตัวเองจะคบผู้หญิงมาเยอะ แต่ก็ไม่เคยยุ่งกับสาวที่ไม่เคยเพราะไม่อยากให้มีเรื่อง

ยุ่งยากตามมา แล้วเธอดันมาเป็นนักศึกษาทุนของบริษัทอีก คราวนี้ถ้าเรื่องเกิดขึ้นมา

สงสัยเขาคงตายจริงเหมือนนายพอลมันว่า


“นายรู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นนักเรียนทุนของบริษัทเรา”คีตภัทธถามหน้าตาสงสัย


“เราเป็นทนายของบริษัทนะครีส อะไรบ้างที่เราไม่รู้...เรื่องเด็กพวกนี้เราเป็นคนจัดการ

มาโดยตลอดตั้งแต่อาคิงบอกว่าจะให้ทุนนักเรียนไทย เราจัดการสอบจนได้มาสามคน

ตอนนี้เธอทั้งหมดก็มาถึงที่นี่แล้ว และกำลังเริ่มเรียน นายมันซวยเองที่ดันไปเจอหนึ่งใน

นั้น นี่เรายังคิดว่าจะไปดูพวกเธอสักทีว่ามีอะไรขาดเหลือบ้าง นายก็มาก่อเรื่องซะก่อน”


คีตภัทธฟังญาติหนุ่มพูดอธิบายยืดยาวก่อนใจเฮือก


“ใครจะไปรู้วะ....พอลเราพูดจริงนะ เราไม่รู้จริง ๆ ว่ายายนั่นเข้ามานอนกับเราได้ยังไง

เราดื่มกันมากเพราะงานฉลองสละโสดนั่น เราแทบจะถูกหามเข้าห้องด้วยซ้ำ ไม่รู้เรื่อง

เลยพอตื่นมาก็เห็นเธอนอนอยู่ด้วย แล้วก็เป็นแบบที่นายเห็น”

“ตกลงนายจะเอาไง จะไปดูเธอกับเรามั้ย”

“ไม่ เราไม่อยากเห็นว่ะ ผู้หญิงอะไรกวนประสาทฉิบ ร้องไห้ได้ทุกสถานการณ์”

“ไม่ร้องสิแปลก ก็นายเล่นทำแบบนั้นใครก็ต้องกลัวกันบ้างแหละ นายบอกเองไม่ใช่

เหรอว่าเธอยังไม่...เอ่อไม่เคยน่ะ” ชายหนุ่มชักกระดากเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

“ใช่ แต่เรายังไม่อยากเจอตอนนี้...รอให้อารมณ์ดีกว่านี้เราจะไปเอง ตอนนี้นายไปดูก่อน

ก็แล้วกัน “

“งั้นเราไปนอนนะครีส เหนื่อยชิบ...นายนี่สุดยอดจอมหาเรื่องให้เราจริง ๆ เลย อ้อลืม

บอกไป ก่อนจะออกมาจากที่นั่น ยายเด็กคนนั้นฝากบอกนายด้วย”

“บอกอะไร” ชายหนุ่มถามน้ำเสียงเรียบเรื่อยก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูด

“เธอบอกว่าที่เสียไปนึกว่าให้ทานสุนัข ..”


ร่างสูง ๆ เดินขึ้นไปชั้นบนทั้งเสียงกลั้วหัวเราะ คีตภัทธกัดกรามกรอดเพราะความโมโห

ก่อนจะพึมพำเสียงกร้าว


“ยังไม่ได้เสียสักนิดหนอยพูดออกมาได้ว่าให้ทานสุนัข..เดี๋ยวพ่อก็ทำให้เสียจริง ๆซะนี่”


ชายหนุ่มเอนร่างนอนบนโซฟายาวซะง่าย ๆ แบบนั้น กว่าจะหลับได้ก็ใกล้สว่างเต็มที


....................................................

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน